Η χθεσινοβραδινή συνέντευξη του Βασίλη Μαρκεζίνη στο MEGA μου έκανε την καρδιά περιβόλι… Τα είπε έξω από τα δόντια ο Σερ ως προς τη σημερινή τραγική πραγματικότητα που βιώνει η χώρα μας. Θέτω στην κρίση σας τις κρίσεις του για τις πέντε κρίσεις μας, παραθέτοντας χαρακτηριστικά αποσπάσματα, μαζί με τα Video της συνέντευξης.
Παύλος Τσίμας: «Κύριε Μαρκεζίνη, όλοι εδώ και ένα χρόνο μιλάμε για την κρίση. Εσείς διαλέξατε στον τίτλο του βιβλίου σας να χρησιμοποιήσετε τη λέξη στον πληθυντικό, δηλαδή “η Ελλάδα των κρίσεων” κι όχι της κρίσης. Δεν είναι μία η κρίση; Είναι πολλές;»
Β. Μαρκεζίνης: «Ναι, δυστυχώς, είναι πολλές. Είναι πρώτα απ’ όλα η κρίση η οικονομική. Είναι κρίση μεταναστευτική, η οποία χτυπάει όλη την Ευρώπη και θα αποβεί μια μέρα τεράστιο πρόβλημα. Είναι κρίση μειονοτική, το θέμα των μειονοτήτων, ιδίως της Θράκης. Είναι κρίση εξωτερική, η οποία είναι εξίσου σοβαρή. Αλλά η μεν οικονομική κρίση χτυπάει στην τσέπη και το καταλαβαίνεις αμέσως, η δε εξωτερική κρίση σε χτυπάει, κι όταν σε χτυπήσει είναι πολύ αργά για ν’ αντιδράσεις. Πέμπτον, η πιο σημαντική κρίση για μένα είναι η κρίση ελλείψεως εμπιστοσύνης προς το κράτος, τις αρχές και τα κόμματα. Τόσες πολλές… Κάθε μία απ’ αυτές τις κρίσεις είναι ικανή να μας σκοτώσει, κι εμείς έχουμε πέντε!»
Παύλος Τσίμας: «Ας πάρουμε αυτήν για την οποία όλοι μιλάμε (…)»
Β. Μαρκεζίνης: «Εγώ θέλω ν’ αφήσω κατά μέρος το θέμα, το πρόβλημα, της επιστροφής στη δραχμή. Το θεωρώ το πιο αδύνατο σενάριο και το πιο καταστροφικό. Αλλά και μέσα στο χώρο του ευρώ, που νομίζω θα κινηθούμε τουλάχιστον σε μια άμεση φάση, υπάρχουν πολλές δυσκολίες. Οι δυσκολίες είναι τρεις:
Πρώτον, επαναλαμβάνω, έχει χαθεί η εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση γενικά, αλλά και στους θεσμούς. Κι έχει χαθεί η εμπιστοσύνη διότι μας λένε διαφορετικά πράγματα. Από το κλασσικό “υπάρχουν χρήματα” και μετά δεν υπάρχουν, από το επόμενο κλασσικό “κάναμε 100% ό,τι μας ζητήσανε”, και μετά το κάναμε 80%, και τώρα καινούργια μέτρα, από το εξίσου κλασσικό ότι “στο 2011 θα βγούμε στις αγορές” και δεν βγαίνουμε – τώρα πήγαμε 2012 – και λοιπά.
Αυτό έχει δημιουργήσει μια έλλειψη εμπιστοσύνης και μέσα στην Ελλάδα, και όχι μόνο εναντίον της κυβερνήσεως, αλλά τους τελευταίους μήνες και εναντίον του Πρωθυπουργού που είχε ξεφύγει, ήταν στο απυρόβλητο. Αλλά ακόμη πιο σημαντικό, κι αυτό μπορώ να το βεβαιώσω διότι ζω στο εξωτερικό, έχει δημιουργήσει μια τεράστια κρίση εμπιστοσύνης στο εξωτερικό. Δεν μας πιστεύουν πια. Και κυρίως κάνουν συνεχείς συγκρίσεις με το τι γίνεται στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία.
Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν είναι μόνο η οικονομική κρίση. Δεν είναι μόνο ένα νέο πακέτο το οποίο πάλι επικεντρώνεται στην περικοπή δαπανών και δεν δίδει την έμφαση που έπρεπε ήδη να είχε δοθεί προ 18 μηνών στην ανάπτυξη και τώρα είναι ακόμη πιο αναγκαίο. Είναι αυτές οι φήμες που κυκλοφορούν που νομίζω έχουν κάποια βάση αληθείας, ότι δηλαδή θα συνδυαστεί με κάποια μορφή ενεχύρου ή υποθηκών ελληνικής περιουσίας. Οπότε πλέον παίρνει μια άλλη μορφή. Δεν είναι μόνο θέμα ότι χρωστάμε και ενδεχομένως κάποια μέρα να σκάσουμε κανόνι. Είναι και ο κίνδυνος όχι μόνο να βρεθούμε να χρωστάμε, αλλά, επειδή χρωστάμε και δεν μπορούμε να πληρώσουμε, να δούμε ελληνική περιουσία να εκποιείται.»
Παύλος Τσίμας: «Αυτό είναι ένα σενάριο που κι εγώ το ακούω. Δεν είμαι σε θέση να εκτιμήσω πόσο ρεαλιστικό είναι. (…)»
Β. Μαρκεζίνης: «Κοιτάξτε, σ’ αυτά που φημολογούνται, και χωρίς να ξέρω τις λεπτομέρειες, οι αντιδράσεις μας είναι πρώτες αντιδράσεις. Δεν μπορεί να τις πάρει κανείς ως οριστικές. Δεν μπορεί να κάνουμε κρίσεις χωρίς τις λεπτομέρειες. Αυτό που φημολογείται είναι ότι κάποια στιγμή θέλουν να κάνουν τα λεγόμενα προστατευμένα ομόλογα (protected bonds).
Η κυβέρνηση πανικοβάλλεται με τη λέξη αναδιάρθρωση του χρέους. Οι ακροατές μας πρέπει να καταλάβουν ότι η αναδιάρθρωση είναι διαφόρων μορφών. Είναι αναδιάρθρωση υπό μορφή επιμήκυνσης της αποπληρωμής, είναι αναδιάρθρωση υπό μορφή μειώσεως του επιτοκίου, και είναι αναδιάρθρωση υπό τη μορφή του λεγόμενου κουρέματος. Δηλαδή στους δανειστές μας θα πληρώσουμε 70 cents το δολάριο, ή 60 cents, αντί 100. Εγώ νομίζω προχωρούν, αγωνίζονται ν’ αποφύγουν το κούρεμα. Δε νομίζω ότι θα το αποφύγουν. Αγωνίζονται σε μια πρώτη φάση να κάνουν επιμήκυνση, ενδεχομένως συνδυαζόμενη με μια μείωση του επιτοκίου. (…)
Εγώ ειλικρινά πιστεύω ότι και στον Αγγλοσαξονικό χώρο και στο Γερμανικό θεωρούν ότι το μέλλον μας είναι πολύ μαύρο, παρά τις δηλώσεις που κάνουν, οι οποίες είναι καθαρά πολιτικές, διάφοροι πολιτικοί αρχηγοί. Λοιπόν, εάν είναι να μας δώσουν επιμήκυνση και μείωση του επιτοκίου θα ζητήσουν κάποια εξασφάλιση για το χρέος τους. Αυτό που ακούω, και μπορεί να είναι λάθος, είναι ότι θα δημιουργήσουμε μια εταιρεία, θα δώσουμε σ’ αυτή την εταιρεία περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου, λιμάνια, αεροδρόμια, κομμάτι της ΔΕΗ, κλπ., και αυτή η εταιρεία θα ανταλλάξει ομόλογα. Θα αγοράσει τα ομόλογα και θα δώσει μετοχές. Θα βρεθούμε δηλαδή χρεωμένοι στους ξένους με μια νέα μορφή που θα συνδέεται με υποθήκευση περιουσιακών στοιχείων.»
