Εγκλωβιστήκαμε στο ΔΝΤ σαν τα ποντίκια στη φάκα…

Και δεν υπάρχει ο ελευθερωτής Μεσσίας… Τώρα πια, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα… Είτε μέσα στο ευρώ είτε έξω, η τύχη της Ελλάδας είναι προδιαγεγραμμένη, πλην υπερφυσικού θαύματος…

Ακούγοντας τις καινούργιες πιέσεις από το βλοσυρό “σωτήρα” μας, το ΔΝΤ, τη στιγμή που δεν είχε προλάβει να πάρει ανάσα ο νέος Πρωθυπουργός, κ. Λουκάς Παπαδήμος, αγανάκτησα σφόδρα. Οργισμένη σερφάρισα στο Διαδίκτυο, όπου εντόπισα ένα παλιό άρθρο του F. William Engdahl, που επιβεβαιώνει στο ακέραιο το σκοτεινό ρόλο του ΔΝΤ που είχαμε εξ’ αρχής καταγγείλει, και αποκαλύπτει με αδιάσειστα στοιχεία πού το πάει. Ας όψεται ο George Papandreou που έστησε τη φάκα με το τυρί και μας έχωσε μέσα…

Παραθέτω μεταφρασμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα που πρέπει να μας προβληματίσουν έντονα, έστω κι αν φαίνεται πως είναι πια πολύ αργά για να βγούμε από τη φάκα μέσα στην οποία χτυπιόμαστε:

«Ένας από τα κρίσιμους πυλώνες της υποστήριξης στο “Σύστημα Δολάριο” (Dollar System) σήμερα είναι ο έλεγχος της Ουάσινγκτον στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το ΔΝΤ. Ο τρόπος που αυτό λειτουργεί πραγματικά είναι προσεκτικά συγκαλυμμένος, πίσω από την πρόσοψη των τεχνοκρατών και της οικονομικής θεωρίας της ιδεολογίας της ελεύθερης αγοράς.

Στην πραγματικότητα, το ΔΝΤ είναι ένα σύγχρονο πρακτορείο συλλογής για την Αυτοκρατορία Δολάριο (Dollar Empire). Συλλέγει τους φόρους υποτέλειας μέσα από μεγάλες διεθνείς τράπεζες, οι οποίες χρησιμοποιούν τα δολάρια για να επεκτείνουν περαιτέρω τη δύναμη της αμερικανικής οικονομικής και εταιρικής ηγεμονίας, στην πραγματικότητα η κινητήρια δύναμη αυτού που είναι η παγκοσμιοποίηση.

Κατά ειρωνικό τρόπο, αν και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αποτελεί κύριο στήριγμα του Dollar System, κατ’ όνομα διευθύνεται από Ευρωπαίο (…). Η πραγματική δύναμη είναι προσεκτικά κρυμμένη πίσω από την πρόσοψη. Σύμφωνα με τον κανονισμό του ΔΝΤ, καμία σημαντική απόφαση δεν είναι δυνατή χωρίς την υποστήριξη του 85% του διοικητικού συμβουλίου. (…)

Insiders γνωρίζουν καλά ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο διοικείται από την Ουάσιγκτον. Δεν είναι τυχαίο ότι τα κεντρικά γραφεία του είναι επίσης εκεί. (…)
Η αρχική ιδέα του ΔΝΤ ήταν να συγκεντρώσουν ένα μέρος των αποθεματικών των κρατών-μελών, τα οποία τα επιμέρους κράτη θα μπορούσαν στη συνέχεια να δανείζονται, σε περίπτωση βραχυπρόθεσμων κρίσεων πληρωμών, για τη σταθεροποίηση των νομισμάτων τους. (…)

Από το 1977, καμία ευρωπαϊκή ή G7 χώρα δεν είχε πάει στο ΔΝΤ για να δανειστεί. Αντ ‘αυτού έχουν δανειστεί από ιδιωτικές τράπεζες ή εξέδωσαν δημόσιο χρέος. Ξέρουν πολύ καλά πόσο καταστροφικοί είναι οι όροι του ΔΝΤ. Κατά το τέλος της δεκαετίας του 1970, μερικοί άνθρωποι πρότειναν ότι το ΔΝΤ είχε εκπληρώσει το ρόλο του, όπως ορισμένοι υποστήριζαν και για το ΝΑΤΟ μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Ωστόσο, η Ουάσιγκτον είχε άλλες ιδέες για το ΔΝΤ.

