Η Γιορτή της "Δημοκρατίας" (Κορακοκρατίας)

Όπως όλοι γνωρίζετε, προχτές, 24/07/2008, κι ενώ η Ρόδος ήταν για τρίτη ημέρα τυλιγμένη στις φλόγες και το Πέραμα θρηνούσε τους νεκρούς του από το φοβερό εργατικό δυστύχημα σε δεξαμενόπλοιο κατά τη διάρκεια επισκευών, η Κορακοκρατία, σε μια προκλητική επίδειξη θράσους και αναλγησίας, γιόρταζε τα γενέθλιά της. Βέεβαια! Έγινε αισίως 34 ετών!

Ας δούμε όμως ποιο είναι το εν λόγω στοιχειό. Η Κορακοκρατία είναι ένα είδος στρουθιόμορφου πτηνού, γνήσιου αντιπροσώπου της οικογένειας των κορακιών. Στην περιβόητη αυτή οικογένεια ανήκουν καρακάξες, κουρούνες, κάργες, κλπ. Τα πουλιά αυτά έχουν ισχυρό ράμφος το οποίο τους χρησιμεύει για ν’ ανοίγουν μαύρες τρύπες σε προϋπολογισμούς, κλπ. Και για να μην ανακαλύπτονται επί τω έργω, έχουν μαύρο φτέρωμα. Όλα αυτά δεν είναι δικά μου, τα λέει η Εγκυκλοπαίδεια. Λέει επίσης ότι τα κοράκια αυτά, που ανήκουν στην ευγενή οικογένεια της Κορακοκρατίας, τρέφονται με πτώματα ιδίως προβάτων, κατσικιών, μικρών πουλιών και νεοσσών. Τους αρέσουν πολύ και τ’ αβγά. Μην πάει ο νους σας στο κακό, όμως!

Αυτά διάβασα στην Εγκυκλοπαίδεια με αφορμή τη γιορτή της Κορακοκρατίας. Α, ναι, διάβασα ακόμη ότι η Κορακοκρατία είναι πουλί που έχει τη συνήθεια να σχηματίζει τροφικά σμήνη που επιδίδονται σε αθλητικές δραστηριότητες όπως ρεμούλες, μίζες, συναλλαγές, υπεξαιρέσεις και τα παρόμοια. Η Κορακοκρατία, σαν όλα τα κοράκια, έχει λέει ποικίλο λεξιλόγιο, που το χρησιμοποιεί ανάλογα με το ακροατήριο και την περίπτωση, ώστε να μη γίνονται αντιληπτές οι καταχθόνιες προθέσεις της. Στο λεξιλόγιο αυτό συγκαταλέγονται και σύντομες κραυγές, δίκην συνθημάτων, που πολύ αρέσουν στα πρόβατα και τα κατσίκια. Και τούτα τα διάβασα στην Εγκυκλοπαίδεια. Η Κορακοκρατία, χάρη στα μοναδικά αυτά προσόντα, τα παραμύθια και το λαϊκισμό-πουλισμό της, ζει πολλά χρόνια…

Εκείνο όμως που μου έκανε μεγάλη εντύπωση απ’ αυτά που διάβασα, είναι ότι η Κορακοκρατία, διαβόητο είδος της οικογένειας των κοράκων για να μην ξεχνιόμαστε, είναι πολύ κοινωνικό πουλί και του αρέσει η χλιδή, η επίδειξη και η πρόκληση! Άλλωστε, η κοινωνικότητα των πτηνών αυτών δε χρειάζεται να κρύβεται, αφού καλά γνωρίζουν ότι τα εκτός της βλοσυρής αυτής συνομοταξίας πουλάκια είναι στην πλειοψηφία τους ανόητα, ή έχουν πάθει αποχαύνωση από την πολλή μ***κία – εθνικό σπορ και προσωνύμιο – και προτιμούν τα θεάματα από τον άρτον. Άκου να δεις! Με αυτό το σκεπτικό διοργανώνουν κάθε χρόνο την περιβόητη γιορτή της Κορακοκρατίας, κάπου εκεί στην Ηρώδου του Αττικού μεριά. Κατά πού πέφτει η Ηρώδου του Αττικού; Μη με ρωτάτε, εγώ είμαι από χωριό και δεν γνωρίζω. Μαζεύτηκαν λοιπόν τα πτηνά αυτά με το ισχυρό ράμφος και τα γαμψά νύχια προχτές στο γνωστό ιριδίζοντα χώρο που τους πάει γάντι, για να γιορτάσουν τα γενέθλια της Κορακοκρατίας και να τους καμαρώσουν τα εκτός νυμφώνος λιμοκτονούντα αλλά και μαζόχα πουλιά – σπουργίτια, τρυγόνια, κοτσύφια, κούκοι και άλλα.

