Με όλο το σεβασμό στις προσπάθειες της κυβέρνησης και τις θυσίες του ελληνικού λαού, κατά την άποψή μου, τα όσα πετύχαμε έως τώρα με το Μνημόνιο είναι αρνητικά και πολύ κατώτερα των θυσιών μας, ενώ οι προοπτικές είναι ακόμη πιο δυσοίωνες, ίσως και άκρως επικίνδυνες για την κοινωνική συνοχή και ειρήνη.
Στις 2 Μαΐου 2011, η Ελευθεροτυπία δημοσίευσε 16σέλιδο αφιέρωμα, καταμετρώντας τις απώλειες λόγω Μνημονίου, και το συμπέρασμα είναι απογοητευτικό… Παραθέτω χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τη σχετική αρθρογραφία της «Ε».
«Τα χειρότερα έρχονται»
« (…) Το 2010 έκλεισε με μείωση του ΑΕΠ κατά 4,5%. Η επίσημη ανεργία έχει ξεπεράσει το 15% και ο πληθωρισμός βρίσκεται στο 4,5%. (…)
Η επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα, η συμπίεση εισοδημάτων και το στέγνωμα της αγοράς από ρευστό επέτειναν αντί να θεραπεύσουν προβλήματα και οι στόχοι για αύξηση των εσόδων έπεσαν πανηγυρικά έξω.(…) Η χώρα μπήκε στην πιο σκληρή 6ετία 2010-2015. Το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής οδηγούν σε υπερτριπλασιασμό του αρχικού πακέτου και φέρνουν συνολικά μέτρα 93,4 δισ. ευρώ, συμπεριλαμβανομένων και των 50 δισ. από την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.»
«Με τις “ευλογίες” των Αμερικανών», του Δ.Π. ΔΗΜΑ
«Η προσφυγή στο ΔΝΤ ήταν συμφωνημένη και προεξοφλημένη, εν γνώσει και με τις “ευλογίες” των Αμερικανών, οι οποίοι στις εκτιμήσεις τους της εποχής εκείνης είδαν την ελληνική υπόθεση ως “σημαία ευκαιρίας” για να αποδείξουν στην Ευρώπη ότι εξακολουθούν να κινούν τα νήματα.
Αρωγός στους Αμερικανούς ήταν ο εκ των “προθύμων” συμμάχων τους Έλληνας πρωθυπουργός Γ.Α. Παπανδρέου, ο οποίος ως “γνήσιος φιλέλλην” θέλησε να “διορθώσει τα κακώς κείμενα” στην ελληνική κοινωνία -να διορθώσει δηλαδή εκείνα στα οποία και ο ίδιος, κατά την οικογενειακή του παράδοση, είχε συμβάλει να φτάσουν στο σημείο που είχαν φτάσει, μέσω στημένων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων επί υπουργίας του στο ΥΠΕΞ.
Χρειαζόταν άραγε η προσφυγή στο ΔΝΤ;
Το παιχνίδι, βέβαια, παίχτηκε έξυπνα, με αριστουργηματική έμπνευση και εκτέλεση και σ’ αυτό συνέβαλαν οι φίλοι του κ. Παπανδρέου από το δημοκρατικό κατεστημένο της Ουάσιγκτον, μερικοί εκ των οποίων τον επισκέφθηκαν και στην Αθήνα αμέσως μετά την εκλογική του επιτυχία, κομίζοντας και τη δοκιμασμένη συνταγή: έξυπνη προετοιμασία της κοινής γνώμης για την καλύτερη αποδοχή του “μοιραίου” και, υπό τη μορφή της “εσχάτης ανάγκης”, να καταπιούν όλοι το “χάπι” του ΔΝΤ ως ένα “αναγκαίο κακό”. Επρόκειτο περί μεθοδολογίας βγαλμένης από την Οδό των Διαφημιστών της Μάντισον Άβενιου, συμβούλων με άριστες “συστατικές επιστολές” μια και στο πελατολόγιό τους ήταν και ο πρόεδρος Ομπάμα.
Η κατά πολλούς σκόπιμη και πολύμηνη διαπόμπευση της χώρας από τον πρωθυπουργό της, κατά τρόπο που δεν άφηνε ούτε επιεικώς να πει κανείς ότι ίσως επρόκειτο περί εγκληματικής απειρίας, προετοίμασε το έδαφος για όσα έμελλε να ακολουθήσουν. (…)
Τώρα, ένα χρόνο μετά, όπως λέγεται, εκείνο που διαβρώνει την οποιαδήποτε εμπιστοσύνη στην Ελλάδα είναι η έλλειψη προόδου στις μεταρρυθμίσεις, που ξεκάθαρα πηγάζει από τις αντιδράσεις μέσα στο κόμμα του κ. Παπανδρέου και τα διάφορα οργανωμένα κοινωνικά συμφέροντα που παραδοσιακά βρίσκονταν πάντα κάτω από την επιρροή του ΠΑΣΟΚ. Έτσι, κατά τις σχετικές διαπιστώσεις, το ΠΑΣΟΚικό κράτος, που πρωτίστως έφερε τη χώρα στο σημείο αυτό, είναι “καθ’ όλα ζωντανό” και επί πλέον με το ΔΝΤ για τα καλά εγκατεστημένο στο υπουργείο Οικονομικών για να υπαγορεύει τις πολιτικές του.
Από την εδώ πλευρά, αυτό στην ουσία οδηγεί σε δύο βασικά συμπεράσματα:
Κατ’ αρχήν, σε απουσία ισχυρής ηγεσίας στο κυβερνών κόμμα, με ένα “συρφετό” στελεχών που κάνουν την “πλάκα” τους παρά κυβερνούν, και, κατά δεύτερο, αλλά εξίσου σοβαρό λόγο, στην αδυναμία της διοίκησης να εφαρμόσει τις συμφωνημένες πολιτικές.
Αλλά, κατά τους Αμερικανούς, η υποτιθέμενη αυτή αδυναμία ουσιαστικά αποτελεί ένα “φύλλο συκής” πίσω από το οποίο κρύβεται η απροθυμία της κυβέρνησης Παπανδρέου να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις, με αποτέλεσμα να καταφεύγει σε εύκολες λύσεις που, κυρίως, πλήττουν ανήμπορα να αντιδράσουν κοινωνικά στρώματα και βάζει “επιδέσμους” σε βαθιές πληγές. (…)»
«Συμβάσεις δανεισμού…», του Γιώργου Κασσιμάτη
«(…) Όταν λέμε Μνημόνιο πρόκειται για τις τρεις συμβάσεις Δανεισμού…
Οι Συμβάσεις Δανεισμού περιέχουν σοβαρές παραβάσεις θεμελιωδών αρχών και κανόνων και των τριών επιπέδων νομιμότητας: του Συντάγματος, του Ευρωπαϊκού Δικαίου και του Διεθνούς Δικαίου. Λόγω του μεγάλου αριθμού των παραβιάσεων, τις έχω κατατάξει σε μεγάλες κατηγορίες, τις οποίες έχω επανειλημμένα δημοσίως προσδιορίσει.