Παύλος Τσίμας: «Αν μείνουμε στην οικονομική κρίση, από πού ν’ αρχίσει κανείς; Δηλαδή, αν θέλει να βρει τρόπο να σκαρφαλώσει έξω από αυτή την τρύπα και να ξαναβγεί στο φως η χώρα, από πού νομίζετε ότι πρέπει να κάνει το πρώτο βήμα; Από πού ν’ αρχίσει;»
Β. Μαρκεζίνης: «Ωραία ερώτηση και δύσκολη. Διότι να σας πω τι νομίζω ότι πρέπει να γίνει, αλλά το πώς αρχίζεις δεν ξέρω. Με βάζετε στον πειρασμό να σας πω ότι το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει είναι να αναδιαρθρώσουμε την οικονομία, να κάνουμε το κράτος να δουλεύει. Να βρούμε τρόπο ανθρώπινο, μελετημένο, που ν’ απαλλαγούμε από ανθρώπους, οργανώσεις, κλπ., που δεν προσφέρουν τίποτα στο κράτος. Το θέμα της απασχολήσεως στο Δημόσιο τομέα είναι γνωστό. Δεν είναι ανάγκη να μπούμε τώρα σε λεπτομέρειες, αλλά κάτι πρέπει να γίνει. Το κράτος δεν δουλεύει. (…)
Πρέπει να γίνει μια δομική αλλαγή. Και αυτή η δομική αλλαγή πρέπει να γίνει κατόπιν ενός σχεδίου διασώσεως. Να αποφασίσουμε ποιοι είναι οι τομείς της ελληνικής οικονομίας που μπορούν να προωθηθούν. Ο εφοπλισμός είναι επιτυχημένος τομέας. Ο τουρισμός είναι πετυχημένος τομέας. Ενδεχομένως τα ορυκτά εις τη βόρειο Ελλάδα είναι σπουδαία. Οι επιδιώξεις του υποθαλασσίου ορυκτού πλούτου, που τον αγνοούμε για λόγους που δεν καταλαβαίνω, είναι πολύ σημαντικές. Αυτό είναι το ένα.
Το δεύτερο είναι ότι πρέπει – δε νομίζω ότι η επιμήκυνση θα αρκέσει, αυτό πάνε γιατί θεωρούν ότι είναι το πιο μαλακό, αλλά κάθε αναδιάρθρωση έχει το κόστος της – σε κάποιο σημείο θα πάμε αναγκαστικά σε κάποιας μορφής κούρεμα. Ελπίζω, αυτό είναι αναγκαίο, με τη συνεννόηση των Ευρωπαίων. Διότι αν δεν μειώσουμε το ετήσιο τοκοχρεολύσιο, δεν θα τα βγάλουμε πέρα. Έχουμε φτάσει σ’ ένα σημείο που το χρέος μας συνολικά πλησιάζει το 160% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος. Αυτό δεν ξεπληρώνεται. Κάθε χρόνο πρέπει να βγάζουμε 12, 15 δισεκατομμύρια. Αυτό δεν βγαίνει. Αυτό είναι το δεύτερο.
Και το τρίτο, εξαιρετικά σημαντικό και πολύ δύσκολο πάλι (…) πρέπει να διευκολύνεις την ανάπτυξη. Πρέπει να βάλεις μεγάλο μαχαίρι στη γραφειοκρατία, και πρέπει να βρεις έναν τρόπο που να ζυγίσεις προσεκτικά τα συγκρουόμενα συμφέροντα μεταξύ αναπτύξεως και περιβαλλοντικών θεμάτων. Κάπου πρέπει να υπάρξει κάποια ισορροπία. Διότι αν ο ξένος επενδυτής είναι έτοιμος να βάλει 10, 20, 30 εκατομμύρια και μετά, από την ώρα που θα αποφασίσει μέχρις ότου αρχίσει το έργο, χρειάζεται πέντε χρόνια γιατί θα τρέχει στα δικαστήρια, δεν θα έλθει ποτέ.»
