Βάσω Παπανδρέου, με το επελαύνον, πρώην εξορκιζόμενο, “κούρεμα“ του χρέους, έρχονται πρόσθετα αφόρητα μέτρα για τα συνήθη “υποζύγια” που ήδη σέρνονται αγκομαχώντας από το βάρος που σηκώνουν. Θα τα ψηφίσεις, υποκύπτοντας σε νέους πρωθυπουργικούς εκβιασμούς και σκαρφιζόμενη πάλι κάποια αίολη δικαιολογία, ή θα τιμήσεις το σπαραξικάρδιο λόγο σου στη Βουλή, στις 20/10/2011, σεβόμενη, έστω και πολύ αργά, τον εαυτό σου (τους ψηφοφόρους σου τους έχεις “γράψει”, ούτως ή άλλως), καταψηφίζοντάς τα;
Και κάτι άλλο: Την επόμενη φορά που θ’ αγορεύσεις, προσπάθησε να πεις πέντε σταράτες κουβέντες χωρίς σημειώσεις, για να καταλάβουν κι αυτοί που σε ψήφισαν αν βράζει μέσα σου σοσιαλιστικό αίμα ή αν έγινε ήδη έγινε τυρόγαλο, πράγμα που δείχνει πώς έγινε…
ΒΑΣΩ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: «Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, βρισκόμαστε πράγματι σε μία κρίσιμη κατάσταση. Βρισκόμαστε σε οριακό σημείο. Κρίνεται το μέλλον της χώρας μας, αλλά και το μέλλον της ευρωζώνης. Δυστυχώς, καταφέραμε να θεωρούμαστε το κέντρο του προβλήματος και να παρέχουμε άλλοθι για τα προβλήματα της ευρωζώνης που δεν διαθέτει ούτε την ηγεσία ούτε την πολιτική βούληση ούτε τους μηχανισμούς για να αντιμετωπίσει αποφασιστικά την κρίση.
Βρισκόμαστε σε μία πρωτοφανή δύνη κι εμείς πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά παραπαίουμε. Οι ευθύνες μας είναι τεράστιες.
Το 2004 το ΠΑΣΟΚ παρέδωσε μία Ελλάδα που σαφώς είχε προβλήματα. Ήταν, όμως, μία χώρα που είχε επιτύχει τεράστιους στόχους και κυρίως μία χώρα με πολίτες με αισιοδοξία, με αυτοεκτίμηση και αξιοπρέπεια.
Η 5ετία της Νέας Δημοκρατίας, που ξεκίνησε με την περιβόητη απογραφή και ολοκληρώθηκε με την οικονομική ασυδοσία, ήταν εκείνη που εκτροχίασε την ελληνική οικονομία. Βεβαίως, η παθητική πολιτική που ακολουθήθηκε στη συνέχεια, μας έφερε στα σημερινά αδιέξοδα.
Από το Νοέμβριο του 2009 είχα προτείνει τη λήψη άμεσων μέτρων για τη σταθεροποίηση της οικονομίας. Δεν εισακούστηκα για μήνες, που αποδείχθηκαν κρίσιμοι για την πορεία της χώρας και την προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που, λόγω της πολιτικής που ασκήθηκε, κατέστη εν τέλει αναγκαστική.
Γνωρίζετε, επίσης, ότι από το πρώτο διάστημα μετά την υπογραφή του μνημονίου, είχα προειδοποιήσει ότι το συγκεκριμένο μείγμα πολιτικής που επιβλήθηκε στη χώρα μας, θα οδηγούσε στην αύξηση του χρέους, σε μεγάλη ύφεση και στη μη επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων.
Είχα ζητήσει επανειλημμένως να ελεγχθεί ουσιαστικά με ξένη εταιρεία το “πόθεν έσχες” όσων είχαν διατελέσει Υπουργοί και Υφυπουργοί τα τελευταία δέκα χρόνια. Δεν εισακούστηκα.
Θυμίζω ότι εγκαίρως τάχθηκα υπέρ της αναδιάρθρωσης, κουρέματος του χρέους, γιατί δεν ήταν βιώσιμο. Τότε θα γινόταν υπό καλύτερες συνθήκες.
