Ευάγγελος Βενιζέλος: "Πικράναμε το λαό για να σωθεί το έθνος"!

Αυτοί που είδατε στο video είναι οι σωτήρες μας, κι ας μην τους φάινεται. “Έσωσαν” και “σώζουν” την Ελλάδα! Είμαστε σε καλά χέρια, μην ανησυχείτε.

Ώστε πικράνατε το λαό για να σώσετε το έθνος, ε; Τι είναι το “έθνος” Βαγγέλη; Δεν είναι ο ίδιος ο λαός; Έθνος είναι το σύνολο ανθρώπων με κοινή καταγωγή, γλώσσα, κουλτούρα, προγόνους, έθιμα, ιδιότητες. (tanea)

Για όσους αντέχετε την παπαρολογία, παραθέτω χαρακτηριστικά σημεία της ομιλίας του αθεράπευτα βερμπαλιστή Βαγγέλη Βενιζέλου στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, στις 14/1/2012. Το να τη μελετήσετε ολόκληρη δεν σας το συνιστώ διότι βλάπτει σοβαρά τη νοητική και ψυχική υγεία.

«Αγαπητέ Πρόεδρε, φίλε Γιώργο Παπανδρέου, θέλω πριν απ’ οτιδήποτε άλλο να σε συγχαρώ για τις γενναίες και θαρραλέες αποφάσεις σου, γιατί και η αποχώρηση από την Πρωθυπουργία και η αποχώρηση από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, είναι δυο κινήσεις καθόλου συνηθισμένες, δυο κινήσεις υπεύθυνες, που σηματοδοτούν έναν διαφορετικό πολιτικό πολιτισμό. (...)

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, η κατάσταση της χώρας, όπως είπα και στη διευρυμένη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου στις 27 Δεκεμβρίου, είναι τραγική. Περνάμε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο. Αυτούς τους τρεις μήνες, τον Ιανουάριο, το Φεβρουάριο και το Μάρτιο του 2012, κρίνεται το μέλλον της πατρίδας μας, το λιγότερο για την επόμενη δεκαετία. (…)

Κουβαλάμε τεράστιο ιστορικό βάρος. Πρέπει να επιβεβαιώσουμε την ίδια την ταυτότητα της χώρας, ως χώρας ευρωπαϊκής, δυτικής. Αυτή είναι, φίλες και φίλοι, η τραγική μοίρα του ΠΑΣΟΚ τη διετία 2009 – 2012.

Τι κάναμε αυτά τα δυόμιση χρόνια; Με μια φράση: Πικράναμε τον λαό για να σωθεί το έθνος. Όμως για να το πετύχουμε αυτό αναγκαστήκαμε και αναγκαζόμαστε να λάβουμε πολύ δύσκολες αποφάσεις, αποφάσεις που μας φέρνουν σε μετωπική σύγκρουση με πολύ μεγάλα τμήματα της παραδοσιακής κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ. Αναγκαζόμαστε να συγκρουόμαστε με κοινωνικές ομάδες που είναι ταυτισμένες με το ΠΑΣΟΚ.

Πρόκειται για έναν συναισθηματικό, ηθικό, πολιτικό και εκλογικό ακρωτηριασμό, που το ΠΑΣΟΚ τον υπέστη και τον υφίσταται στο όνομα της σωτηρίας της χώρας.

Όμως ενώ η σωτηρία της χώρας έχει ως αποτέλεσμα να μην βιώνει κανείς την κατάσταση της καταστροφής της χώρας, άρα κανείς δεν έχει βιώσει αυτό που πετύχαμε γιατί είναι άυλο και ιστορικό, ο καθένας βιώνει τις πιέσεις, τα μέτρα, τις θυσίες, βλέπει το εισόδημά του να περιορίζεται, ακόμα και αν αυτό αφορά μια σύνταξη, μια μικρή ή μεσαία σύνταξη, ή έναν μικρό ή μεσαίο μισθό, βλέπει την περιουσία του να μειώνεται, βλέπει τις προοπτικές των παιδιών του να ακυρώνονται, βλέπει τα σχέδια της ζωής του να τίθενται υπό αμφισβήτηση. (…)

