Στο επίσημο γεύμα που παρέθεσε ο κ. Κάρολος Παπούλιας προς τον Αρχιεπίσκοπο και την Ιεραρχία, για να τιμήσει τη μισαλλόδοξη Γιορτή της Ορθοδοξίας (κακοδοξίας), διάβασε το εξής κείμενο:
«Μακαριώτατε,
Κυρία Yπουργέ Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων,
Σεβασμιώτατοι,
Η σημερινή μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας είναι πάντα μέρα χαράς, κατάνυξης και περίσκεψης. Οι σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας είναι δημιουργικές. Αν και οι ρόλοι μας είναι διακριτοί, η επιδίωξη είναι κοινή: Η διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, η στήριξη των ασθενέστερων συμπολιτών μας, η προστασία όσων υποφέρουν από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης.
Το κοινωνικό έργο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, και του συνόλου της Εκκλησίας, έχει ιδιαίτερη σημασία σε μια συγκυρία που δοκιμάζονται οι αντοχές της ελληνικής κοινωνίας. Το βαθύτερο μήνυμα της ορθοδοξίας είναι μήνυμα αγάπης και αγάπη σημαίνει αλληλεγγύη.
Μακαριώτατε,
Παραμένω αισιόδοξος ότι θα τα καταφέρουμε. Η πατρίδα μας βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα σοβαρό κίνδυνο, πληρώνοντας πολύ βαρύ τίμημα για λάθη δεκαετιών – δικά μας και των εταίρων μας στην ευρωζώνη.
Έχει μεγάλη σημασία να τελειώσει το συντομότερο δυνατόν αυτή η δοκιμασία και να περάσουμε όλοι μαζί απέναντι, χωρίς να μείνει κανείς πίσω. Είναι υποχρέωσή μας να αναλώσουμε όλες τις δυνάμεις για τη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης, για να μην βρουν έδαφος ακρότητες και φανατισμοί που ευνοούνται σε τέτοιες συνθήκες.
Κρίνεται τώρα όχι μόνο η διαγενεακή δικαιοσύνη, αλλά και ο ανθρωπισμός μας. Έχουμε χρέος πρώτα-πρώτα απέναντι στη νέα γενιά αλλά και απέναντι σε όσους βυθίζονται ήδη στη φτώχεια να κάνουμε ατομικές και συλλογικές υπερβάσεις γρήγορα, να τα αλλάξουμε όλα – για να μείνουν κάποια, τα σημαντικότερα και τα πρέποντα.
Σας ευχαριστώ.»
Λυπάμαι, αλλά εγώ δεν μπορώ να σας ευχαριστήσω, Κύριε Παπούλια, για το γενικόλογο λογύδριό σας. Ούτε αισιόδοξη είμαι ότι θα τα καταφέρουμε, διότι δεν βλέπω καμία υπέρβαση από την πλευρά της πολιτικής ηγεσίας. Επομένως, όσες δυνάμεις κι αν αναλώσετε για τη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης, δεν θα την επιβάλετε, αφού απαραίτητη προϋπόθεση για την κοινωνική ειρήνη είναι η αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτό θα έπρεπε να είναι το ζητούμενο. Χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη δεν υπάρχει κοινωνική ειρήνη.
Όσο για τη διαγενεακή δικαιοσύνη στην οποία αναφερθήκατε, αυτή έχει βάναυσα παραβιαστεί. Οι αδικίες κατά των νέων και των ηλικιωμένων σπάζουν κόκκαλα.
Οι νέοι ζητούν δουλειά και όχι ελεημοσύνη. Οι ηλικιωμένοι απαιτούν να λάβουν πίσω τις συντάξεις για τις οποίες πλήρωναν μια ζωή και ήρθατε εν μια νυκτί να τις κατακρεουργήσετε, επειδή το σάπιο πολιτικό κατεστημένο, συν τοις άλλοις, έπαιξε τ’ αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων στο τζόγο. Οι οικογενειάρχες ζητούν μεροκάματο για να θρέψουν αξιοπρεπώς τα παιδιά τους! Όχι άλλα μακαρόνια από την Κύπρο! Για πέταμα τα είχατε;
Μη μας ταπεινώνετε άλλο με τα συσσίτια και τις φιλανθρωπίες σας. Δεν είμαστε ζητιάνοι! Μη μας ξεφτιλίζετε άλλο διεθνώς! Φτάνει πια! Ξεκινήστε επιτέλους την ανάπτυξη! Αποκαταστήστε κοινωνική δικαιοσύνη. Να τιμωρηθούν ΤΩΡΑ εκείνοι που προκάλεσαν την οικονομική εξαθλίωση του λαού, αντί να συνεχίζουν οι δήμιοι να παριστάνουν τους “σωτήρες”, και μάλιστα με ξένα κόλλυβα. Να πληρώσουν επιτέλους τους φόρους τους τα λαμόγια! Ας στρωθεί στη δουλειά το κηφηναριό του δημόσιου μπάχαλου.
Νισάφι πια με τα λόγια! Χορτάσαμε ευχολόγια δυόμισι χρόνια τώρα, ενώ το μαστίγωμα έχει μαυρίσει το κορμί και την καρδιά μας!
Α, ναι, λυπάμαι που δε μπορώ να σας ευχαριστήσω, κύριε Κάρολε Παπούλια, που παραιτηθήκατε με καθυστέρηση δύο ετών του παχυλού μισθού σας. Ελπίζω κάτι να έχετε βάλει στην άκρη και να μην πεινάσετε! Έχετε κι εσείς μερίδιο ευθύνης για το κατάντημα της χώρας μας. Υπήρξατε υπουργός επί σειράν ετών σε κυβερνήσεις που υπέσκαπταν ύπουλα και μεθοδικά τα θεμέλια της χώρας. Επιπλέον, θα έπρεπε πριν δύο χρόνια να είχατε υψώσει στεντόρεια φωνή προς υπουργούς και βουλευτές να παραιτηθούν και οι ίδιοι των αμοιβών και όλων των προνομίων τους, αφού είναι υπεύθυνοι για την κρίση και χρυπληρώνονται με δανεικά ενώ ο λαός πεινάει.
Όσο για το αν «η σημερινή μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας είναι πάντα μέρα χαράς, κατάνυξης και περίσκεψης», επιτρέψτε μου να το αμφισβητήσω. Ημέρα αράς, βεβαίως είναι! Φαντάζομαι να έχετε ακούσει για τις κατάρες – αναθέματα – που εκστομίζονται από τους ανίερους ιερείς εναντίον των αντιφρονούντων Ελλήνων.
Αυτή η κατάρα του έθνους πότε θα σταματήσει;