Δεν σημειώνω τα παραπάνω επειδή διεκδικώ κάποιου είδους δικαίωση εκ των υστέρων. Άλλωστε, η κοινωνία έχει καταδικάσει συλλήβδην το πολιτικό σύστημα για την κατάντια της χώρας.
Θα πρέπει να αντιληφθούν όλοι ότι σε λίγο δεν θα υπάρχουν καλοί και κακοί πολιτικοί για ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Και αυτός είναι ο μεγαλύτερος πολιτικός εφιάλτης μετά το ’67. Απαιτείται άμεση αφύπνιση όλων μας, όλων των κομμάτων και των Βουλευτών του Ελληνικού Κοινοβουλίου, να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων, πέρα από προσωρινά κομματικά και προσωπικά οφέλη.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, καλούμαστε σήμερα να ψηφίσουμε ένα πολυνομοσχέδιο το οποίο είναι στην ίδια κατεύθυνση, στην κατεύθυνση της άγριας λιτότητας που στέλνει πάλι το λογαριασμό στους συνήθεις ύποπτους.
Ένα πολυνομοσχέδιο που θα επιτείνει την ύφεση και την ανεργία και θα οδηγήσει σε περαιτέρω αύξηση του δημοσίου χρέους. Ένα πολυνομοσχέδιο που αποδιαρθρώνει περαιτέρω την αγορά εργασίας.
Η Ευρώπη της αλληλεγγύης, της συνοχής και της συνεργασίας καταρρέει. Η αποτυχία μας στην επίτευξη των στόχων του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος πέρα από τις δικές μας αδυναμίες, καθυστερήσεις και αντιδράσεις ήταν αναμενόμενη. Αυτό άλλωστε αποδεικνύεται στην Πορτογαλία και Ιρλανδία που αρχίζουν οι αποκλίσεις από τους στόχους αν και δεν έχουν τα δικά μας προβλήματα στην υλοποίηση. Η Ελλάδα για τους εταίρους μας θα γίνει το μαύρο πρόβατα, παράδειγμα προς αποφυγή, γιατί το κούρεμα του χρέους, που είναι απαραίτητο, πρέπει να αποτραπεί να γίνει και στις άλλες χώρες.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ψήφισα επί της αρχής το νομοσχέδιο και είχα αποφασίσει να μην ψηφίσω το άρθρο 37 ως μια συμβολική κίνηση ότι το Κοινοβούλιο έχει δικό του λόγο, παίζει ακόμα στοιχειωδώς το ρόλο του για να στείλουμε ένα μήνυμα ότι πέρα από τις κόκκινες γραμμές της Τρόικας υπάρχουν και οι δικές μας κόκκινες γραμμές.
Είχα συνάντηση με τον Πρωθυπουργό που με διαβεβαίωσε ότι ακόμα και αν ένα άρθρο δεν ψηφιστεί δεν θα δοθεί η έκτη δόση εδώ που φτάσαμε. Δεν μπορώ, αγαπητοί συνάδελφοι, να αναλάβω αυτήν την ευθύνη να μην πάρουμε την έκτη δόση. Μου ζήτησε -και αυτό ισχύει για όλους τους Βουλευτές- να του δοθεί η δυνατότητα να διαπραγματευθεί με καλύτερους όρους την Κυριακή.
Εάν είχαν ακουστεί οι προειδοποιήσεις μου δεν θα είχαμε φτάσει σ’ αυτό. Ψηφίζω και έχω συνειδησιακό πρόβλημα, όπως πάρα πολλοί, για την πορεία αυτής της χώρας. Είναι η τελευταία φορά. Μετά τις αποφάσεις που θα ληφθούν – ελπίζω – και γι’ εμάς, αλλά και για την Ευρωζώνη πρέπει οπωσδήποτε να αναληφθούν πολιτικές πρωτοβουλίες.
Δεν πάει άλλο! Η κοινωνία είναι σε απόγνωση και η χώρα καταρρέει.
Ευχαριστώ.»
