Ο Μιχάλης Σταματέλος ήταν ένας εκλεκτός συνάδελφος, Πολιτικός Μηχανικός, και πολύ καλός φίλος από τα χρόνια των σπουδών μας στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Η είδηση για την απώλειά του με συγκλόνισε, παρόλο που πιστεύω ότι εκεί που πάει θα είναι καλύτερα από την κόλαση που δημιουργήσαμε εμείς οι άνθρωποι πάνω στη γη.
Ας είναι αναπαυμένη και γαλήνια η ψυχή σου, αδελφικέ φίλε Μιχάλη. Θα σε θυμάμαι όταν περνάω έξω από το σπίτι σου και κοιτάζω επάνω στο ρετιρέ σου από όπου έβλεπες όλο το Σαρωνικό και οραματιζόσουν έναν καλύτερο, πιο δίκαιο κόσμο, έναν κόσμο όπου η αγάπη θα υπερίσχυε του μίσους και της κακίας, μια Ελλάδα που κάποτε θα την κυβερνούσαν έντιμοι και ικανοί ηγέτες…
Τα τελευταία 7 χρόνια της κρίσης, ο Μιχάλης στενοχωριόταν αφάνταστα με τις διαρκείς περικοπές της σύνταξής του, διότι είχε λιγότερα να δίνει στα παιδιά και στους φίλους του που είχαν ανάγκη. Ο Μιχάλης ήταν άνθρωπος της προσφοράς. Είχε παραχωρήσει δωρεάν δύο διαμερίσματα – φως νερό, ιντερνέτ πληρωμένα από τον ίδιο – για να μένουν φίλοι με οικονομικές δυσκολίες. Και έμεναν εκεί για πολλά χρόνια – και ακόμη μένουν – παρά το ότι τα οικονομικά τους βελτιώθηκαν.
Δεν περνούσε ποτέ άνθρωπος από το σπίτι του χωρίς να φύγει με ένα δώρο στο χέρι. Ό,τι είχε ήθελε να το μοιράζεται με άλλους. Μπορεί να ήταν ένα βάζο με μέλι, μια σακούλα πορτοκάλια ή μήλα, αλλά επέμενε να δώσει κάτι. Δεν ήθελε να φύγει κανείς από το σπίτι του με άδεια χέρια. Κι αν δεν το δεχόταν ο φίλος/η φίλη, θύμωνε πολύ ο Μιχάλης!
Ας είναι ανάλαφρο το ταξίδι της ψυχής σου στην αιωνιότητα, αδελφικέ φίλε Μιχάλη!
