Σεφέρου Μαρία

Νάσαι καλά, άνθρωπέ μου, που μ’ έβγαλες από τον κόπο να τα γράψω αυτά. Μα προφανώς, μεγάλη σχέση, έως και ταύτιση, βλέπω! Κι επειδή όσα έγραψες είναι σωστά, εξάγεται αβίαστα το λογικό συμπέρασμα ότι η Μαριολατρεία που κόλλησαν οι Ορθόδοξοι στο Χριστιανισμό είναι η καμουφλαρισμένη συνέχεια της λατρείας της Παλλάδας Αθηνάς. Η δικιά μου “κακιά” συνήθεια είναι ότι προσπαθώ ν’ αποδείξω ότι η λατρεία της Παναγίας δεν κολλάει ΠΟΥΘΕΝΑ με τα λόγια της Καινής Διαθήκης που αποδίδονται στο Χριστό. Αν είναι να με καταδικάσεις γι’ αυτό, τιμή μου. Επιμένω: ουδεμία σχέση έχει η λατρεία της Παναγίας (πρώην θεάς Αθηνάς) με τη διδασκαλία του Ναζωραίου προφήτη, Ιησού. Μάλιστα κάνα δυο φορές μίλησε απαξιωτικά γι’ αυτήν, όπως αποδεικνύεται από τα επόμενα εδάφια:

«Ήλθον δε προς αυτόν η μήτηρ και οι αδελφοί αυτού και δεν ηδύναντο διά τον όχλον να πλησιάσωσιν αυτόν. Και απηγγέλθη προς αυτόν υπό τινών λεγόντων· Η μήτηρ σου και οι αδελφοί σου ίστανται έξω θέλοντες να σε ίδωσιν.
Ο δε αποκριθείς είπε προς αυτούς· Μήτηρ μου και αδελφοί μου είναι ούτοι, οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και πράττοντες αυτόν.» (Κατά Λουκά 8:19-21)

«Και την τρίτην ημέραν έγινε γάμος εν Κανά της Γαλιλαίας, και ήτο η μήτηρ του Ιησού εκεί. Προσεκλήθη δε και ο Ιησούς και οι μαθηταί αυτού εις τον γάμον.
Και επειδή έλειψεν ο οίνος, λέγει η μήτηρ του Ιησού προς αυτόν· “Οίνον δεν έχουσι”. Λέγει προς αυτήν ο Ιησούς· “Τι είναι μεταξύ εμού και σου, γύναι; δεν ήλθεν έτι η ώρα μου”.» (Κατά Ιωάννη 2:1-4)

Αλλά και η Παναγία δεν κατάλαβε ποτέ την αποστολή του Ιησού και τα λόγια του, παρόλο που υποτίθεται ότι τον συνέλαβε δια του Αγίου Πνεύματος! Φαίνεται ότι είχε ξεχάσει αυτή τη λεπτομέρεια, όπως φαίνεται από τα επόμενα εδάφια:

«Και ότε έγινεν ετών δώδεκα, αφού ανέβησαν εις Ιεροσόλυμα κατά το έθος της εορτής και ετελείωσαν τας ημέρας, ενώ αυτοί υπέστρεφον, το παιδίον ο Ιησούς έμεινεν οπίσω εν Ιερουσαλήμ, και δεν ενόησεν ο Ιωσήφ και η μήτηρ αυτού.
Νομίσαντες δε ότι αυτός ήτο εν τη συνοδία, ήλθον μιας ημέρας οδόν και ανεζήτουν αυτόν μεταξύ των συγγενών και των γνωρίμων.
Και μη ευρόντες αυτόν, υπέστρεψαν εις Ιερουσαλήμ ζητούντες αυτόν.
Και μετά τρεις ημέρας εύρον αυτόν εν τω ιερώ καθήμενον εν μέσω των διδασκάλων και ακούοντα αυτόν και ερωτώντα αυτούς.
Εξίσταντο δε πάντες οι ακούοντες αυτόν διά την σύνεσιν και τας αποκρίσεις αυτού.
Και ιδόντες αυτόν εξεπλάγησαν, και είπε προς αυτόν η μήτηρ αυτού· Τέκνον, διά τι έπραξας εις ημάς ούτως; ιδού, ο πατήρ σου και εγώ καταλυπούμενοι σε εζητούμεν.
Και είπε προς αυτούς· Διά τι με εζητείτε; δεν ηξεύρετε ότι πρέπει να είμαι εις τα του Πατρός μου;Και αυτοί δεν ενόησαν τον λόγον, τον οποίον ελάλησε προς αυτούς.» (Κατά Λουκά 2: 42-50)