Από “σεβασμό” προς τη σωτήρια για το τομάρι τους γιορτή αυτή, είχαν φορέσει τα καλά τους, ιδίως τα θηλυκά πτηνά της οικογένειας της Κορακοκρατίας, και ήταν και για γέλια και για κλάματα καθώς ο τηλεοπτικός φακός τ’ απαθανάτιζε να κατεβαίνουν τις σκάλες του Μεγάρου για να κατευθυνθούν προς τον κήπο. Τώρα μη με ρωτάτε αν εγώ έκλαψα ή γέλασα, διότι δεν πρόφτασα ν’ αποφασίσω ποιο συναίσθημα θα επικρατούσε μέσα μου, αφού με το που τους είδα έτρεξα στο μπάνιο για να κάνω εμετό, με το συμπάθιο. Έμαθα όμως αργότερα ότι, όπως είναι το έθιμο, τα θηλυκά πουλιά έκλεψαν την παράσταση με τα παντός μήκους μοντελάκια τους – μίντι, μάξι και μίνι. Η παρδαλότητα των χρωμάτων όσο και των σχεδίων έδενε με το ιλαρό κλίμα της βραδιάς, ενώ κάθε θηλυκό πτηνό καμάρωνε σαν παγώνι. Για στάχτη στα μάτια φέτος η γιορτή της Κορακοκρατίας ήταν, λέει, αφιερωμένη, στα αγροτοσπουργίτια και μάλιστα τρία απ’ αυτά είχαν λάβει πρόσκληση για να παραβρεθούν στην θρυλική επέτειο! Τιμή, ε;

Αυτό μου αναπτέρωσε την ελπίδα ότι του χρόνου μπορεί να είμαι προσκεκλημένη κι εγώ ως εκπρόσωπος των ταπεινών bloggers, και τώρα θα ζω μ’ αυτό το όνειρο. Αλλά τι λέω; Όνειρο είναι αυτό ή εφιάλτης; Πώς θα πάω ξυπόλυτη στ’ αγκάθια; Κοινώς, τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι; Τι θα φορέσω που δε γνωρίζω τίποτα από βραδινές τουαλέτες και τέτοια; Και το κυριότερο, πώς θα συγκρατήσω τον εμετό για να μη γίνω ρεζίλι; Έτσι λοιπόν μάλλον δε θα δεχτώ την πρόσκληση. Ας μην κάνει τον κόπο ο καλός πρόεδρος, σαρξ εκ της σαρκός και οστούν εκ των οστέων της Κορακοκρατίας η οποία και τον επέλεξε, να με προσκαλέσει. Και παρακαλώ ας μην το εκλάβει ως περιφρόνηση στο πρόσωπό του, αφού το προεδρικό Μέγαρο είναι κάτι σαν την κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Όποιος μπαίνει εκεί μέσα, αυτομάτως εξαγνίζεται. Οι παλιές του αμαρτίες ως κοινό κοράκι – πράξεις όπως δήθεν δάνεια για πρωθυπουργικές βίλες (της Μιμής, το θυμάστε;), παραλείψεις ή ένοχες ανοχές – ξεπλένονται ως δια μαγείας, και τώρα άσπιλος και αμόλυντος μπορεί να εκφωνεί βαρύγδουπους λόγους προειδοποιώντας τα μέλη της οικογένειας της Κορακοκρατίας να δείξουν και λίγη αυτοσυγκράτηση στη ρεμούλα. Τους είπε να μην το παρακάνουν στο φαγοπότι διότι τους πήραν είδηση τα σπουργίτια και τ’ άλλα λιμοκτονούντα πουλάκια, και πού ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να σταματήσουν την κακιά συμνήθεια της μ***κίας, να συνεννοηθούν και να επιπέσουν ως σμήνος στους κήπους του Μεγάρου, ν’ αρπάξουν τα μαύρα χαβιάρια και τους αστακούς και να μη μείνει ψίχουλο για δαύτους. Θα μου πεις δε γίνονται τέτοια στις μέρες μας αφού η ντόπια Κορακοκρατία προστατεύεται από την παγκόσμια Ορνεοκρατία, καθότι ζούμε στον αστερισμό της Παγκοσμιοποίησης με ωροσκόπο εξαιρετικής σκληρότητας γύπες που ανήκουν στο βλοσυρό κλαμπ “Scull and Βones”… Πω, πω, ανατριχιάζω που τους θυμήθηκα!

