Στο άρθρο που ακολουθεί, ενώ ομολογουμένως διατυπώνονται αδιαμφισβήτητες αλήθειες, φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο Θάνος Τζήμερος έχει μια αθώα αντίληψη για την ηθική και τη λογική των αγορών. Δεν του πάει ο νους στα βρώμικα παιχνίδια που παίζονται από δαύτες ώστε να υφαρπάζουν τον πλούτο των κρατών μέσω του προμελετημένου ανεξέλεγκτου δανεισμού προς ξεπουλημένες ή ηλίθιες κυβερνήσεις.
Θα ήθελα όμως να τον ρωτήσω: γνωρίζει καμία χώρα που να έχει εξοφλήσει πλήρως τα χρέη της και να μην δανείζεται πλέον από τις αγορές; Αυτές που κάποτε υπήρχαν, το Ιράκ και η Λιβύη, τις ισοπέδωσαν εκείνοι που διαφεντεύουν τις “ενάρετες” αγορές των τοκογλύφων… Σήμερα ελεύθερες χρέους είναι μόνο οι φορολογικοί παράδεισοι Macau, British Virgin Islands, Brunei, Liechtenstein, Palau, επειδή έτσι τις θέλουν οι “αγορές”.
*********
Άρα, βιώσιμο χρέος, για όσους ξέρουν Ελληνικά, είναι αυτό που όσο και να το πληρώνεις, χρέος θα παραμένει!
Βέβαια, όπως πάμε, κάπως έτσι θα συμβεί! Όμως είναι ηλίθιο να λες “προσπαθώ να κάνω το χρέος βιώσιμο!” Πρόκειται για μετάφραση σε άθλια Ελληνικά του όρου sustainable που σημαίνει ανεκτό, διαχειρίσιμο, εξυπηρετήσιμο. Να μπορείς να το κουμαντάρεις. Αλλά μήπως είναι το μόνο άθλιο σ’ αυτή την ιστορία;
Όπως και στην περίπτωση του Μήτσου, ο άλλος σού δανείζει αν ΠΙΣΤΕΥΕΙ ότι τα λεφτά θα του τα επιστρέψεις. Μπορεί να πέφτει έξω στην εκτίμησή του. Αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Το μόνο που μετράει είναι η εμπιστοσύνη. Και ένας μόνον δείκτης της εμπιστοσύνης υπάρχει: το ΕΠΙΤΟΚΙΟ. Μεγάλο ρίσκο, μεγάλο επιτόκιο. Μικρό ρίσκο, μικρό επιτόκιο. Καθόλου ρίσκο, καθόλου επιτόκιο!
Η Γερμανία για παράδειγμα έχει δανειστεί και με αρνητικό επιτόκιο. Δηλαδή οι αγορές την πληρώνουν κι από πάνω για της δανείσουν! Της δίνουν τώρα 100 ευρώ και σε δέκα χρόνια θα πάρουν πίσω 99,96!
Πιστεύουν δηλαδή ότι κάποια στιγμή η Ε.Ε. θα μας “σουτάρει”. Και τα επιτόκια που μας δίνουν σήμερα είναι μεταξύ 7% και 9%. Ρεκόρ επιτοκίου σημείωσε το 10ετές ελληνικό ομόλογο στις 8 Ιουλίου 2015, με 19,27%. Θυμάστε τι είχε συμβεί τότε; Δύο μέρες πριν, είχε επικρατήσει το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα και ο Τσίπρας δεν είχε κάνει ακόμα τη μεγαλειώδη κολοτούμπα της μετατροπής τού ΟΧΙ σε ΝΑΙ την οποία, όπως μας ενημέρωσε, την έκανε επειδή φοβήθηκε ότι θα τον ανατρέψω!
Οι αγορές, που δεν ήξεραν τα… σχέδιά μου, είχαν σχεδόν προεξοφλήσει ότι η χώρα θα έβγαινε από το ευρώ.
Σήμερα, ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης, ο ESM μας δανείζει με (κυμαινόμενο) επιτόκιο πολύ κάτω από το 1%. Μικρότερο ακόμα κι από το επιτόκιο με το οποίο δανείζονται τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη που συμμετέχουν στο πρόγραμμα στήριξης της χώρας μας! (Αυτά που οι συριζανέλ έβριζαν ως διεθνείς τοκογλύφους…)
Αν ολόκληρο το χρέος μας το ανακυκλώναμε με το επιτόκιο του ESM θα χρειαζόμασταν 2 δισ. περίπου τον χρόνο για τόκους. Αν το ανακυκλώναμε με το πιθανό επιτόκιο της αγοράς θα χρειαζόμαστε 32 δισ.! Μόνο για να μην αυξηθεί το χρέος! Για αποπληρωμή ούτε λόγος. Με 4 δισ. ακόμα, τον χρόνο, χρεολύσιο θα εξοφλήσουμε σε 80 χρόνια! Υπάρχει περίπτωση να βρούμε όλα αυτά τα λεφτά;
Θα πάει δηλαδή ο Τσακαλώτος στον Μοσκοβισί και θα του πει: “Θέλω να κάνεις το χρέος βιώσιμο!”