Ο ρόλος του ΔΝΤ αλλάξει δραματικά στις αρχές του 1980, υπό την πίεση των ΗΠΑ. Αντί να λειτουργεί ως σταθεροποιητικό ταμείο για τις βιομηχανικές χώρες της Ευρώπης ή της Ιαπωνίας, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έγινε ο αποφασιστικός πράκτορας ελέγχου της οικονομικής πολιτικής των υπανάπτυκτων χωρών.

Αυτό στο οποίο εξελίχτηκε από την πρώτη κρίση χρέους της Λατινικής Αμερικής, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ήταν ένας εντελώς καινούργιος ρόλος για το ΔΝΤ να ενεργεί ως αστυνομικός για τη συλλογή δανείων σε δολάρια για ιδιωτικές Νεοϋορκέζικες και διεθνείς τράπεζες. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έγινε η κινητήρια δύναμη γι’ αυτό που ονομάστηκε “παγκοσμιοποίηση”. (…)

Το ΔΝΤ έχει χαρακτηριστεί από κάποιους ως ένα εργαλείο της νεο-αποικιοκρατίας. Αυτός είναι πολύ ήπιος χαρακτηρισμός, καθώς η Βρετανική και Ευρωπαϊκή αποικιοκρατία του 19ου αιώνα, όσο σκληρή κι αν ήταν, ποτέ δεν κατάφερε να πετύχει την έκταση της εξαθλίωσης και της καταστροφής της υγείας και του βιοτικού επιπέδου που έχει επιφέρει το ΔΝΤ από το 1970.

Το ΔΝΤ λειτουργεί ως ένας υπερεθνικός οργανισμός που αναλαμβάνει τον έλεγχο ανήμπορων κρατών-μελών οφειλετών, για να επιβάλλει οικονομικές πολιτικές που πιέζουν τη χώρα όλο και βαθύτερα στο χρέος, ενώ ανοίγει την αγορά στο ξένο, συχνά αμερικάνικο, κεφάλαιο και στην εκμετάλλευση πολυεθνικών εταιριών.

Το γεγονός ότι ποτέ οι χώρες-οφειλέτες δεν βγαίνουν από το χρέος τους, αλλά βυθίζονται πιο βαθιά, είναι σκόπιμο. Στην πραγματικότητα ΔΝΤ πολιτική εξασφαλίζει αυτό.(…) Εφ ‘όσον το χρέος μεγαλώνει, η τραπεζική πίστωση μπορεί να αυξάνεται – το παράδοξο του σύγχρονου τραπεζικού συστήματος.

Η απόδειξη ότι ο πραγματικός σκοπός του ΔΝΤ είναι αρκετά διαφορετικός από τις δημόσιες δηλώσεις του, είναι ότι παρά τις επανειλημμένες αποδείξεις για την καταστροφικότητα των πολιτικών του, που ονομάζονται “όροι”, το ΔΝΤ ποτέ δεν άλλαξε τη μέθοδο που χρησιμοποιεί σε μια χώρα-στόχο. Υπάρχει λόγος γι ‘αυτό. (…)

Τι ακριβώς κάνει το ΔΝΤ όταν έρχεται σε μια χώρα με κρίση που ζητά τη χορήγηση δανείων έκτακτης ανάγκης για να ξεπεράσει ένα χρέος ή νομισματική κρίση; Το ΔΝΤ χρησιμοποιεί πάντα το ίδιο πρόγραμμα, ανεξάρτητα από το αν είναι η Ρωσία ή η Αργεντινή, η Ζιμπάμπουε και η Νότια Κορέα, όλες με πολύ διαφορετικούς πολιτισμούς, οικονομίες και καταστάσεις. (…)

Το φάρμακο του ΔΝΤ σχεδόν πάντα περιλαμβάνει απαιτήσεις για την ιδιωτικοποίηση των δημοσίων επιχειρήσεων, περικοπές των δημοσίων δαπανών, ακόμη και για την υγεία και την εκπαίδευση, την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος έναντι του δολαρίου, και το άνοιγμα της χώρας σε ελεύθερη ροή του διεθνούς κεφαλαίου-τόσο εντός όσο και, κυρίως, εκτός.