Για μια ευρύτερη, αλλά όχι πλήρη νομική τεκμηρίωση των περιπτώσεων παραπέμπω στο πόνημά μου: “Οι Συμφωνίες Δανεισμού της Ελλάδας με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ”, το οποίο παραχώρησα δωρεάν στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, ο οποίος και το εκτύπωσε τον Σεπτέμβριο του 2010 και από τότε το διανέμει δωρεάν σε κάθε ενδιαφερόμενο. (…)»
ΑΜΥΝΑ: «Πάγωσαν τα εξοπλιστικά…», του Γ. Τσακίρη
«Εκτός Μνημονίου και αναθεωρήσεων παραμένει τυπικά το υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Τόσο η Ευρώπη όσο και οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν να παγώσει η Ελλάδα το εξοπλιστικό της πρόγραμμα, το οποίο στην πραγματικότητα χρηματοδοτεί τις δικές τους αμυντικές βιομηχανίες που τα τελευταία χρόνια ακροβατούν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. (…)
Από τα πρώτα θύματα ήταν τα νέα οπλικά συστήματα που είχαν παραγγελθεί προ Μνημονίου και θα έπρεπε να παραλάβουν οι Ένοπλες Δυνάμεις μέσα στο 2010-2011. Με δεδομένο ότι η οριστική παραλαβή των οπλικών συστημάτων σημαίνει και εξόφληση των οφειλών προς την κατασκευάστρια εταιρεία, τα επιτελεία πήραν εντολή να καθυστερήσουν με κάθε τρόπο τη διαδικασία. Έτσι οι επιτροπές παραλαβών πατώντας πάνω σε μικροπροβλήματα, που πάντα υπάρχουν, δεν παραλαμβάνουν τα νέα όπλα. (…)
Το κερασάκι στην τούρτα ήταν οι περικοπές των επιδομάτων των στρατιωτικών, γεγονός που οδήγησε σε παραιτήσεις οι οποίες ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο, με συνέπεια τη δραματική μείωση της επάνδρωσης των μονάδων.»
ΔΗΜΟΣΙΟ: «Ασκήσεις επί… χάρτη», της Ελένης Δελβινιώτη
«Αν προ Μνημονίου το Δημόσιο ήταν ένας τομέας όπου υπέρτατος νόμος ήταν η δύναμη της αδράνειας με την εξουσία των πραγμάτων που αλλάζουν παραμένοντας ίδια να πρυτανεύει, ο τελευταίος χρόνος σηματοδότησε μεγάλες και ποικίλες αλλαγές, τόσο που ορισμένοι υποστηρίζουν ότι άνοιξε ένα παράθυρο στη δημόσια διοίκηση.
Την ίδια στιγμή άλλοι πιστεύουν ότι αυτό που άνοιξε είναι ο ασκός του Αιόλου…
Όπως και να ‘χει, ένα είναι σίγουρο: ότι τόσες πολλές αλλαγές με νομοσχέδια, ρυθμίσεις, εγκυκλίους και τόση κινητικότητα είχε χρόνια να “δει” το πρώτο τη τάξει υπουργείο στη Βασιλίσσης Σοφίας. (…)»
«Η μείωση της κατανάλωσης έφαγε το «λίπος» των επιχειρήσεων», του Βασίλη Γεώργα
«Λουκέτα, οικονομική ασφυξία και αναδουλειές μαστίζουν τις ελληνικές επιχειρήσεις ένα χρόνο μετά την υπογραφή του Μνημονίου. Η κατάσταση που επικρατεί φέτος στην αγορά χαρακτηρίζεται η χειρότερη εδώ και δεκαετίες.
Το “λίπος” των επιχειρήσεων έχει στεγνώσει ύστερα από δύο χρόνια βαθιάς ύφεσης, ενώ η δραματική μείωση της κατανάλωσης λόγω των αλλεπάλληλων περικοπών στις αποδοχές και οι σφιχτά κλεισμένες στρόφιγγες του τραπεζικού δανεισμού καθιστούν αυτή τη χρονιά την κρισιμότερη για τη βιωσιμότητα χιλιάδων μικρών επιχειρήσεων.
Είναι ενδεικτικό πως σήμερα περίπου ένα εκατομμύριο ελεύθεροι επαγγελματίες και επιχειρήσεις βρίσκονται στις λίστες του Τειρεσία, περισσότερες από χίλιες εταιρείες έχουν υποβάλει αίτηση υπαγωγής στο άρθρο 99, επτά στις δέκα μικρομεσαίες δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν ούτε τα ευνοϊκά δάνεια του ΤΕΜΠΜΕ, ενώ μόλις δύο στις δέκα εταιρείες έχουν πρόσβαση σε τραπεζικό δανεισμό, σε μια περίοδο που και οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου προς τρίτους ξεπερνούν τα 4 δισ. ευρώ.
Το “στέγνωμα” της αγοράς αποτυπώνεται και στα “φέσια”, καθώς στο πρώτο τρίμηνο του 2001 οι ακάλυπτες επιταγές έφταναν τα 518 εκατ. ευρώ και οι απλήρωτες συναλλαγματικές τα 65 εκατ. ευρώ. (…)»
«Υπερκαταστήματα χωρίς περιορισμούς και οπωροκηπευτικά χωρίς περιθώρια κέρδους», του Βασίλη Γεώργα
«Απελευθέρωση στο εμπόριο, τις τιμές και τα τεχνικά επαγγέλματα είναι η συνταγή του Μνημονίου που ακολουθεί η κυβέρνηση νομοθετώντας τον τελευταίο χρόνο υπέρ της άρσης των περισσότερων προστατευτικών περιορισμών.
Στο οργανωμένο λιανεμπόριο πέφτουν και τα τελευταία προστατευτικά τείχη που λειτουργούσαν υπέρ της βιωσιμότητας των χιλιάδων μικρών επιχειρήσεων, καθώς με την ενσωμάτωση της οδηγίας Μπολκεστάιν καταργούνται τα γεωγραφικά και πληθυσμιακά κριτήρια για την ίδρυση πολυκαταστημάτων.
Για την αδειοδότηση νέων επιχειρήσεων ανεξαρτήτως μεγέθους έπαψε να αποτελεί προαπαιτούμενο η υποβολή οικονομοτεχνικής μελέτης (μελέτη σκοπιμότητας, βιωσιμότητας, επιπτώσεων κ.ά.), και έτσι πλέον η δραστηριοποίηση υπερκαταστημάτων μπορεί να γίνεται χωρίς άλλους περιορισμούς πέραν των περιβαλλοντικών.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι πολυκαταστήματα χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων θα μπορούν να ξεφυτρώσουν πλέον σε περιοχές όπου μέχρι σήμερα απαγορευόταν λόγω μικρού πληθυσμού και ανεξάρτητα από την απόστασή τους από το πολεοδομικό κέντρο της πρωτεύουσας κάθε νομού.