Να μην ξεχάσω να παραθέσω το επίμαχο απόσπασμα από το λόγο του προέδρου της Κορακοκρατίας που δικαιώνει και το πνεύμα αυτού του άρθρου μου, ώστε να μην κατηγορηθώ από τις κακές γλώσσες για μικροψυχία.

«Κυρίες και κύριοι,
Άλλοι με λύπη και άλλοι με θυμό, παρακολουθούμε τις αποκαλύψεις για φαινόμενα που δεν τιμούν την δημόσια ζωή. Για διαχρονικές παθογένειες που όχι άδικα θεωρούνται από τους πολίτες ως βαθιά κρίση του αντιπροσωπευτικού μας συστήματος και τελικά ως κρίση της δημοκρατίας.
Η απάντηση πρέπει να είναι κατ’ αρχήν προσωπική, μιλώ για την απάντηση καθενός από εμάς: Ο πολίτης έχει την ευθύνη να απαιτεί καθημερινά, από αυτούς που τον αντιπροσωπεύουν, ήθος και παραδειγματική συμπεριφορά. Οφείλει να επιλέγει εκείνους που με τη διαδρομή τους στην πολιτική ζωή αποδεικνύουν διάθεση προσφοράς και αξιοπρέπεια.
Η απάντηση επίσης δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική και θεσμική: Τα κόμματα έχουν υποχρέωση απέναντι στο λαό να λογοδοτούν για τις αμαρτίες των λίγων ή των πολλών εκπροσώπων τους με τρόπο σαφή και συγκεκριμένο, χωρίς υπεκφυγές. Έχουν υποχρέωση να πείθουν για την διαφάνεια της λειτουργίας τους.