Ο Έλληνας μπορεί να κάνει θυσίες. Αντιλαμβάνεται, ανέχεται, αντέχει, αλλά θέλει να πειστεί ότι υπάρχει σχέδιο που έχει αρχή, μέση και τέλος. Ότι κάποια στιγμή αποκαθίσταται η βεβαιότητα, η ασφάλεια. Και ότι κάποια άλλη στιγμή, λίγο αργότερα, αλλά σε ορατό χρονικό σημείο, θα αρχίσει η αποκατάσταση των αδικιών και των ανισοτήτων. (…)

Πρέπει να πείσουμε τους Έλληνες και τις Ελληνίδες ότι μπορούμε να κρατάμε το τιμόνι. Ότι ξέραμε τι κάναμε και ξέρουμε τι κάνουμε τώρα, υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. (…)

Αλλά από την ύφεση που σωρευτικά θα φθάσει συμπεριλαμβανομένου και του 2012 τις 20 μονάδες του ΑΕΠ, δηλαδή είμαστε σε επίπεδα πολεμικά και όχι ειρηνικά, εξαρτάται όλη η αλληλουχία των μακροοικονομικών προγνώσεων και των δημοσιονομικών αποτελεσμάτων. (…)

Δεν έπρεπε να έχουμε κανέναν δισταγμό για τις διαρθρωτικές αλλαγές, καμιά αμφιθυμία, γιατί όταν αυξάνουμε την ανταγωνιστικότητα της χώρας μέσω διαρθρωτικών αλλαγών, τότε μειώνουμε την πίεση εναντίον των μισθών και εναντίον των συντάξεων. Τόσο απλά. (…)

Και θέλω να ευχαριστήσω προσωπικά, ονομαστικά, ατομικά όλα τα μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, με τους οποίους κρατάμε όρθια τη χώρα αυτή, πολλές φορές κόντρα στην επιθυμία, τα αισθήματα, τις ανάγκες των πολιτών που προσβλέπουν σε εμάς και τους κοιτάμε στα μάτια προσπαθώντας να νιώσουμε αυτό που νιώθουν και να τους εξηγήσουμε ότι αυτό που κάνουμε με πόνο, το κάνουμε γιατί πρέπει να σώσουμε τη χώρα και πρέπει να δώσουμε στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας τη δυνατότητα να ζήσουν με αξιοπρέπεια ως ισότιμοι Ευρωπαίοι πολίτες και όχι ως παρίες μέσα σε μια Ευρωζώνη που είναι ούτως ή άλλως αντιφατική, ατελής και δυστυχώς έχει αποβεί από ένα σημείο και μετά επικίνδυνη και για τον εαυτό της. (…)

Η περιπέτεια αυτή που ζήσαμε και που ζούμε έχει αντιφάσεις, αδιέξοδα και μεγάλες αδικίες. Και την υφιστάμεθα όλοι συλλογικά την αδικία αυτή. Αλλά όλα κρίνονται ιστορικά στον μακρύ ιστορικό χρόνο. Ο μακρύς ιστορικός χρόνος θέλει πολλές ανθρώπινες ζωές και το τελικό αποτέλεσμα της ιστορίας είναι κάτι που κανείς δεν θέλησε εξαρχής έτσι ακριβώς.

Φέραμε την απόφαση της 26ης Οκτωβρίου στη χώρα και πράγματι, ενώ θα έπρεπε η χώρα να συνειδητοποιήσει ότι αλλάζει το πεπρωμένο της το δημοσιονομικό και άρα μπορεί να ανοίξει μια νέα οικονομική φάση, άρχισε η απώλεια ελέγχου.