Οι εκπρόσωποι των εμπόρων αντιδρούν μιλώντας για “απόπειρα κανιβαλισμού της αγοράς” και “ζούγκλα”, καθώς φοβούνται ότι στο μέλλον οι μικρές επιχειρήσεις δεν θα μπορούν να αντέξουν τον ανταγωνισμό από τα πολυκαταστήματα και τα “εκπτωτικά χωριά”. (…)»
«Ακριβότερο ρεύμα και ιδιωτική ΔΕΗ με εντολή της Tρόικας», του Βασίλη Γεώργα
«Οι αυξήσεις στα τιμολόγια του ηλεκτρικού ρεύματος που ξεκίνησαν στις αρχές του 2011 ήταν μόνο η αρχή των αλλαγών που επιβάλλονται στους Έλληνες καταναλωτές ως «όροι» του Μνημονίου για την αγορά ενέργειας στη χώρα μας και οι οποίες έμμεσα ή άμεσα θα επηρεάσουν την τσέπη τους.
Για να πιεστεί η χώρα μας, οι ευρωπαϊκές αρχές ανταγωνισμού ενσωμάτωσαν στο Μνημόνιο ως επιπλέον “προϋποθέσεις” συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα για την πλήρη απελευθέρωση των τιμολογίων -πλην των οικιακών- μέχρι το 2011, το διαχωρισμό εμπορικών δραστηριοτήτων της ΔΕΗ από τη διαχείριση των Δικτύων Μεταφοράς, την ανάθεση της διαχείρισης της ημερήσιας αγοράς σε ανεξάρτητη θυγατρική εταιρεία της ΔΕΗ, αλλά και συνολικά την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας, συμπεριλαμβανομένου του “ανοίγματος” της λιγνιτικής παραγωγής σε ιδιώτες. Με εξαίρεση τα τιμολόγια, η χώρα μας έχει πέσει έξω στα υπόλοιπα χρονοδιαγράμματα.
Η πρώτη δόση των αυξήσεων στα τιμολόγια της ΔΕΗ έπληξε κυρίως τα φτωχότερα και μικρομεσαία νοικοκυριά που επιβαρύνθηκαν με αυξήσεις από 3% μέχρι και 11% στους λογαριασμούς τους. Αντίθετα οι επιχειρήσεις και οι ενεργοβόροι καταναλωτές είδαν την αξία του ηλεκτρικού ρεύματος να μειώνεται. (…)»
«Καρκινοβατεί η απελευθέρωση επαγγελμάτων», της ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΚΑΔΔΑ
«Στο σκοτάδι παραμένουν οι πάνω από 1 εκατομμύριο εργαζόμενοι και επιχειρηματίες του κλάδου των υπηρεσιών που “απελευθερώνονται” έως τον Ιούνιο χωρίς να ξέρουν πώς.
Δύο μήνες μετά την ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου-“σκούπα” για τα κλειστά επαγγέλματα, δεν έχουν γίνει ανακοινώσεις για το ποιους αφορά η “απελευθέρωση” ούτε για το ποιοι είναι αυτοί που θα εξαιρεθούν για λόγους ασφαλείας ή εθνικού συμφέροντος.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι στελέχη της τρόικας έχουν εκφράσει τη δυσαρέσκειά τους για την καθυστέρηση, αλλά και για τις ρυθμίσεις του Φεβρουαρίου που -όπως λένε- δεν καλύπτουν τους όρους του Μνημονίου για την άρση των ελάχιστων αμοιβών και των περιορισμών στα επαγγέλματα του δικηγόρου, του συμβολαιογράφου, του μηχανικού, του αρχιτέκτονα και του ορκωτού λογιστή.
Η κυβέρνηση επιχειρεί να βρει συμβιβαστική λύση ώστε να μην ανοίξει εκ νέου μέτωπο με τις συγκεκριμένες ομάδες, αλλά και να επιταχύνει τις διαδικασίες συγγραφής των προεδρικών διαταγμάτων που θα ορίζουν τις εξαιρέσεις. Και σε αυτό το πεδίο, σύμφωνα με αρμόδια στελέχη, υπάρχουν μεγάλες τριβές με την Ε.Ε., καθώς εκτιμούν ότι η κυβέρνηση ζητεί σε πολλά επαγγέλματα πιο πολλές εξαιρέσεις από αυτές που θα έπρεπε. (…)»
«Δίνουν ρευστό, ζητούν μαχαίρι» , του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΙΩΤΗ
«Η προσπάθεια στήριξης των τραπεζών στην Ελλάδα ξεκίνησε περίπου ενάμιση χρόνο πριν από την υπογραφή του Μνημονίου. Το φθινόπωρο του 2008 η τότε κυβέρνηση της Ν.Δ. αποφάσισε να χορηγήσει το πρώτο πακέτο των 28 δισ. ευρώ, το οποίο περιελάμβανε κρατικές εγγυήσεις και την κεφαλαιακή ενίσχυση των πιστωτικών ιδρυμάτων.
Συνολικά μέχρι στιγμής η βοήθεια που έχει προσφερθεί στις τράπεζες αγγίζει τα 66 δισ. ευρώ, και επιπλέον βρίσκεται στα σκαριά ένα νέο πακέτο εγγυήσεων 30 δισ. ευρώ. (…)
Οι αγορές έκλεισαν για τις ελληνικές τράπεζες προκαλώντας έτσι μια μαύρη τρύπα στη ρευστότητα του συστήματος, η οποία μέχρι τότε έκλεινε με δανεικά που αντλούσαν οι τράπεζες από τη διατραπεζική αγορά. Το ρόλο των αγορών τον υποκατέστησε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία συνολικά έχει δανείσει στις ελληνικές τράπεζες περίπου 90 δισ. ευρώ.
Η μομφή που απευθύνεται στις τράπεζες και από κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης είναι ότι δεν ανταποδίδουν τη γενναιόδωρη στήριξη που έλαβαν από το κράτος, κρατώντας κλειστές τις στρόφιγγες των δανείων. (…)»
«Περικοπές, αρρυθμίες σε στεριά, αέρα και θάλασσα», του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΡΝΕΛΛΟΥ
«Το Μνημόνιο, οι οικονομικές περικοπές και οι επιπτώσεις τους σε ένα υπουργείο που ελέγχει τρία ένστολα σώματα με ισάριθμα αρχηγεία, λόγω της φύσης τους, έχουν διαφορετικό αντίκτυπο από ό,τι σε άλλα υπουργεία και φορείς του Δημοσίου.
