Ε, Ε, Έρχεται η έκτη δόση μας!

Και πού θα πάει η έκτη δόση μας, σύντροφοι; Μα, προφανώς, εκεί που πήγαν και οι προηγούμενες! Άστα να πάνε..
Ας αφήσουμε όμως το Γερμανό “φίλο” μας Joachim Starbati, ομότιμο καθηγητή οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Tübingen, να μας εξηγήσει πού πάνε οι δόσεις που μας δανείζουν. Τα αποσπάσματα που παραθέτω είναι από συνέντευξη που είχε δώσει στη Σοφία Παπαϊωάννου στο ΣΚΑΪ (Νέοι Φάκελοι), στις 7 Ιουνίου του 2010.

Δείτε το video της συνέντευξης και σχόλια εδώ. Ενάμιση χρόνο αργότερα, τα λόγια του J. Starbati για βαθύτερη ύφεση στην Ελλάδα και κλονισμό της Ευρωπαϊκής σταθερότητας αποδεικνύονται, δυστυχώς, προφητικά:

Joachim Starbati: «Η βοήθεια που παρέχεται στην Ελλάδα, δεν βοηθά την χώρα σας αλλά τις τράπεζες. Έρχονται τα χρήματα στην Ελλάδα, τα παραλαμβάνει στην είσοδο ο πρωθυπουργός σας κύριος Παπανδρέου, διασχίζουν το “ελληνικό σπίτι” και από την πίσω πόρτα τα δίνει στις τράπεζες. Αυτή η βοήθεια προς τις τράπεζες και όχι προς την Ελλάδα καταστρέφει την Ευρωπαϊκή σταθερότητα. (…)

Εδώ πρόκειται για ένα παιχνίδι με τις λέξεις, στην πραγματικότητα πρόκειται για bail out, για διάσωση δηλαδή. Όσα αποφασίστηκαν στις Βρυξέλλες, δεν ήταν απόφαση της Γερμανίας αλλά της Γαλλίας, και ο λόγος είναι ότι οι Γαλλικές τράπεζες έχουν πολλά συμφέροντα στην Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ισπανία. Το θέμα είναι ότι δημιουργήθηκε ένα πακέτο σωτηρίας για τις Γαλλικές και τις Ελβετικές τράπεζες και όχι για τα κράτη που βρίσκονται από πίσω. (…)
Αυτό το πρόγραμμα λιτότητας θα ρίξει την Ελλάδα σε βαθύτερη ύφεση, και η χώρα δεν θα βοηθηθεί στην πραγματικότητα. (…)

Εγώ θα συμβούλευα την Ελληνική Κυβέρνηση να ετοιμάσει ένα ευρύ σχέδιο εξυγίανσης που να είναι ένα Ελληνικό σχέδιο εξυγίανσης, και όχι ένα σχέδιο εξυγίανσης του ΔΝΤ. Γιατί με το πρόγραμμα εξυγίανσης του ΔΝΤ η Ελλάδα βυθίζεται σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση.

Δεν φέρνεις ανταγωνιστικότητα κάνοντας όλο και πιο πολλές περικοπές. Πρέπει κανείς να είναι παραγωγικός, γι’ αυτό και η Ελλάδα χρειάζεται ένα ευρύ πρόγραμμα εξυγίανσης με αναδιάρθρωση του χρέους, δηλαδή τα παλαιά χρέη πρέπει να αντικατασταθούν από νέα για να δώσουν στην Ελλάδα νέα ώθηση και για να κάνει η Ελλάδα μια νέα αρχή. (…)

Θα έπρεπε κανείς να σκεφτεί, αν θα ήταν καλό η Ελλάδα να επιστρέψει στην ελληνική δραχμή, να την υποτιμήσει και να ξαναγίνει έτσι ανταγωνιστική. Για παράδειγμα στον τουρισμό εφόσον είναι άδεια τα ξενοδοχεία σας, είναι σημαντικό να τα γεμίσουν ξένοι τουρίστες. Με μία υποτίμηση της δραχμής, αν η Ελλάδα επέστρεφε στη δραχμή, αυτό θα μπορούσε να είναι πιο εύκολα εφικτό.

Η υποτίμηση του νομίσματος ήταν πάντα το πρώτο βήμα σε χώρες που έχουν οικονομικά προβλήματα όπως η Ταϊλάνδη, Ινδονησία, ή πιο πρόσφατα η Λετονία, η Ουγγαρία, η Λιθουανία. Όλες αυτές οι χώρες έκαναν υποτίμηση και τώρα αρχίζουν σιγά-σιγά ν’ ανακτούν τις δυνάμεις τους. Μόνο έτσι μπορεί να διατηρηθεί μακροπρόθεσμα το Ευρώ. Δεν μπορεί να διατηρηθεί όταν κάποια κράτη κάνουν χρέη, τα οποία μετά πληρώνουν άλλα κράτη. (…)

Η Ελλάδα δεν θα μπορέσει ποτέ να δώσει πίσω τα χρήματα. Αυτό είναι απολύτως βέβαιο. Μοιάζει με έναν κολυμβητή που προσπαθεί να φθάσει στην ακτή κολυμπώντας αντίθετα από το ρεύμα και δεν το καταφέρνει ποτέ. (…)

Η Ελλάδα δεν ακολουθεί πια δική της πολιτική. Η Ελλάδα ακολουθεί την πολιτική που επιβάλουν οι Βρυξέλλες και η Ουάσιγκτον, μέσω της Κομισιόν και του ΔΝΤ. Αυτό σε βάθος χρόνου δεν είναι κατάσταση για την Ελλάδα.»