Κι ο Μοσκοβισί θα τον ρωτήσει: “Τι θες ακριβώς; Πόσο χρέος θες να πληρώνεις και με ποιο επιτόκιο;”
Υπάρχει απάντηση; Ακούσατε ποτέ, έναν έστω κυβερνητικό, να πει ότι “εμείς θεωρούμε βιώσιμο το χρέος αν μειωθεί τόσο και αν το επιτόκιο είναι τόσο”; Ακούσατε ποτέ έναν έστω δημοσιογράφο να κάνει αυτή τη στοιχειώδη ερώτηση στα σούργελα που παρελαύνουν στα τηλεπαράθυρα και τσιρίζουν για τη βιωσιμότητα του χρέους;
Όπως εξηγήσαμε, είναι οι άλλοι, δηλαδή οι αγορές, που θα αποτιμήσουν τον κίνδυνο και θα αποφασίσουν για το επιτόκιο. Αν ας πούμε, οι Ευρωπαίοι εταίροι αποφάσιζαν να φεσωθούν κι άλλο και διέγραφαν το μισό χρέος, θα χρωστούσαμε 160 δισ. ευρώ. Με 10% επιτόκιο θα έπρεπε ο προϋπολογισμός να παρουσιάζει πλεόνασμα 16 δισ. κάθε χρόνο (δηλαδή 6 ΕΝΦΙΑ!), χωρίς να μειώνουμε το χρέος ούτε ένα ευρώ! Το ίδιο θα έπρεπε να πληρώσουμε αν χρωστούσαμε… 3,2 τρισ. και το επιτόκιο ήταν 0,5% (αυτό δηλαδή που πάνω – κάτω μας δίνει ο ESM).
πόσο εύκολα ξεκινάς ή κλείνεις μια δουλειά,
πόση γραφειοκρατία υπάρχει,
πόσο ευέλικτη είναι η αγορά εργασίας,
πόσο εύκολα δανείζεσαι από τις Τράπεζες και με τι επιτόκιο,
πώς διακινούνται τα κεφάλαια,
πόσο ξεκάθαρο είναι το νομικό πλαίσιο,
πόσο βαριά η φορολογία,
πόσο γρήγορα απονέμεται η δικαιοσύνη και πάει λέγοντας.
Σε όλα είμαστε πάτος! Μας έχουν ξεπεράσει ακόμα και τα κράτη της υποσαχάριας Αφρικής. Μας έχουν αφήσει έτη φωτός πίσω οι πρώην κομμουνιστικές χώρες. Άρα γιατί να μας εμπιστευθούν οι αγορές; Εσύ θα δάνειζες λεφτά στο ελληνικό κράτος; Θα το εμπιστευόσουν να διαχειριστεί την περιουσία σου; Γιατί να το κάνει ο Ιάπωνας;
Θα δάνειζες κάποιον που αναγνωρίζει ότι αποκλείεται να σου τα επιστρέψει; Είναι σαν να ακούς τον πιλότο να λέει πριν την απογείωση: “δεν το ξέρω καθόλου αυτό το αεροπλάνο, θα τσακιστούμε!” Θα έμπαινες μέσα;
Γιατί λοιπόν γίνεται όλη αυτή η συζήτηση περί βιωσιμότητας;
Για να μην γίνει η άλλη περί μεταρρυθμίσεων.
Για να υπάρχει πάντα ένας κακός ξένος που δεν μας “ρυθμίζει το χρέος” και να έχουμε να κατηγορούμε.
Για να συνεχίσει η κυβερνητική προπαγάνδα να ρίχνει στάχτη στα μάτια των πολιτών.
Για να είναι πρωτοσέλιδα τα ανούσια.
Για να κάνουν ατέρμονες συζητήσεις οι καλεσμένοι των πολιτικών εκπομπών και να μην λένε τίποτε.
Για να παρουσιάσει ο Τσίπρας μια τεχνική αλλαγή των όρων δανεισμού (π.χ. επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής) ως διαπραγματευτικό θρίαμβο στους ανοϊκούς οπαδούς του.
Για να συνεχίσει να κυβερνάει ένα τσούρμο απατεώνων.