Φτάσαμε έτσι σε μια πολιτική ανατροπή. Γιατί το ΠΑΣΟΚ παρότι είναι η δεδηλωμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, κατέθεσε στην πραγματικότητα την εντολή του ελληνικού λαού, προκειμένου να προσελκύσει στην στήριξη της κυβέρνησης του Λουκά Παπαδήμου και τη Νέα Δημοκρατία και τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό, δηλαδή προκειμένου να διαμορφωθεί ένα μέτωπο που θα μπορούσε να πείσει και την κοινωνία και τους εταίρους μας ότι διαμορφώνονται καλύτερες και αποτελεσματικότερες προϋποθέσεις για την ανταπόκριση στις δικές μας υποχρεώσεις.

Δεν είναι εύκολο αυτό, γιατί όπως είπα και προηγουμένως δεν έχει αναληφθεί πλήρως η ευθύνη. Η Νέα Δημοκρατία εξακολουθεί να ενεργεί ως συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση και ως αντιπολιτευόμενη συμπολίτευση. Το ΠΑΣΟΚ σηκώνει στο ακέραιο ακόμη το βάρος των δύσκολων αποφάσεων, όχι μόνο των ειλημμένων αλλά και αυτών που λαμβάνονται τώρα.

Η Νέα Δημοκρατία θεωρεί ότι όλες οι δύσκολες αποφάσεις είτε είναι δεδομένες είτε είναι αναπόφευκτες, τις καταγγέλλει, αλλά θέλει να αναλάβει και μάλιστα ει δυνατόν μόνη της με αυτοδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία την εφαρμογή αυτής της πολιτικής.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει μεγαλύτερη επιχείρηση πολιτικής και ιστορικής παραπλάνησης τις τελευταίες πολλές δεκαετίες. Διότι αυτοί που έχουν την μεγαλύτερη ευθύνη για την κατάσταση που διαμορφώθηκε από το 2004 έως το 2009, σε 2,5 μόλις χρόνια θέλουν να επανέλθουν ως οι διασώστες και οι εγγυητές της σοβαρότητας και της προοπτικής, είναι υποχρεωμένοι να εφαρμόσουν μια πολιτική που καταγγέλλουν, στην οποία συμπράττουν, χωρίς να αναγνωρίζουν το βάρος της υπογραφής τους!

Εάν ένας ξένος παρατηρήσει την κατάσταση, θα θεωρήσει ότι ισχύει στην Ελλάδα ένας εθνικός παραλογισμός, ο οποίος δεν μας επιτρέπει να δούμε καθαρά το τοπίο, τον ορίζοντα. Και εμείς πρέπει να περιγράψουμε με απόλυτη σαφήνεια τον ορίζοντα αυτόν. (…)

Δεν θέλω να μιλήσω λεπτομερέστερα, αλλά πάντως είναι μία μάχη για να σταθεί η χώρα, και θα σταθεί η χώρα, γιατί η χώρα έχει Κυβέρνηση, έχει υπεύθυνους ανθρώπους που διαχειρίζονται την τύχη της στο όνομα του ελληνικού λαού, ακόμη κι αν ο ελληνικός λαός τους κατακρίνει, γιατί ο ελληνικός λαός ξέρει στο βάθος της συνείδησής του, ότι οι συνθήκες είναι πολύ δύσκολες και θέλει να πετύχουμε στη μεγάλη του πλειοψηφία, και όχι μόνο στην κοινωνική ή εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ, αυτή που θέλουμε να αναστήσουμε και να επινοήσουμε και πάλι.

Τι παίζεται λοιπόν τους τρεις αυτούς μήνες; Η υπόσταση και το μέλλον της χώρας και η υπόσταση και το μέλλον της Παράταξης. (…)

Οι ευθύνες θα κατανεμηθούν σωστά. Δεν θα κρύβεται η Νέα Δημοκρατία πίσω από το ΠΑΣΟΚ και δεν κρύβεται στο εσωτερικό της Κυβέρνησης αλλά και στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, πρέπει να σας πω, κανείς πίσω από άλλον. Εν προκειμένω ο πιο εκτεθειμένος είναι ο Υπουργός των Οικονομικών, που διαχειρίζεται τα θέματα αυτά. Δεν θα κρύβεται κανείς πίσω από άλλον, ούτε συλλογικά ούτε ατομικά. Αυτό απαιτεί το πολιτικό ήθος, αλλά και το μέγεθος του προβλήματος και της ευθύνης.

