Θα μας κοστίσει και θα πονέσουμε κι άλλο, αλλά εν τέλει η αυτοδυναμία θα λειτουργήσει λυτρωτικά. Θα αφυπνιστούμε από τις ψευδαισθήσεις μας και θα σταματήσει η εκκωφαντική αριστερή δημαγωγία.
Πώς, όμως, θα λυτρωθούμε, αν ο ΣΥΡΙΖΑ σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση;
Λοιπόν, το σκεπτικό είναι το εξής: Με αυτοδυναμία ΣΥΡΙΖΑ δύο τινά μπορεί να συμβούν:
1. Ή ο Τσίπρας θ’ αρχίσει τις αλλεπάλληλες κωλοτούμπες ξεχνώντας τις υποσχέσεις του και συμμορφούμενος με τις απαιτήσεις της ΕΕ,
2. Ή θα τηρήσει τις προεκλογικές υποσχέσεις του, ερχόμενος σε μετωπική σύγκρουση με τους βλοσυρούς δανειστές και κάνοντας τη χώρα “γης Μαδιάμ”.
Τι καλό θα προκύψει και στις δύο περιπτώσεις;
Στην πρώτη περίπτωση ο Αλέξης Τσίπρας θα ξεγυμνωθεί και οι ψηφοφόροι του θα καταλάβουν – όσοι καταλάβουν – ότι ήταν κι αυτός ένας υποκριτής, σαν τους προκατόχους του, και θα τον περιμένουν στη γωνία στις επόμενες εκλογές για να τον “ανταμείψουν” κατά τις ψευτιές αυτού.
Άλλοθι δεν θα υπάρχει. Τουτέστιν, δεν θα μπορεί ο κύριος Τσίπρας να επικαλεστεί πίεση που δέχτηκε από τον κυβερνητικό εταίρο διότι δεν θα υπάρχει τέτοιος στην περίπτωση αυτοδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ.
Ούτε θα μπορεί να επικαλεστεί εκβιασμό από βουλευτές του που απειλούσαν να παραιτηθούν και να χάσει την αυτοδυναμία, διότι ο Αλέξης προέβλεψε στον Κώδικα Δεοντολογίας ότι η έδρα του βουλευτή ανήκει στο κόμμα και όχι στον ίδιο. Πονηρός ο βλάχος!
Το καλό που θα προκύψει από τις κωλοτούμπες του Αλέξη Τσίπρα θα είναι η αποκαθήλωσή του στη συνείδηση των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ ως σούπερ ηγέτη – που θα έσωνε όχι μόνο το λαό της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης από τη δικτατορία των Τραπεζών και την εκμετάλλευση των τοκογλύφων δανειστών – και η προσγείωση των ευκολόπιστων οπαδών του στη ζοφερή πραγματικότητα.
Στη δεύτερη περίπτωση, το χάος και η χρεοκοπία που θα επακολουθήσουν σε περίπτωση επιμονής του Αλέξη Τσίπρα να έρθει σε σύγκρουση με τους δανειστές για να εφαρμόσει το πρόγραμμα και τις υποσχέσεις του, ίσως ξυπνήσουν πολλούς “αριστερούς“ από την ουτοπική ιδεοληψία τους και σταματήσουν να ονειρεύονται λαγούς με πετραχήλια, δηλαδή παροχές εσαεί με δανεικά κι αγύριστα.
Είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση, ο Αλέξης Τσίπρας θα “καεί” όπως και οι προκάτοχοί του και θ’ ανοίξει, ίσως, ο δρόμος για μια εθνική κυβέρνηση με τη συμμετοχή όλων των απαξιωμένων και καμένων πολιτικάντηδων. Αυτό είναι το καλύτερο μεταξύ των εφιαλτικών σεναρίων που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί.
Όσο για την κυβέρνηση τεχνοκρατών που κάποιοι ρομαντικοί ονειρεύονται, φοβάμαι ότι το σάπιο πολιτικό κατεστημένο και οι νταβατζήδες του δεν θα το επιτρέψουν παρά ίσως για ένα μικρό διάλειμμα μεταξύ εκλογών.
Με άλλα λόγια, είμαστε άξιοι της τύχης μας, λαός ανεπίδεκτος ανάνηψης, αρεσκόμενοι στα παραμύθια, που ξαναγυρίζουμε διαρκώς στο μηδέν. Και φυσικά έχουμε τους ηγέτες που μας αξίζουν…
Κατά τ’ άλλα, πού ξέρετε, μπορεί ο προσφάτως αγιοποιηθείς Γέρων Παΐσιος να κάνει το θαύμα του…
