Με τον καθιερωμένο αγιασμό από τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο και τα μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, άνοιξαν οι εργασίες της Δ΄ Συνόδου της ΙΖ’ Περιόδου της Βουλής.
ΚοινοβΟλευτικός χρόνος βγαίνει, κοινοβΟλευτικός χρόνος μπαίνει, και η καθιερωμένη όσο και ανιαρή θεατρική παράσταση του “αγιασμού” της Βουλής επαναλαμβάνεται ίδια και απαράλλαχτη, ανεξαρτήτως αντικειμενικών συνθηκών, αναγκών και κινδύνων που διέρχεται το ελληνικό έθνος.
Και, δυστυχώς, όπως παρατηρείται στην πράξη, όσο πιο πολύ η Βουλή κατ’ αυτόν τον τρόπο ετησίως “αγιάζεται”, τόσο πιο πολύ, χρόνο με το χρόνο, ηθικά και δημοκρατικά εκτροχιάζεται…
Τα ίδια άσχετα με την εκάστοτε συγκυρία τροπάρια ψάλλονται, υποτίθεται ως προσευχή, από τους πλανώντας και πλανώμενους Ιεράρχες ενώπιον των κατ’ ομολογίαν άθεων και υποκριτών της εθνικής αντιπροσωπείας. Οποίος εμπαιγμός Θεού και λαού!
Κι ενώ η Ελλάδα διέρχεται τη μεγαλύτερη ηθική και εθνική κρίση μετά τον εμφύλιο, οι υποτιθέμενοι εκπρόσωποι του Χριστού δεν άδραξαν ούτε φέτος την ευκαιρία να εκφωνήσουν πύρινο προφητικό λόγο προς τους ασεβείς εκπροσώπους του έθνους, καλώντας τους επειγόντως σε μετάνοια “εν σάκκω και σποδώ”.
Για άλλη μια χρονιά, οι υποτιθέμενοι διάδοχοι των Αποστόλων δεν ένιωσαν την επιτακτική ανάγκη να αναπέμψουν ένθερμη αυτοσχέδια προσευχή στον Ύψιστο ζητώντας να συγχωρήσει την πολιτική ηγεσία της χώρας για τις εγκληματικές πράξεις και παραλήψεις που προκάλεσαν την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, τον ηθικό εκτροχιασμό της κοινωνίας, την οικονομική εξαθλίωση των Ελλήνων και το διχασμό του έθνους που συστηματικά πυροδοτούν μέσα και έξω από τη Βουλή.
Είδατε πουθενά στις Πράξεις των Αποστόλων οι διάδοχοι του Χριστού να επιδίδονται σε ανούσιες ψαλμωδίες ενώπιον των πιστών; Όχι βέβαια! Θα ήταν αστείο ακόμη και να το σκεφτούν. Το μόνο που έκαναν ήταν να κηρύττουν ένθερμα το λόγο της Αληθείας και να καλούν τα πλήθη σε μετάνοια. Να τους τονίζουν ότι ο αγιασμός της ζωής τους δεν ήταν κάτι που έπεφτε από τον ουρανό με άσχετα παρακλητικά τροπάρια και που μεταδιδόταν σε αυτούς με μαγικά “αγιασμένο” νερό αλλά κάτι εσωτερικό για το οποίο έπρεπε συνειδητά να παλέψουν, ξεριζώνοντας οικειοθελώς τις παλιές ψυχοφθόρες συνήθειες – αμαρτίες τους.
Δυστυχώς οι “Ορθόδοξοι” ποιμένες, αιώνες τώρα, επιδίδονται σε μια τελετουργική τυπολατρία, κάτι που επιβεβαιώνει ότι και οι ίδιοι έχουν χάσει τον πνευματικό μπούσουλα. Όντας μισθωτοί και έχοντας εναγκαλιστεί την Πολιτεία σ’ ένα πνευματικά και εθνικά θανάσιμο ταγκό, ως μη όφειλαν, είναι πια μέρος του προβλήματος, αδυνατώντας να υψώσουν προφητικό και αποστολικό ανάστημα απέναντί της και να διαφωτίσουν τους Έλληνες ως προς τη ρίζα των δεινών τους, που είναι οι συλλογικές και ατομικές τους αμαρτίες. Και βεβαίως, το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι, για να μην εξισώνουμε τις ευθύνες της ηγεσίας με εκείνες του λαού…
“Κράτα με να σε κρατώ να κατεβούμε στο γκρεμό”, ψιθυρίζουν κουτοπόνηρα αναμεταξύ τους Εκκλησία και Πολιτεία, ο δε λαός δεν έχει πού την κεφαλήν κλίναι. Τυφλοί οδηγούν τυφλούς, κι όλοι μαζί πορεύονται – πορευόμαστε – προς τον αγύριστο…
Όταν το υποτιθέμενο Φως γίνεται πυκνό πνευματικό σκοτάδι, το σκότος πόσον;
Ας μην αυταπατόμαστε, πατριώτες! Αν δεν επέλθει ο πλήρης διαχωρισμός Εκκλησίας και Πολιτείας, η Εκκλησία δεν μπορεί να ανταποκριθεί στον αποστολικό και προφητικό ρόλο της. Όσο οι κληρικοί είναι δημόσιοι υπάλληλοι, δεν μπορούν να ορθώσουν ανάστημα απέναντι στον εργοδότη τους, την Πολιτεία, και να την ελέγξουν για τα εθνοκτόνα έργα της.
Και βέβαια, η ενότητα, η κάθαρση και ανάνηψη πρέπει πρώτα ν’ αρχίσει από τον “Οίκο του Θεού”
Αυτά τα ολίγα από την Πυγολαμπίδα, και ζητώ συγνώμη για την ενόχληση. Κάποιοι πρέπει να λένε και τα δυσάρεστα, αντί να χαϊδεύουν αυτιά…