Το προσωπικό έχει υποστεί το ψαλίδισμα των μισθών και επιδομάτων, όπως όλοι οι μισθοδοτούμενοι από το Δημόσιο, αλλά οι αντιδράσεις τους είναι αναλογικά ηπιότερες λόγω του τρόπου διοίκησης αλλά και της αδυναμίας απεργιακών κινητοποιήσεων. (…)
Ο περιορισμός των λειτουργικών δαπανών, η περικοπή των προϋπολογισμών και η νέα μέθοδος δημόσιου λογιστικού με εξόφληση προηγούμενων ελλειμμάτων είναι οι βασικοί λόγοι που έχουν επιφέρει αρρυθμίες στα επιχειρησιακά σχέδια, είτε αυτά είναι έκτακτα είτε αποτελούν την καθημερινή διάταξη των υπηρεσιών. Παρά τις σημαντικές δαπάνες για υλικοτεχνικούς εξοπλισμούς, οι συντηρήσεις χιλιάδων οχημάτων, σκαφών και ελικοπτέρων και των τριών αρχηγείων αποτελούν πραγματικό βραχνά. (…)
Τα μέσα της πυροσβεστικής εν όψει της θερινής περιόδου έχουν σημαντικές ελλείψεις, ενώ τα ελικόπτερα παραμένουν καθηλωμένα λόγω πραγματικής αλλά και τεχνητής αδυναμίας συντήρησης. Η ανταπόκριση των αστυνομικών τμημάτων σε αιτήματα πολιτών και αστυνομικών υπηρεσιών στην εξυπηρέτηση πολιτών είναι μειωμένη αφού το προσωπικό δεν αναπληρώνεται με τους ρυθμούς των αθρόων συνταξιοδοτήσεων. (…)
Σε ό,τι αφορά το Λιμενικό, πολλά περιπολικά σκάφη σε όλη τη χώρα παρουσιάζουν λειτουργικά προβλήματα εν όψει της τουριστικής περιόδου. (…)»
«Οδοστρωτήρας», της ΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΙΤΣΑΚΗ
«Το Μνημόνιο, σύμφωνα με τις επίσημες διαβεβαιώσεις, δεν αγγίζει την Παιδεία. Τα περιοριστικά μέτρα, όμως, που έχουν ληφθεί σε όλο το φάσμα της και όλα όσα ακόμα σχεδιάζονται, είναι σαρωτικά. Οξύμωρο, αλλά πραγματικό.
Η υπουργός Παιδείας δεν σταματά να επισημαίνει πως η Παιδεία δεν έχει σχέση με τις επιταγές του Μνημονίου, αλλά η ίδια εντάσσεται στους πλέον αποτελεσματικούς εντολοδόχους της μνημονιακής πολιτικής: σαρωτικές συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολείων εσωτερικού και εξωτερικού, υποχρηματοδότηση σχολικών μονάδων, συγχωνεύσεις φορέων-οργανισμών, μείωση διορισμών σε όλες τις βαθμίδες, περικοπές στους τακτικούς προϋπολογισμούς των ΑΕΙ της χώρας κ.ά.
Όλα ξεκίνησαν από το περασμένο καλοκαίρι με τους μισούς -σε σχέση με τα συνήθη δεδομένα- διορισμούς εκπαιδευτικών στα σχολεία. Έγινε «νοικοκύρεμα», εξοικονομήθηκαν προσωπικό και πόροι. Χρειαζόταν. Έγινε, όμως, με τον οδοστρωτήρα, ο οποίος συνέχισε χωρίς φρένο στο δρόμο της μείωσης των δημόσιων δαπανών. Για την τρέχουσα χρονιά προβλέφθηκαν 1,9 δισ. ευρώ λιγότερα στην παιδεία σε σχέση με το 2010, μείωση που αγγίζει το 22%. Οι κρατικές δαπάνες πέφτουν πλέον στο 2,75% του ΑΕΠ, το χαμηλότερο ποσοστό εδώ και 35 χρόνια. (…)»
«Ημιυπαίθριοι από το παράθυρο», Χ.ΤΖ.
«Το περιβάλλον, ευτυχώς, έμεινε εκτός Μνημονίου, αλλά από το παράθυρο μπήκαν οι ημιυπαίθριοι και τα αυθαίρετα, αφού από τις οικιστικές παρανομίες η κυβέρνηση σχεδιάζει να εξασφαλίσει έσοδα της τάξης των 4 δισ. ευρώ ως το 2012. (…)»
ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ
«Το βάρος του πακέτου υπερτριπλασιάστηκε», της ΕΛΕΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΕΛΟΥ
«Μάιος 2010. Η ελληνική Βουλή -κυβέρνηση, ΛΑΟΣ και Ντόρα Μπακογιάννη- εγκρίνει το πιο δυσβάσταχτο πακέτο μέτρων 30 δισ. ευρώ, που φέρνει η προσφυγή της χώρας στο μηχανισμό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας έναντι δανείου 110 δισ. ευρώ.
Η χώρα μπήκε στην πιο “σκληρή” εξαετία 2010-2015. Το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής οδηγούν σε υπερτριπλασιασμό του αρχικού πακέτου και φέρνουν συνολικά μέτρα 93,4 δισ. ευρώ (!), συμπεριλαμβανομένων και των 50 δισ. ευρώ από την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Στόχοι, η μείωση του ελλείμματος στο 1% και συγκράτηση του χρέους στο 156,2% του ΑΕΠ το 2015.
Στη διάρκεια του χρόνου αυτού διαπιστώνεται πως το πακέτο μέτρων, το οποίο δεν είναι και ιδιαίτερα αποτελεσματικό εν μέσω ύφεσης, δεν έχει τελειωμό. Κάθε τρίμηνο, ο έλεγχος της τρόικας γεννά νέα μέτρα. Είμαστε ήδη στο Δ’ Μνημόνιο και προχωράμε για το Ε’ με την έλευση της τρόικας στις 10 Μαΐου.
Αποτυχημένη συνταγή
Η επίτευξη του στόχου παραμένει αβέβαιη. Άλλωστε, τα δείγματα γραφής του πρώτου χρόνου εφαρμογής του Μνημονίου δεν είναι και ιδιαίτερα ενθαρρυντικά. Στα τέλη του 2010 διαπιστώνεται πως η συνταγή “βρομά” και προχωρούν στην πυροσβεστική λύση της περαίωσης των ανέλεγκτων φορολογικών υποθέσεων. Ο αρχικός στόχος για έλλειμμα 8,1% το 2010 αυξήθηκε σε 9,4% με τον προϋπολογισμό που κατατέθηκε στη Βουλή, για να καταλήξει στο 10,5% σύμφωνα με τα τελευταία προσωρινά στοιχεία της Eurostat. Και τώρα δρομολογούν συμπληρωματικά μέτρα 3 δισ. ευρώ για το 2011. (…)
Το επαχθέστερο πακέτο μέτρων, το οποίο η κυβέρνηση αποδέχτηκε αμαχητί πριν από ένα χρόνο, έφερε κατάλυση των εργασιακών σχέσεων, παράταση του εργασιακού βίου, μειώσεις εισοδημάτων άμεσα στο Δημόσιο και έμμεσα (μέσω επιχειρησιακών και ατομικών συμβάσεων) στον ιδιωτικό τομέα, καταργήσεις Δώρων Πάσχα, Χριστουγέννων και επιδόματος αδείας στο Δημόσιο, καθώς και φορολογική λαίλαπα. (…) »
ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ: «Γιαλαντζί αλλαγές με ρυθμό χελώνας», της ΛΙΑΝΑΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
«Με ρυθμούς χελώνας εφαρμόζεται το Μνημόνιο στις μεταφορές και τις συγκοινωνίες. Ένα χρόνο μετά, οι προβλεπόμενες αλλαγές χωλαίνουν στην ουσιαστική πραγματοποίησή τους και αν εξαιρέσει κανείς τις μετατάξεις στον ΟΣΕ, όλα τα υπόλοιπα παραμένουν στα χαρτιά.