Πρώτα το ΔΝΤ απαιτεί από την εν λόγω κυβέρνηση να υπογράψει μυστικό μνημόνιο συμφωνίας με το ΔΝΤ, με το οποίο συμφωνεί σε μια λίστα όρων, ως προϋπόθεση για να πάρει κάθε δεκάρα βοήθειας από το ΔΝΤ. Κάτω από τις παγκοσμιοποιημένες ελεύθερες κεφαλαιαγορές σήμερα, οι τράπεζες δεν επενδύουν σε μια χώρα που δεν διαθέτει σφραγίδα έγκρισης του ΔΝΤ. Έτσι, λοιπόν, ο ρόλος του ΔΝΤ είναι κάτι πολύ περισσότερο από του να τι δίνει κάποιο δάνειο έκτακτης ανάγκης. Καθορίζει το αν μια χώρα παίρνει κάποια χρήματα από οποιαδήποτε πηγή – Παγκόσμια Τράπεζα, ιδιωτικές τράπεζες και άλλα.

Οι όροι μιας συμφωνίας με το ΔΝΤ είναι πάντα ίδιοι. Ιδιωτικοποίηση των κρατικών βιομηχανιών είναι στην κορυφή του καταλόγου. (…). Συχνά οι πολιτικοί που εμπλέκονται στη χώρα διαφθείρονται από το δέλεαρ του συμφωνιών κάτω από το τραπέζι για την ιδιωτικοποίηση των εθνικών περιουσιακών στοιχείων τους. Ξένες πολυεθνικές εταιρείες μπορούν ν’ αρπάξουν κερδοφόρα ορυχεία, πετρέλαιο, ή άλλους εθνικούς θησαυρούς με τα δολάριά τους. (…)

Η δεύτερη απαίτηση του ΔΝΤ είναι η χώρα να ελευθερώσει, δηλαδή ν’ ανοίξει, τις χρηματοπιστωτικές και τραπεζικές αγορές της σε ξένους επενδυτές. Αυτό επιτρέπει σε υψηλού προφίλ κερδοσκόπους, όπως ο George Soros, η Citibank, ή η Credit Suisse, να έρθουν σε μια χώρα, να φουσκώσουν τις τιμές μετοχών περιουσιακών στοιχείων σπεκουλάροντας, (…) και γρήγορα να πωλούν, βγαίνοντας με τεράστια κέρδη, καθώς η τοπική οικονομία καταρρέει πίσω τους. Στη συνέχεια Δυτικές πολυεθνικές μπορούν να μπουν μέσα και ν’ αγοράσουν προνομιακά περιουσιακά στοιχεία σε πολύ χαμηλές τιμές.

Αυτό είναι ό, τι συνέβη στην Ασία στη δεκαετία του 1990. (…)
Αλλά το ΔΝΤ δεν “διέσωσε” καμία Ασιατική οικονομία το 1998. Διέσωσε διεθνείς τράπεζες και κερδοσκοπικά hedge funds. (…)

Το επόμενο βήμα των όρων του ΔΝΤ, είναι η απαίτηση απελευθέρωσης των εγχώριων τιμών “με βάση την αγορά” (“market-based”). Αυτό είναι ο κωδικός για την εξάλειψη των κρατικών επιδοτήσεων ή του ελέγχου τιμών. (…) Η ιδέα των τιμών που διαμορφώνει η αγορά είναι αυτή καθεαυτή μια μυθοπλασία. Η αγορά είναι τεχνητή, φτιαγμένη από ανθρώπους. Η αγορά στην Ελβετία ή τη Δανία ή την Ιαπωνία είναι διαφορετική από την αγορά στην Κούβα ή στο Καμερούν.