Η Δημοκρατία μας απαιτεί τη συμφωνία του συνόλου του πολιτικού συστήματος για την θωράκιση και την αυτοπροστασία του.
Απαιτεί αποτελεσματικούς και διαφανείς μηχανισμούς ελέγχου, παραδειγματικές κυρώσεις, πλαίσιο επιβολής της νομιμότητας και του κράτους δικαίου επί της αδιαφάνειας και της συναλλαγής.
Η προσπάθεια οικονομικών κέντρων να επηρεάσουν για την ικανοποίηση των συμφερόντων τους δεν είναι ούτε νέο ούτε ασφαλώς εγχώριο φαινόμενο.
Μια Δημοκρατία όμως εξοπλισμένη με κατάλληλους θεσμούς που θα λειτουργούν με ταχύτητα και αποτελεσματικότητα μπορεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Η διατήρηση και η αποκατάσταση αυτής της εμπιστοσύνης, όταν διαρρήγνυται, αποτελεί χρέος και καθήκον του πολιτικού κόσμου. Και καταστάσεις που απειλούν με διάβρωση τον ηθικό ιστό της χώρας πρέπει να θεωρηθούν καταλύτης για θεσμικές αλλαγές. Αλλαγές που θα αποκαθιστούν την σχέση του πολίτη με το πολιτικό σύστημα.
Σχέση απαραίτητη όχι μόνο για την ποιότητα της δημοκρατίας αλλά και για την πρόοδο, την οικονομική ανάπτυξη και την άμβλυνση των ανισοτήτων.
Συμμερίζομαι την απογοήτευση και την οργή των πολιτών, όταν διαπιστώνουν ότι η πολιτική αντιμετωπίζεται ως όχημα προσωπικού πλουτισμού, ως μέσο μιας παχυλής ζωής. Πολιτική χωρίς ηθική είναι μία επικίνδυνη υπόθεση. Οδηγεί σε αποστασιοποίηση της κοινής γνώμης από τα δημόσια πράγματα, σε παρακμή, σε εκδήλωση ακραίων κοινωνικών φαινομένων.
Ιδίως μάλιστα σήμερα, σε περίοδο παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, οι πιο αδύναμοι, αυτοί που κυρίως πλήττονται από την ακρίβεια, περιμένουν από το πολιτικό σύστημα πρώτα απ’ όλα να σταθεί δίπλα τους. Σε δύσκολους καιρούς να σκύψει στις αγωνίες τους, αγωνίες επιβίωσης πολλές φορές.
Και να δώσει λύσεις σε πραγματικά μεγάλα, εθνικά θα έλεγα, προβλήματα, όπως η παιδεία, η φτώχεια, η ανεργία, η κοινωνική ανισότητα, το περιβάλλον και ο αποκλεισμός.
Λύσεις που, όσο απουσιάζουν, η δημοκρατία μας θα έχει ένα ουσιαστικό κενό.
Γι’ αυτό οφείλουμε, σ’ αυτούς που αγωνίστηκαν και τιμούμε σήμερα, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας για μια δημοκρατία χωρίς τέτοιες ατέλειες.
Για μια δημοκρατία που θα μας κάνει υπερήφανους και δεν θα μας αναγκάζει να αποστρέφουμε το πρόσωπό μας από επιλεγμένα αθέατες πλευρές της.»
Είχα δίκιο, λοιπόν, ή άδικο, αν είστε βαφτισμένοι! Και για όλα, φυσικά, φταίει κυρίως ο πολίτης που δεν πρόσεξε όταν τους διάλεξε ως εκπροσώπους του στη Βουλή. Καταλάβατε; Κι επειδή το αυτί των εκπροσώπων της Κορακοκρατίας δεν ιδρώνει με τέτοια, ανήμερα στην επέτειο των γενεθλίων της και την ώρα που κόβει το ΕΚΑΣ σε χιλιάδες συμπολίτες μας με συντάξεις πείνας, σε μια σαδιστική και προκλητική κίνηση ματ, η αδηφάγος Κορακοκρατία με πολυσέλιδη ντροπολογία εκτοξεύει στα ύψη, με αυξήσεις 80-100%, τις αποδοχές των δικαστικών! Παιδιά διάβασα κάτι νούμερα μηνιαίων αποδοχών στον ηλεκτρονικό τύπο που σηκώθηκαν οι τρίχες της κεφαλής μου. Προφανώς η γενναιοδωρία αυτή (με ξένα κόλλυβα) γίνεται για να τους καλοπιάσει να κάνουν στραβά μάτια και να συγχωρούν (κοινώς κουκουλώνουν) τα πολλά και βαριά αμαρτήματά της. Επιπλέον αυτό θ’ ανοίξει το δρόμο και για παρόμοιες αυξήσεις-μαμούθ των 300 του Κυνοβουλίου – συγνώμη για το ορθογραφικό λάθος – αλλά το παρατσούκλι το πήρε από τους σκυλοκαυγάδες που γίνονται εκεί μέσα. Ας μη γαβγίζουν, ώστε να τους το αλλάξω.

Αυτά τα λίγα ή πολλά, και ας με συγχωρήσουν όσοι θεωρούν ότι αμάρτησα. Αλλά η Κορακοκρατία με τα καμώματά της κολάζει ακόμη και άγιο…