Τώρα, δε, είναι και η ώρα να επανασυστήσουμε την Παράταξη. Φαντάζομαι ότι δεν θα το κάνουμε αυτό μεταξύ 1ης Απριλίου και 29 Απριλίου που θα είναι η επίσημη προεκλογική εκστρατεία. Πολλοί ρωτάνε: “Υπάρχει ευρωπαϊκή σοσιαλιστική αριστερά; Έχει νόημα να μιλάμε για κεντροαριστερά;”, για όσους δεν αντιπαθούν τον όρο αυτό.

Το πραγματικό ερώτημα είναι: η Παράταξή μας, η οποία κυβερνά, συγκυβερνά και θέλει να εξακολουθήσει να κυβερνά ή έστω να συγκυβερνά τον τόπο αυτό, τι απάντηση δίνει στο λαό, στα απλά και θεμελιώδη ερωτήματα; Ποια Κυβέρνηση την επομένη των εκλογών; Ποιο πρόγραμμα την επομένη των εκλογών;

Πρέπει να δώσουμε τις πολιτικές απαντήσεις για να ανοίξουμε και τις ιδεολογικές συζητήσεις, γιατί η ιδεολογία υπάρχει χάριν της πολιτικής και η πολιτική υπάρχει χάριν του έθνους, και όλοι υπάρχουμε χάριν της ιστορίας που μας χωνεύει όλους στο διάβα της. (…)

Πρέπει να δώσουμε απάντηση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης, στο πρόβλημα της διαχείρισης των κρίσεων. Θα είμαστε σε κρίση για τα επόμενα πολλά χρόνια. Πρέπει να μιλήσουμε ξανά για κοινωνική δικαιοσύνη και αποκατάσταση αδικιών και ανισοτήτων.

Ναι, πρέπει να μιλήσουμε και θα το κάνουμε αυτό με αφορμή τη συζήτηση για το εθνικό φορολογικό σύστημα από τη Δευτέρα, και θα απαντήσουν και τα άλλα κόμματα στα ερωτήματα αυτά. Μπορούμε να δώσουμε το εγγυημένο επίπεδο διαβίωσης στοχευμένα σε αυτόν που έχει πραγματικά ανάγκη. Τα οριζόντια επιδόματα δεν οδηγούν πουθενά.

Πρέπει να μιλήσουμε ξανά για την ανασύσταση της μεσαίας Τάξης. Πρέπει να καλέσουμε τα παιδιά μας να μείνουν στην Ελλάδα. Πρέπει να μιλήσουμε ξανά για κράτος Δικαίου.

Πρέπει αυτά που λέμε για το επενδυτικό κλίμα και την απασχόληση, να δείξουμε ότι μπορεί να αποκτήσουν υπόσταση. Δεν τα πιστεύει κανείς όταν τα λέμε, γιατί βλέπει την ανεργία, την ύφεση, το αδιέξοδο, και πρέπει να εξηγήσουμε πώς θα ανοίξει ξανά το παράθυρο ευκαιρίας μέσα από την αποκατάσταση της ρευστότητας, μέσα από το PSI, μέσα από το νέο πρόγραμμα, μέσα από την αναστήλωση του τραπεζικού συστήματος. (…)

Αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι μια προοδευτική πλειοψηφία μεταρρυθμίσεων και υπευθυνότητας. Σκεφτείτε λίγο, κάντε ρεαλιστικές εκτιμήσεις και υπολογισμούς με το μυαλό σας, πώς μπορεί να συγκροτηθεί την επομένη των εκλογών η προοδευτική πλειοψηφία μεταρρυθμίσεων και υπευθυνότητας. Όχι προοδευτική κατά δήλωση, αλλά προοδευτική κατ’ αποτέλεσμα. Αλλιώς τι θα κάνουμε;

Χρειαζόμαστε την υπευθυνότητα γιατί είμαστε συνεπείς και έχουμε υπογράψει δεσμεύσεις, χρειαζόμαστε μεταρρυθμίσεις γιατί χωρίς αυτές δεν επιβιώνουμε και χρειαζόμαστε την προοδευτικότητα κυρίως ηθικά, γιατί ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε, ακόμη κι όταν δε μπορούμε.

