Δεν βαρεθήκαμε, αδέλφια, να ζούμε ασώτως και να τρεφόμαστε με ξυλοκέρατα μαζί με τους χοίρους;
Δεν ντρεπόμαστε που σπαταλήσαμε ολόκληρη την πνευματική περιουσία που κληρονομήσαμε από τους αρχαίους προγόνους μας και γίναμε περίγελως της οικουμένης, που δικαιωματικά μας αποκαλούν μπάσταρδους και τουρκόσπορους;
Πότε θα βοήσουμε εις εαυτούς και αλλήλους ότι αμαρτήσαμε και είμαστε ανάξιοι να ονομαζόμαστε απόγονοι των πατέρων μας, των αρχαίων Ελλήνων;
Πότε θα ανοιχτούν οι οφθαλμοί μας για ν’ αντικρίσουμε την εθνική μας γύμνια και να ομολογήσουμε ότι είμαστε πρόβατα απολωλότα στην κοινωνία των εθνών, αγόμενοι, φερόμενοι, βιαζόμενοι και καταληστευόμενοι από τους ισχυρούς και διεφθαρμένους αφέντες της γης;
Πότε θα έλθουμε στα συγκαλά μας και θα συνειδητοποιήσουμε την πνευματική μας χρεοκοπία, η οποία προηγήθηκε και είχε σαν συνέπεια την οικονομική και πολιτισμική πτώχευσή μας.
Σήμερα θα διαβαστεί στις εκκλησίες από το Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο η Παραβολή του Ασώτου, κανένας όμως ιερέας δεν θα μπει στον κόπο να συσχετίσει το βίο του ασώτου της παραβολής με τον άσωτο βίο των Ελλήνων. Ο λόγος; Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει το πνευματικό ανάστημα για κηρύγματα παλιγγενεσίας, διότι είναι και η ίδια απολωλός πρόβατο, άσωτη θυγατέρα του Πατέρα, που κατασπατάλησε την πνευματική παρακαταθήκη της διδασκαλίας του Χριστού και τώρα τρέφεται και τρέφει τα πρόβατά της με τα ξυλοκέρατα της τυπολατρίας και ειδωλολατρίας.
Πότε λοιπόν θα επιστρέψουμε ως άτομα, ως έθνος, ως Εκκλησία στον Πατέρα, ταπεινωμένοι και μετανοημένοι, ώστε, όπως ο άσωτος του Ευαγγελίου, να ενδυθούμε με την πρώτη στολή και να φορέσουμε το δαχτυλίδι της υιοθεσίας στο δάκτυλό μας;
Παραθέτω απόσπασμα της Ευαγγελικής Παραβολής, μπας και την πάρει κανείς στα σοβαρά, ιδιαίτερα κάποιος από τους πολιτικούς, θρησκευτικούς, δικαστικούς, οικονομικούς και μιντιακούς άσωτους ταγούς μας και ανανήψει, κραυγάζοντας προς τον Ουρανό και το Λαό, ΗΜΑΡΤΟΝ!
Άνθρωπος τις είχε δύο υιούς. Και είπεν ο νεώτερος αυτών προς τον πατέρα· Πάτερ, δος μοι το ανήκον μέρος της περιουσίας. Και διεμοίρασεν εις αυτούς τα υπάρχοντα αυτού.
Και μετ’ ολίγας ημέρας συνάξας πάντα ο νεώτερος υιός, απεδήμησεν εις χώραν μακράν και εκεί διεσκόρπισε την περιουσίαν αυτού ζων ασώτως.
Αφού δε εδαπάνησε πάντα, έγεινε πείνα μεγάλη εν τη χώρα εκείνη, και αυτός ήρχισε να στερήται. Τότε υπήγε και προσεκολλήθη εις ένα των πολιτών της χώρας εκείνης, όστις έπεμψεν αυτόν εις τους αγρούς αυτού διά να βόσκη χοίρους.
Και επεθύμει να γεμίση την κοιλίαν αυτού από των ξυλοκεράτων, τα οποία έτρωγον οι χοίροι, και ουδείς έδιδεν εις αυτόν.
Ελθών δε εις εαυτόν, είπε· Πόσοι μισθωτοί του πατρός μου περισσεύουσιν άρτον, και εγώ χάνομαι υπό της πείνης. Σηκωθείς θέλω υπάγει προς τον πατέρα μου και θέλω ειπεί προς αυτόν· Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου· και δεν είμαι πλέον άξιος να ονομασθώ υιός σου· κάμε με ως ένα των μισθωτών σου. Και σηκωθείς ήλθε προς τον πατέρα αυτού.
Ενώ, δε απείχεν έτι μακράν, είδεν αυτόν ο πατήρ αυτού και εσπλαγχνίσθη, και δραμών επέπεσεν επί τον τράχηλον αυτού και κατεφίλησεν αυτόν. είπε δε προς αυτόν ο υιός· Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου, και δεν είμαι πλέον άξιος να ονομασθώ υιός σου.
Tags: αμαρτία, ασωτία, άσωτος υιός, μετάνοια, ξυλοκέραταΚαι ο πατήρ είπε προς τους δούλους αυτού· Φέρετε έξω την στολήν την πρώτην και ενδύσατε αυτόν, και δότε δακτυλίδιον εις την χείρα αυτού και υποδήματα εις τους πόδας, και φέροντες τον μόσχον τον σιτευτόν σφάξατε, και φαγόντες ας ευφρανθώμεν, διότι ούτος ο υιός μου νεκρός ήτο και ανέζησε, και απολωλώς ήτο και ευρέθη. (Κατά Λουκάν, 15: 11-24)