Μπορεί να ψηφίστηκαν από τη Βουλή τρία νομοσχέδια και μάλιστα έπειτα από πολύμηνες απεργιακές κινητοποιήσεις και σφοδρές αντιδράσεις των οδηγών φορτηγών και των εργαζόμενων τον ΟΣΕ και τις αστικές συγκοινωνίες, αλλά η υλοποίηση φαίνεται ότι ακόμη είναι μακριά.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της απελευθέρωσης των οδικών εμπορευματικών μεταφορών, που μέχρι στιγμής χαρακτηρίζεται “γιαλαντζί”. (…)
Ο νόμος για την αναδιάρθρωση του ΟΣΕ προβλέπει μεταξύ άλλων την πώληση του 49% της ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε ξένο σιδηροδρομικό οργανισμό, με ταυτόχρονη εκχώρηση του μάνατζμεντ. Η θυγατρική του ΟΣΕ απαλλάχθηκε από χρέη και πλεονάζον προσωπικό, με στόχο ο διεθνής διαγωνισμός για την προσέλκυση στρατηγικού επενδυτή να έχει ξεκινήσει το πρώτο τρίμηνο του 2011. Όμως, προφανώς λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος, ο διαγωνισμός δεν έχει ακόμη ξεκινήσει. (…)
Σε εκκρεμότητα βρίσκονται και τα βασικά σημεία του νόμου Ρέππα για τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, βασικό στοιχείο του οποίου είναι η δημιουργία μητροπολιτικού φορέα για τις αστικές συγκοινωνίες. (…)
(…) Οι εταιρείες δεν έχουν ξεκινήσει την εφαρμογή του σχεδίου εξυγίανσης και οι συγχωνεύσεις των φορέων δεν έχουν πραγματοποιηθεί. Οι μετατάξεις στον ΟΑΣΑ προχωρούν… σημειωτόν και η υπογραφή νέων Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας εκκρεμεί, αφού δεν υπάρχουν οι νέοι φορείς. Το μόνο που έχει γίνει είναι η ολοκλήρωση της διαδικασίας υποβολής βιογραφικών για τις νέες διοικήσεις. (…)»
«Οι μισθοί στις συμπληγάδες επιχειρησιακών συμβάσεων – ανεργίας», του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ
«Αν ένα χρόνο μετά το Μνημόνιο στο Ασφαλιστικό τώρα παίρνουν σειρά οι επικουρικές συντάξεις, στον εργασιακό τομέα σειρά έχουν οι επιχειρησιακές συμβάσεις. Παραμονές της Πρωτομαγιάς στην Καρδίτσα το τοπικό ημιεπαγγελματικο σωματείο συμφώνησε οι 19 εργαζόμενοι ενός ξενοδοχείου να λαμβάνουν 12% μικρότερες αποδοχές για ένα χρόνο. Και αυτό μπροστά στην απειλή του εργοδότη να κλείσει την επιχείρηση. (…)
Όμως η μεγαλύτερη πληγή που αφήνει το Μνημόνιο, και η οποία αναμένεται να σημαδέψει τους εργαζόμενους κατά τις επόμενες… δεκαετίες, είναι η ανεργία.
Από τη μία η ύφεση, που ήδη οδήγησε σε αύξηση των ανέργων κατά τουλάχιστον 170.000 άτομα μέσα σε ένα χρόνο και από την άλλη το κλείσιμο των θυρών (και παραθύρων;) του Δημοσίου (προσλήψεις), που παραδοσιακά απορροφούσε τους ανέργους. Και οι δύο αυτοί παράγοντες δεν αναμένεται να αλλάξουν ριζικά και οι άνεργοι θα αναδειχθούν ως η χαίνουσα -οικονομική και κοινωνική- πληγή της χώρας.
Μάλιστα, ο αριθμός των ανέργων και η “μαύρη” ανασφάλιστη εργασία αναμένεται να πιέσουν -επιπλέον των νόμων και διατάξεων για την ευέλικτη εργασία- τους μισθούς, οδηγώντας το βιοτικό επίπεδο των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα σε ακόμη χαμηλότερα επίπεδα. Κάτι που, πέραν της κοινωνικής αναταραχής που εκκολάπτει, συντείνει στη βαθύτερη ύφεση της οικονομίας (μείωση διαθέσιμου εισοδήματος). Σε έναν φαύλο κύκλο δηλαδή, ένα καθοδικό σπιράλ ύφεσης και ανεργίας.
Ίσως ο μόνος κλάδος που, πέραν του “παγώματος” των αποδοχών, δεν υπέστη μειώσεις είναι οι τραπεζοϋπάλληλοι. Όμως η κρίση στον τραπεζικό τομέα μοιάζει να έρχεται τώρα με βίαιο τρόπο.»
«Τίτλοι τέλους για τη μεταπολίτευση», του ΠΑΝΟΥ ΣΩΚΟΥ
«Πολλές φορές στα λόγια έχει έρθει το τέλος της μεταπολίτευσης τα τελευταία 20 χρόνια, όμως -όπως όλα δείχνουν- το Μνημόνιο είναι αυτό που τελικά απειλεί πραγματικά την υπόσταση του πολιτικού σκηνικού της χώρας έτσι όπως το ξέρουμε για περισσότερες από τρεις δεκαετίες.
Και δεν είναι σχήμα λόγου ή υπερβολή. Το Μνημόνιο, που κλείνει ένα χρόνο, έχει κατεδαφίσει εργασιακά κεκτημένα δεκαετιών.