Είχα ανακοινώσει τέσσερις προτεραιότητες στον προϋπολογισμό. Να επανέλθουν οι καταθέσεις. Από τα 65 δισεκατομμύρια που έφυγαν από τις Τράπεζες, 16 πήγαν στο εξωτερικό. Μόνο το 9% πήγε στην Ελβετία από αυτά, δηλαδή 1,6 δις. Τα υπόλοιπα, σε μεγάλο βαθμό υπάρχουν με τη μία ή την άλλη μορφή, κοντά.

Είναι το εγγυημένο επίπεδο διαβίωσης. Να μείνουν τα παιδιά μας στην πατρίδα, να μη γίνουν μετανάστες. Να ξαναμιλήσουμε για μια μεσαία Τάξη χωρίς την οποία δεν υπάρχει κοινωνικός ιστός. Άρα, το εσωτερικό ζήτημα του ΠΑΣΟΚ, είναι η άλλη όψη του εθνικού ζητήματος της χώρας όπως συμβαίνει με κάθε ιστορική παράταξη, όπως συμβαίνει στην πραγματικότητα με κάθε πολιτική δύναμη που δικαιούται να υπάρχει μόνο χάριν του έθνους και του γενικού συμφέροντος. (…)

Προτεραιότητά μου είναι οι εθνικές προτεραιότητες και ο ρόλος μου ως Υπουργού Οικονομικών και Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, προτεραιότητά μου είναι να στηρίξω το Λουκά Παπαδήμο, προτεραιότητά μου είναι να εκτελέσω την εντολή που μου έχετε δώσει.

Γιατί όταν σχηματίστηκε η Κυβέρνηση, είχα πει στο Γιώργο Παπανδρέου ότι εγώ θα παραμείνω ως Αντιπρόεδρος και Υπουργός Οικονομικών, μόνον εάν καταγραφεί στα πρακτικά της Προεδρίας της Δημοκρατίας στη σύσκεψη των Αρχηγών των Κομμάτων, ότι εγώ παραμένω ως εντολοδόχος και εκπρόσωπος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Και το ξέρουν αυτό και ο Πρωθυπουργός και οι Αρχηγοί των Κομμάτων.

Άλλωστε, εάν προτεραιότητά μου είναι οι εθνικές ανάγκες και η Κυβέρνηση, έτσι εξυπηρετώ και τις απόλυτες προτεραιότητες της παράταξης. Γιατί τώρα διαμορφώνεται η φυσιογνωμία της παράταξης, τώρα κρίνεται ο συσχετισμός των δυνάμεων και η εκλογική της επίδοση, τώρα όχι μετά την 1η Απριλίου.

Άρα θα κάνω το καθήκον μου όσο μπορώ, στο μέτρο των δυνάμεών μου και στο πλαίσιο του ρόλου μου, ο οποίος συμπτωματικά όμως είναι πολύ κρίσιμος. Στηρίζοντας λοιπόν την Κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό, στηρίζω το ΠΑΣΟΚ και συμβάλλω στην προοπτική του. Πρέπει να το πιστέψει και ο κόσμος αυτό, όχι να χρεώνει εμάς και να πιστώνει κάποιους άλλους. (…)

Έχω ακούσει διάφορα τις τελευταίες εβδομάδες, ότι ο Γιώργος θα μου έδινε το δαχτυλίδι που πήρε από το Σημίτη, ότι είχαμε συμφωνήσει σε μία θολή διαρχία… Αλλά βλέπετε πώς εξελίσσονται τα πράγματα. Πάντα μιλάω με μεγάλη ευθύτητα και δεν έχω να αποδείξω, φίλες και φίλοι, τίποτα. Έχω αποδείξει την πίστη μου στην ενότητα, την πίστη μου στην κοινωνική βάση και τις δημοκρατικές διαδικασίες, υπό πολύ δύσκολες συνθήκες.

