Με αφορμή τα όσα φοβερά, τρομερά, συνταρακτικά και μακάβρια συμβαίνουν στη χώρα μας αλλά και παγκοσμίως κατά τη διάρκεια της αποφράδας χρονιάς που διανύουμε, μας δίνεται η ευκαιρία να προβληματιστούμε και ει δυνατόν να απαντήσουμε στο καίριο ερώτημα: Τι είναι η Ιατρική;
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, και χωρίς να θέλω να προσβάλω το ιατρικό επάγγελμα (ελάχιστοι, δυστυχώς, το ασκούν ως λειτούργημα), η ιατρική ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ.
Επιστήμη, από το ρήμα επίσταμαι (=γνωρίζω καλά), σημαίνει κάτι που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν. Στην επιστήμη δεν υπάρχουν γνώμες, απόψεις, ναι μεν αλλά, ίσως τούτο, ίσως εκείνο, μπορεί, πιθανόν και τα τοιαύτα.
Στην επιστήμη όλοι συμφωνούν ότι ένα κι ένα κάνουν δύο. Αν κάποιος ισχυρίζεται ότι ένα κι ένα κάνουν τρία, δεν έχει σώας τα φρένας. Τα μαθηματικά, λοιπόν, είναι επιστήμη. Η φυσική είναι επιστήμη, διότι στηρίζεται στους κυρίαρχους νόμους της φύσης. Το ίδιο και η χημεία.
Βεβαίως και η ιατρική, αν είχε απόλυτη και ολιστική γνώση της ασύλληπτης σε σοφία και αρμονία ψυχοσωματικής και πνευματικής οντότητας που λέγεται άνθρωπος, θα ήταν επιστήμη. Δεν την έχει όμως, και το χειρότερο δεν έχει επίγνωση της άγνοιάς της, και γι’ αυτό την κατατάσσω στην πιθανολογία, την εικασία, τη μαντεία.
Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα στην περίπτωση της επιδημίας (πανδημίας;) του κορωνοϊού. Στα μαχαίρια βρίσκονται οι γιατροί, και όχι μόνο μεταξύ αλλήλων αλλά και ενάντια στον εαυτό τους. Άλλα λένε οι μεν, άλλα οι δε, άλλα έλεγαν χθες, άλλα λένε σήμερα και πολύ πιθανόν άλλα θα πουν αύριο.
Ποιος λοιπόν να πιστέψει ποιον και σε τι;
Ακόμη κι αν αποκλείσουμε την βάσιμη πιθανότητα – για κάποιους “συνωμοσιολόγους”, όπως η γράφουσα, βεβαιότητα – να υπάρχει κρυφή ατζέντα ως προς την ιατρική διαχείριση της “πανδημίας”, δηλαδή ακόμη κι αν παραδεχτούμε ότι τα μέλη της ιατρικής task force δεν είναι στρατευμένα από την κυβέρνηση στην υλοποίηση μιας σκοτεινής παγκόσμιας ατζέντας, και ότι σέβονται στο ακέραιο τον όρκο του Ιπποκράτη και ειλικρινά πιστεύουν αυτά που λένε, δεν μπορούμε να εξηγήσουμε το γεγονός ότι τόσοι άλλοι συνάδελφοί τους γιατροί, καταξιωμένοι παγκοσμίως – όπως αυτοί που έλαβαν μέρος στο πρόσφατο Διεθνές Διεπιστημονικό Συνέδριο (δείτε εδώ κι εδώ) – διαφωνούν ριζικά ως προς την επικινδυνότητα του COVID-19, τα lockdown, τη χρήση μάσκας ακόμη και στα νήπια, το πολυαναμενόμενο εμβόλιο, κλπ.
Έμεινα άναυδη προχθές όταν, σε σύντομη συνομιλία που είχα με μια 50χρονη Ελληνοαμερικανίδα παιδίατρο, που γεννήθηκε στην Αμερική, σπούδασε εκεί και εργάζεται σε μεγάλο παιδιατρικό νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, την άκουσα να λέει με έμφαση, κουνώντας μάλιστα το κεφάλι της δεξιά-αριστερά: “100% η μάσκα δεν βλάπτει σε τίποτα τα παιδιά. Επαναλαμβάνω, 150% δεν τα βλάπτει” !
Αυτή είναι μια σκαστή, καραμπινάτη περίπτωση γιατρού που έχει πάρει διαζύγιο από την κοινή λογική. Η “επιστήμων” αυτή δεν ανήκει σε κάποια κυβερνητική task force και δεν υπηρετεί εν γνώσει της κάποια παγκόσμια σατανική ατζέντα. Απλά έχει υποστεί πλύση εγκεφάλου από τα συστημικά Μέσα Ενημέρωσης και έχει χάσει επαφή με τον κοινό νου.
Διότι το να ορκίζεται κάποιος, γιατρός ή όχι, ότι η μειωμένη εισπνοή οξυγόνου και η επανεισπνοή διοξειδίου του άνθρακα δεν βλάπτει τον οργανισμό του παιδιού, και ότι δεν έχει επιπλέον σοβαρές αρνητικές ψυχολογικές επιπτώσεις, είναι παραλογισμός εις τη νιοστή. Και δεν χρειάζεται να έχει κανείς πτυχίο ιατρικής για να το καταλάβει. Οποιοδήποτε εμπόδιο στη φυσιολογική λειτουργία της αναπνοής και της έκφρασης του προσώπου, εμπόδιο το οποίο μάλιστα επιβάλλεται με τον φόβο και τον τρόμο, είναι επιβλαβέστατο για την ψυχοσωματική υγεία και την φυσιολογική ανάπτυξη του παιδιού.
Επανερχόμαστε λοιπόν στο ερώτημα: Η Ιατρική είναι επιστήμη ή, στην καλύτερη περίπτωση, guess work; Κατά τη γνώμη μου δεν είναι επιστήμη, όχι μόνο λόγω άγνοιας ολιστικής αντιμετώπισης του ασθενούς, αλλά και λόγω περιφρόνησης της λογικής, και σε πολλές δυστυχώς περιπτώσεις φίμωσης της έμφυτης ηθικής συνείδησης.
Δεν είναι περίεργο λοιπόν που τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι η τρίτη αιτία θανάτου στις ΗΠΑ είναι ιατρογενής. Λάθος διάγνωση+λάθος θεραπεία = θάνατος.
Αυτό το εμπέδωσα οδυνηρά πριν από μερικά χρόνια κατά την εννεάμηνη νοσηλεία της πολυαγαπημένης μου αδελφής σε διάφορα νοσοκομεία των Αθηνών. Την τραυματική αυτή εμπειρία μου την κατέγραψα σε ένα μυθιστορηματικό δοκίμιο εδώ. Μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν.
Καλή ανάνηψη αδέλφια! Επείγουσα ανάνηψη του πνεύματος χρειάζεται η ανθρωπότητα. Ας κάνει ο καθένας ό,τι μπορεί προς αυτή την κατεύθυνση. Κάποιος είπε: “Αν νιώθεις πολύ μικρός για να φωτίσεις το σκοτάδι γύρω σου, δεν θα έχεις περάσει μια νύχτα με ένα κουνούπι”.
Ας γίνουμε τα ενοχλητικά κουνούπια στο σάπιο κατεστημένο, κι ας εμπιστευθούμε το αποτέλεσμα στο Θεό.
Ας μην εγκαταλείψει κανείς τον καλό αγώνα, έχοντας πάντα κατά νουν ότι “για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ” , όπως λέει το τραγούδι.