Επίσης έχει προκαλέσει ρωγμές και στα περισσότερα κόμματα. Κυρίως όμως, στο λεγόμενο δικομματισμό, που σήμερα συγκεντρώνει ιστορικό χαμηλό ποσοστό στις δημοσκοπήσεις και απειλείται με πολυδιάσπαση ή και ανατροπή. (…)
Το αποτέλεσμα είναι σήμερα, ένα χρόνο μετά, η κυβέρνηση να βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και ο πρωθυπουργός να απειλεί εμμέσως πλην σαφώς με εκλογές αν υπάρξουν διαρροές στην ψηφοφορία για το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015. (…)»
«Η Ευρώπη βλέπει αναδιάρθρωση και περιμένει ιδιωτικοποιήσεις», του ΚΩΣΤΑ ΜΟΣΧΟΝΑ
«Εγκρίνοντας τις πρωινές ώρες της 7ης Μαΐου 2010, ημέρα Σάββατο, τη χορήγηση ενός δανείου 110 δισ. ευρώ προς την Ελλάδα, υπό τον όρο ότι θα τηρηθεί κατά γράμμα ένα τριετές πρόγραμμα εξυγίανσης της οικονομίας, οι Ευρωπαίοι ηγέτες, ιδίως των μεγάλων χωρών, γνώριζαν πολύ καλά τις οδυνηρές επιπτώσεις για τον ελληνικό λαό.
Επικράτησε, όμως, το “έπαιξες, έχασες και τώρα θα πληρώσεις”…
Είναι ενδεικτικό ότι η ουσιαστική κινητοποίηση των εταίρων για τη διάσωση της Ελλάδας από τον πνιγμό των χρεών και των ελλειμμάτων άρχισε περί τα τέλη Απριλίου. Επί ένα 7μηνο σχεδόν, από τον Οκτώβριο 2009, που ξεστόμισε ο πρόεδρος της ευρωζώνης Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ την περίφημη φράση “το πάρτι με την Ελλάδα τελείωσε”, άφησαν την κατάσταση να επιδεινωθεί χάνοντας πολύτιμο χρόνο.
Η κυβέρνηση από την πλευρά της καθυστερούσε το επίσημο αίτημα για κοινοτική στήριξη και περιοριζόταν στη δικαιολογία ότι «δεν φταίμε εμείς αλλά οι προηγούμενοι», ελπίζοντας αφελώς(;) στην κατανόηση των εταίρων. Επέμενε, επίσης, στην τοποθέτηση άσφαιρων πιστολιών στο τραπέζι, τη σύγκριση της ελληνικής οικονομίας με τον “Τιτανικό” και στο να βγάζει τα ελληνικά άπλυτα στις Βρυξέλλες… (…)
Ένα χρόνο, όμως, μετά την εφαρμογή του Μνημονίου, οι Βρυξέλλες διαπιστώνουν ότι το σημερινό Μνημόνιο έχει φτάσει στα όριά του. Και χρειάζεται αλλαγές με στόχο την υποχώρηση της ύφεσης. Αυτό άφησε καθαρά να εννοηθεί ο επίτροπος Όλι Ρεν στις δηλώσεις του περί αξιολόγησης τον Ιούνιο των αποτελεσμάτων του Μνημονίου και εξέτασης της βιωσιμότητας του χρέους.
Η άποψη, λοιπόν, ότι το Μνημόνιο δεν πρέπει να περιοριστεί στη λήψη δημοσιονομικών και φοροεισπρακτικών μέτρων, όταν η ύφεση πλήττει κάθε οικονομική δραστηριότητα και η ανεργία προσεγγίζει το 16% του ενεργού πληθυσμού, με κίνδυνο κοινωνικής έκρηξης, αρχίζει και κερδίζει έδαφος στις Βρυξέλλες. Την αξιολόγηση του Μνημονίου τον Ιούνιο υποστηρίζει και το Βερολίνο, αλλά, χωρίς να το λέει επίσημα, φωτογραφίζει μία αναδιάρθρωση του χρέους. (…)
Βέβαια, όλοι αναγνωρίζουν ότι τώρα είναι που αρχίζουν τα δύσκολα (μεταρρυθμίσεις, ιδιωτικοποιήσεις…). Η βαλίτσα με το Μνημόνιο, λοιπόν, ενδέχεται να πάει πολύ μακριά…»
«Το μεγάλο μαχαίρι σε μισθούς και συντάξεις», της ΕΛΕΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΕΛΟΥ
«Η λαίλαπα του Μνημονίου ακούμπησε πρώτα μισθούς, συντάξεις, Δώρα εορτών και επιδόματα θερινής αδείας, αφήνοντας “στήλη άλατος” εργαζόμενους και συνταξιούχους, που μέσα σε μια νύχτα βίωσαν τη δραστική μείωση των αποδοχών τους.
Η σκληρή πραγματικότητα, στην οποία προσγειώθηκαν απότομα πάνω από 1 εκατ. δημόσιοι υπάλληλοι και περίπου 1,7 εκατ. συνταξιούχοι, έφερε στα ταμεία του Δημοσίου κοντά 2,8 δισ. ευρώ. Η εύκολη λύση που ελήφθη εξ αρχής είχε άμεσα αποτελέσματα, που όμως οδήγησαν σε απώλεια δύο ή και τριών μισθών για τους δημοσίους υπαλλήλους και σχεδόν δύο συντάξεων για τους απόμαχους εργαζόμενους, χωρίς να υπολογίζονται οι έμμεσες απώλειες εισοδημάτων από τις αλλεπάλληλες αυξήσεις φόρων.
Στο στόχαστρο μπήκαν και οι αποδοχές των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, τις οποίες όμως “κούρεψαν” εμμέσως μέσω των επιχειρησιακών και ατομικών συμβάσεων, αλλά και ρίχνοντας τον κατώτερο μισθό κάτω από τα 500 ευρώ. (…)
Η κυβέρνηση δεν δίστασε να κόψει και τη δεύτερη δόση του επιδόματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης 150-650 ευρώ, που είχε υποσχεθεί να δώσει μέχρι τέλος Ιουνίου 2010 στις ασθενείς οικονομικά ομάδες. Ένεκα δημοτικών εκλογών τον περασμένο Δεκέμβριο εξήγγειλε -και έδωσε- ένα πενιχρό ποσό 100, 200 και 300 ευρώ (ανάλογα με το εισόδημα) στους συνταξιούχους άνω των 60 ετών που εισπράττουν συντάξεις πείνας. (…)
Οι τυχόν ελπίδες που μπορεί κάποιοι να τρέφουν για επαναφορά όσων χάθηκαν είναι φρούδες, καθώς μια τέτοια κίνηση θα οδηγήσει σε αύξηση των δαπανών του προϋπολογισμού, κάτι το οποίο καθίσταται “επικίνδυνο” για τα επόμενα χρόνια. (…)»
«Ψαλίδι 30% στον κατασκευαστικό τομέα των 250.000 εργαζομένων», της ΧΑΡΑΣ ΤΖΑΝΑΒΑΡΑ
«Το συνεχές “κούρεμα” του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) φέρνει το Μνημόνιο στο ζωτικό για την εθνική οικονομία τομέα των έργων, όπου απασχολούνται πάνω από 250.000 άτομα και παράγεται το 3,8% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ).
Η αρχική απαίτηση της τρόικας αφορούσε περικοπή της τάξης των 500 εκατ. ευρώ τον χρόνο έως το 2012, που σημαίνει στενότητα στην εξόφληση ολοκληρωμένων έργων και ουσιαστικό πάγωμα στην προκήρυξη νέων κατασκευαστικών προγραμμάτων.
