Τυχαίο; Δεν νομίζω! Το αλληγορικό μήνυμα πίσω από την πράξη μου προκαλεί φόβο και ανατριχίλα.
Ο πίνακας του Θ. Βρυζάκη που αποκαθηλώθηκε από το γραφείο του πρωθυπουργού ανήκει στο αρχείο της Εθνικής Πινακοθήκης και πρωτοήλθε στο Μέγαρο Μαξίμου το 1982, επί πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου, όταν το Μέγαρο ορίστηκε έδρα του εκάστοτε προέδρου της κυβέρνησης.
Πρόκειται για έργο με ιδιαίτερο συμβολισμό, αφού απεικονίζει την Ελλάδα με τη μορφή νέας στεφανωμένης γυναίκας, ενδεδυμένης αρχαιοπρεπώς, εν μέσω αγωνιστών της Επανάστασης του 1821, να έχει σπάσει τις αλυσίδες της σκλαβιάς από τα πόδια της. (πηγή)
Τούτη τη φορά ο αγνώμων αποκαθηλώσας είναι ο “αριστερός” πρωθυπουργός μας Αλέξης Τσίπρας. Φαίνεται ότι στους πωρωμένους της αριστερής ιδεοληψίας η έννοια “Ελλάς” προκαλεί αποστροφή, ή, στην καλύτερη περίπτωση, αλλεργία. Έτσι, λοιπόν, δεν πρόλαβε να εγκατασταθεί στο Μαξίμου ο Αλέξης και, εν μέσω θρήνων, κλαυθμών και οδυρμών των θυμάτων της ανθρωπιστικής κρίσης, είχε την έγνοια ν’ αποκαθηλώσει άρον άρον τον πατριωτικού περιεχομένου πίνακα του Θεόδωρου Βρυζάκη (έργο του 1858). Είναι η δεύτερη φορά που ο πολύπαθος πίνακας αποκαθηλώνεται.
Την πρώτη φορά δράστης της αποκαθήλωσης ήταν ο λάτρης της απατηλής παγκοσμιοποίησης, εφιάλτης Γιώργος Παπανδρέου. Καλά αυτός ήταν εντελώς αστοιχείωτος. Στη θέση του είχε βάλει ένα “ατέρμονο” μπλε με οριζόντιο σκίσιμο («Ατέρμονο πεδίο-Δελφοί» του Θεόδωρου Στάμου). Έβγαλε την Ελλάδα και στη θέση της έβαλε το τίποτα! Δεν φταίει βέβαια ο άσχετος Γιωργάκης. Φταίνε οι “ειδικοί” που είχαν μαζέψει το μπλε σεντόνι στην Εθνική Πινακοθήκη ως έργο τέχνης!
Πάντως ο ασεβής προς την πατρίδα Αλέξης Τσίπρας φαίνεται πώς είχε καλύτερο αφηρημένο γούστο, και στη θέση της ευγνωμονούσας Ελλάδος κρέμασε τον πίνακα του εικαστικού Δημοσθένη Κοκκινίδη «Αντίθεση», τον οποίο δημιούργησε ο καλλιτέχνης το 1980.
Ωστόσο, όπως έγραφε ο ζωγράφος Γεράσιμος Γ. Γερολυμάτος εδώ, «το πρωθυπουργικό γραφείο, δεν είναι ιδιωτικός χώρος, και ο ένοικός του σε μια Δημοκρατία εννοείται πως είναι προσωρινός. Το γραφείο αυτό, είναι στην ουσία ένας δημόσιος χώρος, που οφείλει να εκφράζει τα ιδεώδη του έθνους αυτού, που ο ένοικος του υπηρετεί. Και αυτό θα πρέπει ο ένοικος να το σεβαστεί, όσο και αν του είναι δυσάρεστο.
Στο σπίτι του, ή στο δικό του ιδιωτικό γραφείο, μπορεί, βεβαίως, ο καθένας να αλλάζει ταπετσαρίες, έπιπλα, πίνακες και χαλιά που δεν του αρέσουν και να διακοσμεί τον χώρο του όπως θέλει. Πώς, όμως, διακοσμεί με ό,τι του κατέβει στο κεφάλι, ένα γραφείο που ανήκει στους Έλληνες και υποδέχεται εθιμοτυπικά εκεί τους ξένους επισκέπτες; Που ούτε αυτοί, τέλος πάντων, του κάνουν ιδιωτική επίσκεψη στο “κονάκι” του, αλλά έρχονται ως εκπρόσωποι των κρατών τους προς έναν εκπρόσωπο κράτους;»
Αλλά το εκλεπτυσμένο γούστο του Αλέξη Τσίπρα ως προς την αφηρημένη “τέχνη” προδίδεται καλύτερα με τον πίνακα που ανάρτησε στο γραφείο του στη Βουλή, όπου τοποθέτησε στον τοίχο ένα αγαπημένο του έργο που κοσμούσε και το γραφείο του ως επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πρόκειται για τον πίνακα του Θεόδωρου Στάμου, επίσης από τη σειρά «Ατέρμονα Πεδία», «Ατέρμονα Πεδία – Σειρά Λευκάδας» (1979) όπου κυριαρχεί το βαθύ κόκκινο χρώμα. (πηγή)
Εδώ μιλάμε για το αποκορύφωμα της τέχνης του Τίποτα!
Και μια που τόφερε η επικαιρότητα, τι είναι αφηρημένη τέχνη; Ο δικός μου κυνικός ορισμός είναι “η τέχνη του Τίποτα”. Κάτι που δεν μπορούν οι κοινοί θνητοί ούτε να κατανοήσουν ούτε να εμπνευσθούν ούτε να απολαύσουν. Και αν ήμουν η μόνη που το λέω, δεν θα είχε καμία σημασία. Δείτε, όμως, τι είχε πει ο Πάμπλο Πικάσο σε μια συνέντευξή του στο διάσημο συγγραφέα Τζιοβάνι Παπίνι:
