«Ο Χριστιανός που παράγει η Πολιτεία είναι ψεύτικος» είπε ο ο εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ στη συνταγματική αναθεώρηση, Γιώργος Κατρούγκαλος, για τον διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας.
Σωστά τα λέτε, κύριε Κατρούγκαλε! Μάλιστα είναι τόσο ψεύτικος όσο ψεύτικος είναι και ο κομμουνιστής – σαν και του λόγου σας, κατά δική σας ομολογία – που παράγει η Πολιτεία.
Και συνέχισε ο κύριος Κατρούγκαλος:
«Έχει δουλειά ο Υπουργός Παιδείας να δικάζει τις ενστάσεις για την εκλογή του Αρχιεπισκόπου; Η συνταγματική αναθεώρηση χρειάζεται γιατί έχει παρερμηνευθεί η διάταξη του άρθρου 3. Αποδεσμεύουμε νομικά την πολιτεία από μεταφυσικά ή θρησκευτικά κριτήρια – οι δημοκρατίες πλέον βασίζονται στη λαϊκή κυριαρχία – και ταυτόχρονα απελευθερώνουμε την Εκκλησία από έναν εναγκαλισμό με το κράτος που δεν της προσδίδει τίποτα αλλά εν πολλοίς της αφαιρεί ελευθερία».
Ας αφήσουμε στην άκρη το ανέκδοτο ότι οι δημοκρατίες βασίζονται στη λαϊκή κυριαρχία, ενώ στην ουσία βασίζονται στην πλουτοκρατία, την προπαγάνδα των ΜΜΕ και στην Ελλάδα στην εξαγορά ψήφων μέσω διορισμών (Πάγκαλος: Μαζί τα φάγαμε, σας διορίσαμε), κι ας έλθουμε στη βαρύγδουπη δήλωση του κ. Κατρούγκαλου ότι ο εναγκαλισμός της Εκκλησίας με το κράτος δεν της προσδίδει τίποτα αλλά εν πολλοίς της αφαιρεί ελευθερία.
Εδώ έχει απόλυτα δίκιο ο κ. Κατρούγκαλος. Μόνο που δεν έχει συνειδητοποιήσει τι πραγματικά θα συνέβαινε αν η Εκκλησία ήταν ελεύθερη να επιτελεί την αποστολή της.
Και ποια είναι η αποστολή της Εκκλησίας; Όχι μόνο να κηρύττει το Ευαγγέλιο τις Κυριακές στο ποίμνιο, όχι απλά να μοιράζει συσσίτια στους φτωχούς, όχι απλά να φτιάχνει γηροκομεία και ορφανοτροφεία, αλλά κυρίως να ελέγχει δημοσίως την Πολιτεία και να ξεσκεπάζει τα σκοτεινά έργα της. Να αφυπνίζει τους πιστούς ως προς τα αντίχριστα έργα και νομοθετήματα της Πολιτείας ώστε όσοι τα υπογράφουν να μην ξαναβλέπουν βΟλευτικά έδρανα.
Αυτός θα έπρεπε να είναι ο ρόλος της Εκκλησίας, σύμφωνα με τα πρότυπα των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης, του Χριστού και των Αποστόλων.
Δυστυχώς όμως η Εκκλησία έχει ξεφύγει εντελώς από την θεία αποστολή της, οι κληρικοί έγιναν δημόσιοι υπάλληλοι και τους κακοφαίνεται να πάψουν να είναι.
Είναι πραγματικά τραγικό και προκαλεί θλίψη και αποτροπιασμό το ότι ο χωρισμός Εκκλησίας -Κράτους, αντί να επιδιώκεται από την ίδια την Εκκλησία, επιδιώκεται από το κράτος ενώ η Εκκλησία αντιστέκεται. Τόσο βαθιά πνευματικά νυχτωμένη είναι…
Δεν απορεί λοιπόν κανείς για το ότι η κοινωνία έχει καταπέσει σε τέτοιο ηθικό και πολιτιστικό τέλμα, αφού το υποτιθέμενο φως του κόσμου – η Εκκλησία – έγινε σκότος, και το υποτιθέμενο άλας της γης, που θα συντηρούσε την κοινωνία από τη σήψη, έχασε την αλμυρότητά του.
Προσωπικά εύχομαι να επέλθει ο χωρισμός κράτους Εκκλησίας, αλλά πώς; Οι νομικοί σύμβουλοι και οι οικονομολόγοι της Εκκλησίας να αναλάβουν μόνοι τους την αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και τη μισθοδοσία των κληρικών. Οι δεσποτάδες να κατέβουν από τους θρόνους, να βγουν από τις λιμουζίνες τους και να αφιερωθούν αποκλειστικά στο πνευματικό έργο τους. ΄
Μεσοβέζικες λύσεις, σαν αυτές που συζητούνται, είναι εκ του πονηρού και δεν πρόκειται να ωφελήσουν καμία πλευρά. Κυρίως όμως δεν πρόκειται να κοπεί ο ομφάλιος ρόλος Εκκλησίας-Πολιτείας, ώστε η Εκκλησία να μπορεί – αν το θελήσει – να αναγεννηθεί πνευματικά από τις στάχτες της και να επιτελέσει το αποστολικό της έργο προς όφελος της κοινωνίας.