Στον προϋπολογισμό του περασμένου έτους είχαν εγγραφεί 10,3 δισ. ευρώ, αλλά τον Μάρτιο μειώθηκαν στα 9,7 δισ., το Μνημόνιο τα “ψαλίδισε” στα 9,2 δισ., για να διατεθούν τελικά περίπου 7 δισ. Έχουμε δηλαδή μια μείωση πάνω από 30%. (…)»
«Στα αζήτητα ζεστά λεφτά του ΕΣΠΑ», της ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΚΑΔΔΑ
«Μεγάλες καθυστερήσεις στην απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων θέτουν σε κίνδυνο το μνημονιακό στόχο απορρόφησης 1,1 δισ. ευρώ έως τον Ιούνιο και αφήνουν την αγορά χωρίς τη ρευστότητα που έχει τόσο ανάγκη.
Ο λόγος για κρίσιμα έργα στήριξης των ανέργων, επιδότηση μικρομεσαίων εταιρειών, κατασκευαστικών εταιρειών, ανάπτυξη πληροφοριακών συστημάτων του ΕΣΠΑ.
Από τις εξαγγελίες για διπλασιασμό των ρυθμών απορρόφησης ώστε να τονωθεί η οικονομία, η κυβέρνηση οδηγείται για ακόμη μία φορά σε αγώνα με το χαμένο χρόνο ώστε να μη χαθεί ο ελάχιστος στόχος. Οι δαπάνες που μέχρι στιγμής έχει κάνει η κυβέρνηση είναι πολύ χαμηλές, της τάξης των 200- 300 εκατ. ευρώ περίπου, όπως αναφέρουν αρμόδια στελέχη. (…)
Οι εκπρόσωποι της τρόικας, και ειδικά η κοινοτική πλευρά, εκφράζουν από καιρό την ανησυχία τους αλλά και την οργή τους, καθώς -όπως λένε- από τη μία η Ελλάδα ζητά διευκολύνσεις για να καλύψει την ίδια συμμετοχή (από το 25% να μειωθεί στο 15%) αλλά και ένα μεγάλα πακέτο κονδυλίων στο ΕΣΠΑ ΙΙ που ξεκινά το 2013 και από την άλλη συνεχίζει να καθυστερεί. (…)»
«Το τοξικό κοκτέιλ των φόρων», της ΕΛΕΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΕΛΟΥ
«Το κοκτέιλ των υπέρογκων αυξήσεων σε φόρους δεν αποδίδει έσοδα κατά τις προσδοκίες της κυβέρνησης και προκαλεί πληθωριστικές πιέσεις. Η ύφεση του 4,5% το προηγούμενο έτος «έφαγε» σημαντικό κομμάτι των φόρων από τα μέτρα που υιοθετήθηκαν, ενώ εκτίναξε τον πληθωρισμό στο 4,7% (δωδεκάμηνη βάση) από 1,2% το 2009.
Το 2010 μπορεί να ελήφθησαν μέτρα αξίας 9,2 δισ. ευρώ, αλλά απέδωσαν ακόμα χαμηλότερα και από τον αρχικό στόχο των 5,8 δισ. ευρώ του Μνημονίου. (…)
Βάλε κι άλλους φόρους
Η συνταγή της αύξησης των φόρων ακολουθήθηκε τρεις συνεχόμενες φορές το 2010. Κυβέρνηση και τρόικα εκτίναξαν στα ύψη τις τιμές των προϊόντων και των υπηρεσιών, προκαλώντας αλυσιδωτές εκρήξεις στην αγορά, που παραμένει υπό κατάρρευση ένα χρόνο μετά.
Η πρώτη πράξη γράφτηκε προ Μνημονίου. Τον Ιανουάριο του 2010, η κυβέρνηση ανακοινώνει τις πρώτες αυξήσεις φόρων. Ακολουθεί δεύτερο πακέτο τον Μάρτιο και η κορύφωση έρχεται τον Μάιο με το τρίτο μπαράζ «μνημονιακών» φόρων.(…)
Κι όσο κι αν η κυβέρνηση επαναλάμβανε ότι δεν πρόκειται να υπάρξουν άλλες αυξήσεις φόρων, όπως άλλωστε πράττει και τώρα, τον περασμένο Δεκέμβριο γίναμε μάρτυρες ενός νέου φορολογικού πακέτου υπό τον τίτλο «Επείγοντα Μέτρα Εφαρμογής του Προγράμματος Στήριξης της Ελληνικής Οικονομίας», που περιελάμβανε μεταξύ άλλων και την αύξηση του χαμηλού συντελεστή ΦΠΑ από το 11% στο 13%, ανεβάζοντας τις τιμές πώλησης στα βασικά είδη διατροφής, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κ.λπ. επιφέροντας νέο πλήγμα στις οικογένειες. (…)»
«Αλλού πονούσε – αλλού χειρούργησαν το Ασφαλιστικό», του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ
«Η κυβέρνηση, μέσω του Μνημονίου, έκοψε τη 13η και τη 14η συντάξεις και αύξησε τα όρια ηλικίας προκειμένου να μειώσει τις δαπάνες της κοινωνικής ασφάλισης και, κατά συνέπεια, έτσι να ελαφρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό. Δηλαδή να περιορίσει έλλειμμα και χρέος.
Ένα χρόνο μετά, οι άνδρες δημόσιοι υπάλληλοι βγαίνουν με πιο ευνοϊκά όρια ηλικίας στη σύνταξη (ή τα κατοχυρώνουν για το μέλλον, όταν θα συμπληρώσουν το 52ο ή 55ο έτος), οι μητέρες (ασφαλισμένες στον ιδιωτικό τομέα) των οποίων τα τέκνα ενηλικιώθηκαν βγαίνουν νωρίτερα στη σύνταξη και ο αρμόδιος αναπληρωτής υπουργός Εργασίας Γ. Κουτρουμάνης παραδέχεται ότι κατά τα επόμενα χρόνια η “συνταξιοδοτική δαπάνη θα αυξηθεί κατά 1,2 δισ. ευρώ”. (…)
Έτσι, εκεί που το Δημόσιο δεν μπορούσε να απολύσει (υπεράριθμους) δημοσίους υπαλλήλους, όπως ζητούσε η τρόικα, τους εξώθησε σε πρόωρες συνταξιοδοτήσεις με χαμηλές αποδοχές. Αντί δηλαδή να υπάρξει ανακατανομή του προσωπικού, οδηγήθηκαν νέοι άνθρωποι στο οικονομικό περιθώριο με συντάξεις 800 και 1.000 ευρώ με το κίνητρο της τεμπελιάς ή της «μαύρης»-αδήλωτης απασχόλησης και “καρότο” τις προθεσμίες λήψης του εφάπαξ.