Κοίτα να δεις αμνησία που είχαν πάθει, τόσο ο Ιωσήφ όσο και η Μαριάμ. Είχαν ξεχάσει τον υπερφυσικό τρόπο με τον οποίο είχε συλληφθεί ο Ιησούς και δεν καταλάβαιναν για ποιον Πατέρα μιλούσε. Υπάρχει και άλλη επιβεβαίωση αυτού:

«Και έρχονται εις οίκον τινά· και συναθροίζεται πάλιν όχλος, ώστε αυτοί δεν ηδύναντο μηδέ να φάγωσιν άρτον. Και ότε ήκουσαν οι συγγενείς αυτού, εξήλθον διά να πιάσωσιν αυτόν· διότι έλεγον ότι είναι εκτός εαυτού.» (Κατά Μάρκον 3:20-21)

Ποιοι ήταν οι συγγενείς του Ιησού; Μα φυσικά ο Ιωσήφ, η Μαριάμ και τ’ αδέλφια του (Ιάκωβος, Ιωσής, Σίμων και Ιούδας – Κατά Ματθαίον 13:55). Και τι νόμιζαν οι συγγενείς περί του Ιησού; Ότι ήταν εκτός εαυτού! Τόοοση ενημέρωση τους είχε κάνει η Μαριάμ!

Βλέπετε, λοιπόν, ότι εδώ ισχύει η παροιμία «Ο θεός φυλάει τον κλέφτη, αλλά φυλάει και το νοικοκύρη». Όποιος έχει όρεξη να ξυπνήσει δεν είναι ανάγκη να ψάχνει στα Απόκρυφα Ευαγγέλια και σε άλλες ιστορικές μαρτυρίες για να μάθει περί του Ιησού. Στη Καινή Διαθήκη υπάρχουν όχι μόνο τα παραμύθια και τα ψέματα, αλλά και κάποιες αλήθειες που ξέφυγαν της προσοχής των πλανώντων και πλανώμενων συγγραφέων και αντιγραφέων των κειμένων της, ικανές για ν’ αφυπνίσουν τον πεπλανημένο Ορθόδοξο, έτσι ώστε να είναι αναπολόγητος όποιος επαναπαύεται στο «έτσι τα βρήκαμε.»

Φυσικά, είναι δικαίωμα του κάθε λαού ν’ ακολουθεί άκριτα την πατροπαράδοτη θρησκεία που του έφτιαξαν οι θρησκευτικοί του ταγοί και να προσκυνάει όποιον θέλει, από ζωγραφισμένα ξύλα μέχρι οστά και λείψανα, περιφέροντάς τα στις πλάτες του και συνοδεύοντάς τα με αγήματα στρατού στις λιτανείες. Άλλωστε και οι Εβραίοι στην έρημο – όταν ο Μωυσής απουσίαζε προσευχόμενος στο όρος Σινά όπου εμπνεύστηκε τις 10 Εντολές – έφτιαξαν χρυσό μοσχάρι και έπεσαν κατά γης και το προσκυνούσαν (Έξοδος 32:1-6).
Προαιώνιες γαρ είναι οι ρίζες της ειδωλολατρίας και το χούι αυτό δεν κόβεται όταν ταΐζεται και ποτίζεται συστηματικά από την Ιεραρχία του θρησκευτικού σκότους.