Παύλος Τσίμας: «Και το ερώτημα, λοιπόν, είναι, αν συμφωνήσουμε ότι αυτά τα τρία πράγματα πρέπει να γίνουν, ή τουλάχιστον απ’ αυτά πρέπει ν’ αρχίσουμε, το επόμενο ερώτημα είναι ποιος θα τα κάνει. (…)»
Β. Μαρκεζίνης: «Η εύκολη απάντηση – δεν σημαίνει ότι είναι η σωστή, αλλά από κει εγώ ξεκινάω – είναι η πεποίθηση που έχω και που νομίζω ότι όλο και περισσότερο εκφράζεται στο λαό, γιατί στο κάτω-κάτω αυτός μετράει κι όχι οι κυβερνώντες, οι εκάστοτε κυβερνώντες, είναι ότι αυτοί που θα μας βγάλουν από το χάλι που είμαστε τώρα, και τονίζω τη λέξη χάλι, οικονομικό, εξωτερικό, πολιτικό, θεσμικό, επί πάσι – στο κάθε επίπεδο είμαστε στο χείλος της αβύσσου – δεν είναι αυτοί που μας φέρανε εδώ. Κι άμα λέω αυτοί που μας φέρανε σ’ αυτό το χάλι δεν περιλαμβάνω μόνο τη σημερινή κυβέρνηση και την προηγούμενη, αλλά πάμε 10-15 χρόνια τουλάχιστον πίσω. (…) Όλοι αυτοί οι οποίοι συνετέλεσαν στην κατάσταση αυτή που είμαστε τώρα δεν είναι αυτοί οι οποίοι μπορούν να μας σώσουν. Αυτό πρέπει να το βάλουμε ως βάση. Τουλάχιστον αυτή είναι η βάση από την οποία ξεκινάω εγώ.
Πώς θα βρεις καινούργιους, πώς θα αναδειχτούν οι καινούργιοι, είναι πολύ δύσκολο. Δεν μπορώ να το προβλέψω. Εγώ έχω δύο σκέψεις επ’ αυτού του θέματος. Η μία σκέψη είναι ότι πρέπει να βρούμε τρόπο να προσελκύσουμε νέους – κι άμα λέω νέους εννοώ 40ρηδες, 45ρηδες επιτυχημένους επιχειρηματίες. Δηλαδή η ανανέωση του πολιτικού κόσμου πρέπει να έλθει από επιτυχημένους ανθρώπους και όχι από τους παλιούς πολιτικούς ή τα παιδιά τους, τους συγγενείς τους, τα ανίψια τους, τις θείες τους, κλπ.
Δεν σημαίνει ότι δεν είναι καλοί. Δεν δέχομαι την ιδέα ότι πρέπει να αποκλειστούν συνταγματικά όπως έγινε κάποια πρόταση, αλλά πρέπει να καταλάβει ο λαός ότι θα εκλεγούν οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν αποδείξει ότι έχουν κάνει κάτι στη ζωή τους. Αυτό είναι απαραίτητο.
Αυτό οδηγεί σε μια δεύτερη σκέψη η οποία ανατρέπει την τακτική ψηφοφορίας μέχρι στιγμής. Η δεύτερη σκέψη είναι ότι κατά τη γνώμη μου η ψήφος η λευκή ή άκυρη δεν αποδίδει τίποτα. Το είδαμε στις Δημοτικές εκλογές. Είδαμε μια τεράστια αποχή, είδαμε μια τεράστια λευκή ψήφο, και όμως και τα δύο κόμματα ήρθαν και μας είπαν, ο λαός μας εστήριξε, παρά τα μέτρα έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη, ανανεώθηκε ο άλφα, ανανεώθηκε ο βήτα, κλπ. Ε, δεν είναι έτσι! Εάν δεν ντροπιαστούν από μόνοι τους και να φύγουνε όσοι εδημιούργησαν αυτά τα χάλια, πρέπει στις επόμενες εκλογές, όποτε γίνουν, αργά ή γρήγορα, ο ελληνικός λαός να ρίξει στοχευμένη μαύρη ψήφο.»
Ολόκληρη τη συνέντευξη μπορείτε να την παρακολουθήσετε στα video που παραθέτω.
Tags: αναδιάρθρωση του χρέους, κούρεμα ομολόγων, Παύλος Τσίμας, προστατευμένα ομόλογα, Σερ Βασίλειος Μαρκεζίνης
