Ο μεγαλύτερος εξευτελισμός από καταβολής ελληνικού κράτους…

Όποιος διατηρεί ακόμη ίχνος αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας θρηνεί και οδύρεται, όχι τόσο διότι κάποιοι κυβερνοχασάπηδες αυθαίρετα και άδικα του κλέβουν το μισθό ή τη σύνταξη και δεν μπορεί να επιβιώσει, αλλά για την ταπείνωση, τον εξευτελισμό και το βιασμό που υφίσταται η πατρίδα του. Πρόκειται για εθνική ταπείνωση άνευ προηγουμένου στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους.

Ακόμη πιο τραγικό από τον ίδιο τον εθνικό εξευτελισμό είναι η παντελής έλλειψη συλλογικής και δυναμικής λαϊκής αντίστασης, κοινώς η παθητικότητα του κομματικά και κοινωνικά κατακερματισμένου και αποχαυνωμένου λαού. Είναι το έσχατο κατάντημα όταν ένας ιστορικός λαός, που κάποτε φώτισε την ανθρωπότητα με το πνεύμα του, αποδέχεται στωικά το μαστίγιο του εξευτελισμού και το οδυνηρό μαρτύριο της σταγόνας, χωρίς μάλιστα φως στο τούνελ, από τη μαφία των διεθνών τοκογλύφων και τη ντόπια πολιτικοοικονομική συμμορία, ως θεόσταλτο φάρμακο για τη θεραπεία των ολέθριων συνεπειών μιας διεφθαρμένης, πελατειακής και με μαφιόζους διαπλεκόμενης, δήθεν δημοκρατίας.

Το να βλέπει κανείς τους βλοσυρούς υπαλληλίσκους της ανισόρροπης πολιτικά και οικονομικά και διάτρητης ηθικά Τρόικα να κουνάνε το δάχτυλο απειλητικά σε μια κυβέρνηση ανδρεικέλων και να επιβάλλουν τελικά το δικό τους προκαλεί ντροπή και αηδία, εκτός από οργή και αγανάκτηση, σε κάθε έντιμο και αξιοπρεπή Έλληνα πολίτη.

Το να περιμένει όμως από το ίδιο σάπιο ψευτοδημοκρατικό σύστημα να δώσει λύση στα προβλήματα που το ίδιο δημιούργησε και εξακολουθεί να δημιουργεί είναι μια επικίνδυνη αυταπάτη. Και οι Έλληνες δυστυχώς έχουμε μάθει να ζούμε, ή μάλλον να φυτοζωούμε, με αυταπάτες, είτε αυτές είναι πολιτικές είτε θρησκευτικές.

Ως πότε όμως, παλικάρια, θα συνεχίζουμε τον εθνικό αυνανισμό και θ’ ανεχόμαστε να μας βιάζουν οι διεφθαρμένοι εκτός και εντός Ελλάδας;