Μάλιστα, τώρα η κυβέρνηση σχεδιάζει να δανείσει το Ταμείο Πρόνοιας ώστε να αποδοθούν τα εφάπαξ (καθυστερούν έως 28 μήνες) και να επιταχυνθούν έτσι και πάλι οι διαδικασίες κατάθεσης αιτήσεων συνταξιοδότησης και αποψίλωσης του Δημοσίου. (…)
Παίρνουν σειρά οι επικουρικές
Αναφορικά με το εγγύς μέλλον όχι μόνο δεν προβλέπεται καμία αύξηση στις καταβαλλόμενες συντάξεις αλλά, αντιθέτως, ο υψηλός πληθωρισμός θα τις μειώσει ακόμη περισσότερο, το ΕΚΑΣ θα δίνεται επιλεκτικά, οι επικουρικές θα περικοπούν. (…)»
«Η Υγεία στο χειρουργικό τραπέζι διαδοχικών περικοπών», της ΣΟΦΙΑΣ ΝΕΤΑ
«Απεργιακό πυρετό προκάλεσαν στο χώρο της Υγείας τα όσα εξαγγέλθηκαν με το νέο σχέδιο νόμου, προκειμένου να επιτευχθούν οι οικονομικοί στόχοι του Μνημονίου.
Η ταλαιπωρία ήταν ατέλειωτη για τους ασθενείς, καθώς ήρθαν αντιμέτωποι με πολυήμερες απεργιακές κινητοποιήσεις -τις μεγαλύτερες της τελευταίας 20ετίας- γιατρών τόσο του ΕΣΥ, όσο και του ΙΚΑ και ιδιωτών, αλλά και των φαρμακοποιών. Σοβαρά προβλήματα υπάρχουν και με τις ελλείψεις υλικών στο ΕΣΥ, καθώς οι προμηθευτές, απαιτώντας να πληρωθούν κατά διαστήματα, προχωρούν σε αναστολές παραδόσεων.
Βασικά αιτήματα των νοσοκομειακών γιατρών είναι να μη γίνουν περικοπές και συγχωνεύσεις, στα δημόσια νοσοκομεία, τονίζοντας πως “το πάγωμα των προσλήψεων γιατρών-νοσηλευτών, η δραστική μείωση των κονδυλίων για λειτουργικές δαπάνες των νοσοκομείων και οι συνακόλουθες ελλείψεις υλικών ζωτικής σημασίας, η αδυναμία πληρωμής των πρόσθετων εφημεριών που πραγματοποιούνται και συνεπώς της πλήρους εφημεριακής κάλυψης πολλών κλινικών και τμημάτων της επαρχίας έχουν οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια το ΕΣΥ σε λειτουργική κατάρρευση”.
Χάος δημιούργησε και το πολυήμερο λουκέτο στα φαρμακεία της χώρας, όταν το υπουργείο Υγείας ανακοίνωσε άνοιγμα του επαγγέλματος με πληθυσμιακά κριτήρια αλλά και απελευθέρωση του ωραρίου. Οι φαρμακοποιοί υποχώρησαν, όταν κατατέθηκαν τροπολογίες που αφορούσαν το ιδιοκτησιακό καθεστώς και σειρά βελτιωτικών τροποποιήσεων για θέματα συστεγάσεων, όμως στην Αττική ανοιχτό παραμένει το θέμα των οφειλών από τα ασφαλιστικά ταμεία προς τους φαρμακοποιούς, καθώς ακόμη δεν έχουν εξοφληθεί.
Η μείωση των δαπανών στον τομέα της Υγείας κατά το πρώτο τρίμηνο του έτους ήταν 25% στις κύριες κατηγορίες υλικών και 17% στο σύνολο του προϋπολογισμού του ΕΣΥ. (…)»
«Έρχεται νέα μείωση αποδοχών στο Δημόσιο», της ΕΛΕΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΕΛΟΥ
«Πριν καλά καλά συμπληρωθεί ένας χρόνος από το Μνημόνιο, η κυβέρνηση έρχεται με το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής (ΜΠΔΣ) και υιοθετεί μέτρα 26 δισ. ευρώ, ενώ βάζει σε τροχιά και την εκποίηση δημόσιας περιουσίας για την άντληση εσόδων 50 δισ. ευρώ.
Η πολιτική των δύο νέων πακέτων συνολικού ύψους 76 δισ. ευρώ συμπληρώνει τα ανά τρίμηνο Μνημόνια που προκαλούν μεταβολές πολιτικών και μέτρων, καθώς τρόικα και οικονομικό επιτελείο διαπιστώνουν συνεχώς την απόκλιση των στόχων που θέτουν.
Έτσι, έπειτα από ένα χρόνο ανακάλυψαν πως μαζί με τη μείωση του ελλείμματος πρέπει να δρομολογηθεί και η μείωση του δημοσίου χρέους, που κινδυνεύει να τινάξει στον αέρα την οικονομία. Στόχος είναι η μείωση του δημοσίου χρέους κατά 20% μέχρι το 2015, ώστε να περιοριστεί στο 156,2% του ΑΕΠ από 153% φέτος, δεδομένου ότι την περίοδο 2012 -2015 απαιτούνται 8,5 δισ. ευρώ για εξόφληση τόκων! (…)»
Εδώ θα τελειώσω, για να μη σας κουράσω άλλο. Μπορείτε να μελετήσετε ολόκληρα τα εμπεριστατωμένα άρθρα στην Ελευθεροτυπία της 2/5/2011. Θα ήταν χρήσιμο να τα διάβαζαν και οι 300 εθνοπατέρες. Έχει γίνει μια πολύ καλή δουλειά που βοηθάει ν’ αποκτήσει κανείς ολοκληρωμένη εικόνα του τι συμβαίνει στη χώρα μας.
Δυστυχώς, ένα χρόνο από την υπογραφή του Μνημονίου, αυτή είναι η ζοφερή κατάσταση στη χώρα μας, παίδες Ελλήνων! Βγάλτε τα συμπεράσματά σας… Προσωπικά διέγνωσα ένα γενικευμένο μπάχαλο, μια πλήρη αποτυχία του κυβερνητικού έργου, το απόλυτο αδιέξοδο της χημειοθεραπείας με το τοξικό φάρμακο του Μνημονίου, και ακούω τα θεμέλια του νεοελληνικού κράτους να τρίζουν.
Φοβάμαι ότι ούτε ο πρωθυπουργός ούτε ο Υπουργός των Οικονομικών, ούτε τα άλλα μέλη της κυβέρνησης της παιδικής χαράς, ούτε τα κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν σαφή συνολική εικόνα του χάους. Αν είχαν επίγνωση της ζοφερής πραγματικότητας, δεν θα σκυλοτρώγονταν καθημερινά στο ναό (άντρο) τσι “Δημοκρατίας” αλλά θα σοβαρεύονταν και θα προσπαθούσαν όλοι μαζί να σώσουν τη χώρα από την πλήρη κατάρρευση.
Βέβαια, εμείς που τους ανεχθήκαμε επί δεκαετίες και τους ανεχόμαστε ακόμη έχουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης…