Η αγανάκτησή μου, όμως, δεν είναι ότι οι Ελληνορθόδοξοι είναι ειδωλολάτρες. Ας τους ν’ αυτογελοιοποιούνται και να λιμοκτονούν πνευματικά, αφού αυτό ζητάει ο οργανισμός τους. Εκείνο που μ’ εξοργίζει είναι το γεγονός ότι μας πλασάρουν το Ελληνοεβραϊκό αυτό παγανιστικό μόρφωμα ως τη μοναδική αποκεκαλυμμένη Αλήθεια, έξω από την κιβωτό της οποίας όποιος βρίσκεται είναι αιρετικός και κολασμένος! Αυτό δεν καταπίνεται με τίποτα από κάποιον που έχει διαβάσει τις Γραφές και δε φοβάται να σκέπτεται.

Θα μου πεις ο λαός αγαπάει τα θρησκευτικά πανηγύρια του, και τα έχει ανάγκη. Κατ’ αρχήν να συμφωνήσω ότι πράγματι τα χρειάζεται, όχι μόνο επειδή είναι δεμένος συναισθηματικά μαζί τους, αλλά και διότι αυτό είναι το χαμηλό πνευματικό επίπεδο στο οποίο τον έχουν καθηλώσει και καταδικάσει οι ταγοί του. Οι πιο εξελιγμένοι λαοί δεν τα έχουν ανάγκη. Ήταν τα παιδικά τους παιχνίδια που με την ενηλικίωση εγκατέλειψαν, όπως ακριβώς το κορίτσι που μεγάλωσε δεν παίζει πια με τις κούκλες της και τ’ άλλα παιχνίδια με τα οποία έπαιζε μικρή. Αν συνεχίσει να το κάνει, υπάρχει κάποια νοσηρότητα και νοητική υστέρηση.

Ας δεχτώ όμως ότι τα θρησκευτικά πανηγύρια τα έχει ο λαός ανάγκη. Τότε ας τα ονομάσουν “παραδοσιακά λαογραφικά έθιμα”, ή κάτι άλλο, κι ας μην τα συγχέουν με την υγιή πνευματικότητα και την εν πνεύματι προσέγγιση του Θείου από τον άνθρωπο, και πάντως, επαναλαμβάνω, ας μη μας τα σερβίρουν ως Χριστιανικά. O Ιησούς το είπε ξεκάθαρα: «Πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν.»

Άλλωστε μια από τις ελάχιστες προσευχές της Ορθοδοξίας χωρίς ειδωλολατρικές προσμίξεις είναι: «Βασιλεύ Ουράνιε, το Πνεύμα της Αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος και σώσον αγαθέ τας ψυχάς ημών.»

Και πριν κλείσω το άρθρο τούτο, θ’ αναφερθώ στην προχθεσινή έκκληση του Οικουμενικού Πατριάρχη μας στην Παναγία, μετά από τη συνάντησή του στην Πρίγκηπο με τον παμπόνηρο Τούρκο Πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν. “Η Παναγία της οποίας σήμερα γιορτάζουμε την κοίμηση ας βοηθήσει να γίνει το καλύτερο,” είπε η αυτού «θειοτάτη παναγιότης» μπροστά στις κάμερες.

Μα, Πατριάρχα μου, με όλο το σεβασμό στο σχήμα που φέρετε, κι όχι στη θειοτάτη παναγιότητα που δεν έχετε και βλάσφημα οικειοποιηθήκατε, αφού η Παναγία κοιμήθηκε και συνεχίζει να κοιμάται (δεν έχετε προσθέσει ακόμη την ανάστασή της στα ορθόδοξα δόγματα), πώς να βοηθήσει η ευλογημένη; Και να ήθελε, δε μπορεί. ΚΟΙΜΑΤΑΙ! Μπορεί να είναι χρήσιμος κάποιος όταν είναι κοιμισμένος; Να, κάτι τέτοια ακούνε οι Τούρκοι και θεωρούν τους Ορθόδοξους περιορισμένης νοημοσύνης, φερόμενοι απέναντί μας αναλόγως. Και δυστυχώς όχι μόνο οι Τούρκοι… Μας εμπαίζουν τώρα και οι Μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες μας… Έχουν άδικο;