Αυτό που επιδιώκει το ΔΝΤ είναι μια περικοπή των κρατικών προϋπολογισμών για την ελαχιστοποίηση του ρόλου του κράτους στην οικονομία, ώστε να κάνει τη χώρα-στόχο ανυπεράσπιστη έναντι της εξαγοράς βασικών περιουσιακών στοιχείων της από ξένους. Το κρατικό μερίδιο στην εύθραυστη οικονομία κόβεται επίσης, ώστε να εξασφαλιστεί ότι οι ξένες τράπεζες θα πάρουν τη μερίδα του λέοντος.

Τέλος, το ΔΝΤ απαιτεί η χώρα υποτιμήσει το νόμισμά της, και μαζικά, συχνά από 60-70% ή και περισσότερο. Εδώ το επιχείρημα είναι ότι αυτό θα κάνει τις εξαγωγές της “πιο ανταγωνιστικές” και θα φέρει περισσότερα έσοδα για την αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους σε δολάρια. Αυτό είναι ένα κρίσιμο μέρος της ιατρικής ΔΝΤ με Συναίνεση της Ουάσιγκτον. Αν, για παράδειγμα, η Χιλή υποτιμά το Πέσο στο μισό, ή η Δημοκρατία του Κονγκό, πρέπει να εξάγει διπλάσιους τόνους χαλκού για να κερδίσει το ίδιο εξαγωγικό πλεόνασμα σε δολάρια.

Το ΔΝΤ είναι ένας οργανισμός για την κυριαρχία της παγκόσμιας οικονομίας από το Αμερικάνικο δολάριο και όχι ένα όργανο για να βοηθήσει τις αναπτυσσόμενες χώρες. (…)
Τίποτα από αυτά δεν είναι υπερβολή, δυστυχώς. (…) Πάρτε τα επίσημα στατιστικά στοιχεία του χρέους της Παγκόσμιας Τράπεζας και γίνεται φανερό ότι το παιχνίδι του ΔΝΤ είναι να στηρίξει το δολάριο. (…)

Το ΔΝΤ και οι τράπεζες γνωρίζουν ότι περίπου το 80% των χρεών του Τρίτου Κόσμου δεν μπορεί ποτέ να εξοφληθεί. Νοιάζονται μόνο για το νομικό μύθο και τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν το χρέος ως μοχλό για να αρπάξουν περιουσιακά στοιχεία φτηνά. (…)

Η παγκοσμιοποίηση είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται σήμερα, συχνά χωρίς ακρίβεια. Αν χρησιμοποιήσουμε την λέξη παγκοσμιοποίηση για ν’ αναφερθούμε στο σύνολο της διαδικασίας του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας για την προώθηση της νεο-αποικιοκρατίας στο πλαίσιο του Dollar System, τότε είναι ένας περιγραφικός όρος. (…)

Ωστόσο επιφανείς επικριτές του ΔΝΤ, όπως ο Joseph Stiglitz, υποθέτουν ότι πρόκειται απλώς για λανθασμένη πολιτική που οδηγεί στα προβλήματα. (…) Όμως, ολόκληρο το ίδρυμα του ΔΝΤ, μαζί με την Παγκόσμια Τράπεζα και τον ΠΟΕ, έχουν σκόπιμα αναπτυχθεί για να προχωρήσουν αυτή την παγκοσμιοποίηση του Dollar System, του δεύτερου πυλώνα της Pax Americana, μετά τη στρατιωτική δύναμη. Δεν είναι λάθος πολιτική, ούτε αποτέλεσμα γραφειοκρατικής γκάφας. Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο που πρέπει να γίνει κατανοητό. Το ΔΝΤ υπάρχει για να υποστηρίξει το Dollar System.»

Για την τεκμηρίωση των ανωτέρω θα πρέπει να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο.

Μήπως ακούσατε πότε στήνεται το Ειδικό Δικαστήριο για τους πρωτεργάτες της νεοελληνικής τραγωδίας, Κ. Σημίτη, Κ. Καραμανλή, Γ. Παπανδρέου και τους στενούς συνεργάτες τους; Θα τους χωρέσει όλους του ΓΟΥΔΗ;