Αλλά να μην πάμε σε καμία υπολανθάνουσα πολυαρχία ή αναρχία καθ΄ οδόν προς τις δυσκολότερες αποφάσεις της χώρας και προς πολύ δύσκολες εκλογές τον Απρίλιο, να είμαστε συνεπείς. Άρα πρέπει να έχουμε συμφωνήσει στο πώς εκφράζεται και πώς δεσμεύεται το ΠΑΣΟΚ, πώς διασφαλίζεται η πολιτική του ενότητα και η αξιοπιστία αυτού και της χώρας.

Άρα εγώ εκ των πραγμάτων και λόγω του ρόλου μου και των προτεραιοτήτων μου δεν μπορώ να παρακολουθήσω τους εσωτερικούς ρυθμούς του ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορώ να τους παρακολουθήσω, δεν δικαιούμαι να τους παρακολουθήσω και δεν μπορώ.

Είμαι εδώ παρών, για τη χώρα, για την παράταξη, για τις ιδέες της, για το πολιτικό της πρόγραμμα, για την προοπτική της, για το μέλλον της, για την ενότητά της, δεν μπορώ να μετάσχω όμως σε αυτήν την υπολανθάνουσα αντιπαράθεση. (…)

Άρα, συντρόφισες και σύντροφοι, το ΠΑΣΟΚ, το οποίο δεν δικαιούται να έχει ψευδαισθήσεις ή να στρουθοκαμηλίζει, και δεν δικαιούται να επαναλαμβάνει παλαιοκομματικές πρακτικές του παρελθόντος και δεν πρέπει να γίνει αιχμάλωτο καμιάς προσωπικής στρατηγικής, πρέπει να ξέρει ότι όταν κάνουμε ταμείο, μετά την δανειακή σύμβαση, θα ξέρουμε αν νικήσαμε ή αν χάσαμε.

Αν έχουμε νικήσει μετά την δανειακή σύμβαση, θα έχουμε καταγάγει εθνικό θρίαμβο και αυτόν πρέπει να τον κεφαλαιοποιήσει η παράταξη. Αν έχουμε χάσει, δεν έχουμε λόγο ύπαρξης. Ούτε ως άτομα. Αυτό πρέπει να πετύχουμε.

Πρέπει να έρθουμε εδώ και να διαπιστώσουμε ότι η χώρα υπάρχει. Που θα υπάρχει. Ότι η χώρα πέτυχε. Ότι οι Έλληνες μπορούν να νιώθουν ασφαλέστεροι. Περίπου στις 30 Μαρτίου και κάνοντας αυτό το ιστορικό ταμείο, να μπορούμε να κοιταχτούμε μεταξύ μας στα μάτια και να μπορούμε να ξανακοιτάξουμε τον Έλληνα πολίτη στα μάτια. Αυτό είναι το στοίχημα.

Σας ευχαριστώ.»

Και πάλι δεν κατάλαβα γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου δέχτηκε (;) να γίνει το εξιλαστήριο θύμα, παραιτούμενος από πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, αφού η κυβέρνησή του όλα τα είχε κάνει καλά για τη “σωτηρία” της χώρας. Μήπως για τον ίδιο λόγο που ο αλήστου μνήμης για τη Μεγάλη Ληστεία του Χρηματιστηρίου προκάτοχός του, Κώστας Σημίτης, του είχε δώσει το “δαχτυλίδι” ώστε να μην καταποντιστεί το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2004 και αμαυρωθεί η εικόνα του;