Ο Συμπαντικός Νόμος της Αιτίας και του Αποτελέσματος

Ο νόμος της “Αιτίας και του Αποτελέσματος”, που μερικές φορές αναφέρεται ως “Αιτιότητα” ή “Νομοτέλεια”, είναι ένας αμετάβλητος Συμπαντικός Νόμος, που περιλαμβάνει την αρχή ότι τίποτα στο Σύμπαν δεν μπορεί ποτέ να συμβεί τυχαία.

Χωρίς εξαίρεση, για όλα όσα συμβαίνουν, με άλλα λόγια για κάθε αποτέλεσμα, υπάρχει πάντα μια αντίστοιχη αιτία που προηγείται. Η θεμελιώδης αρχή της Αιτίας και του Αποτελέσματος υπήρξε πάντα ευρέως αποδεκτή καθ’ όλη τη διάρκεια των αιώνων ως ο πιο εκθειασμένος Συμπαντικός Νόμος – ένας νόμος που πρέπει πάντα να είναι απόλυτα σεβαστός.
(…)
Η μη πλήρης αποδοχή των νόμων της Αιτιότητας (Νομοτέλειας) θα υποδήλωνε ότι όλα όσα συμβαίνουν στο Σύμπαν συμβαίνουν από καθαρή “σύμπτωση”, “τύχη”, “μοίρα”, ή ακόμα και λόγω κάποιου άλλου εξίσου αδιόρατου τυχαίου παράγοντα, μια ιδέα που είναι προφανώς εντελώς αδιανόητη!

Τίποτα μα τίποτα δεν συμβαίνει ποτέ από σύμπτωση ή ως τυχαίο περιστατικό. Κάθε δράση ή αποτέλεσμα έχει μια υποκείμενη αιτία. Ποτέ δεν υπάρχουν εξαιρέσεις σε αυτό. Εάν δεν συνέβαινε έτσι, τότε ολόκληρο το Σύμπαν θα κατέρρεε στιγμιαία σε κατάσταση απόλυτου χάους.
(…)
Η Αιτία και το Αποτέλεσμα αφορά μάλλον εξ ολοκλήρου μια πλήρη σειρά ή αλυσίδα γεγονότων, που το ένα ακολουθεί το άλλο σε τέλεια διαδοχή. Σε αυτό το πλαίσιο ένα «γεγονός» μπορεί να οριστεί ως κάτι που συμβαίνει ως άμεσο αποτέλεσμα ενός προηγούμενου γεγονότος και είναι συνεπώς μέρος μιας ροής τέτοιων γεγονότων, τα οποία τελικά προέρχονται κατευθείαν από την Πηγή, την Πρώτη Αιτία, τη Θεότητα. Επομένως, υπάρχει πάντα, χωρίς εξαίρεση, μια σχέση μεταξύ οποιουδήποτε συγκεκριμένου γεγονότος και όλων όσων προηγούνται αυτού, και στη συνέχεια όσων ακολουθούν.
(…)
Απολύτως κάθε ενέργεια που κάνουμε, ακόμα και κάθε σκέψη, έχει το αντίστοιχό της αποτέλεσμα είτε είναι άμεσο, είτε στο εγγύς μέλλον, όπως μετράται στη Γη, είτε στο μακρινό μέλλον. Δεν υπάρχουν καθόλου εξαιρέσεις σε αυτόν τον αμετάβλητο Συμπαντικό νόμο της Αιτίας και του Αποτελέσματος.
Στην έλλειψη αυτής της γνώσης οφείλεται εν μέρει το γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν κανέναν έλεγχο στη δική τους ύπαρξη στη Γη, και ως εκ τούτου παρουσιάζουν ελάχιστη αληθινή ελευθερία.

Οι άνθρωποι σαρώνονται καθημερινά μαζί με τα γεγονότα, σύμφωνα με τους νόμους της Αιτίας και του Αποτελέσματος, επηρεαζόμενοι πάντα από καταστάσεις, άλλους ανθρώπους και άλλους παράγοντες. Οι άνθρωποι μπορεί να διαμαρτυρηθούν γι’ αυτό τον ισχυρισμό, υποστηρίζοντας ότι είναι πράγματι ελεύθεροι να «κάνουν ό, τι θέλουν». Πράγματι είναι. Όλοι είναι προικισμένοι με ελεύθερη θέληση, αλλά στην πραγματικότητα πόσοι άνθρωποι πραγματικά παρουσιάζουν στη ζωή τους τα αποτελέσματα μιας τέτοιας ελεύθερης θέλησης;

Ναι, είναι ελεύθεροι να «κάνουν ό,τι θέλουν» ή «να κάνουν ό,τι τους ευχαριστεί», αλλά τίθεται ακόμα το ερώτημα: τι κάνει τους ανθρώπους “να θέλουν” και να “κάνουν ό, τι τους ευχαριστεί”; Αυτά τα “θέλω” και τα “με ευχαριστεί” είναι στην πραγματικότητα όλα σχετικά. Τι προκαλεί κάποιον να “θέλει” να κάνει ένα συγκεκριμένο πράγμα προτιμώντας το από ένα άλλο, ή τον “ευχαριστεί” να κάνει κάτι άλλο; Συνεπώς, τα “θέλω” και τα “μ’ ευχαριστεί” εξαρτώνται απολύτως το ένα από το άλλο.

Αυτοί που μπορούν να ελέγχουν τη ζωή τους δεν παρασύρονται ποτέ από το ρεύμα “επιθυμιών” και “απολαύσεων” αλλά μάλλον ασκούν γνήσια, συνειδητή βούληση και εστίαση για να προσδιορίσουν προληπτικά με ακρίβεια τι χρειάζονται να επιτύχουν και, αναλόγως, να ξεκινήσουν να δημιουργούν τις αντίστοιχες αιτίες γνωρίζοντας ότι θα καταλήξουν στα αντίστοιχα επιθυμητά αποτελέσματα. Αυτό στη συνέχεια γίνεται μια προκαθορισμένη ενέργεια ή αιτία και όχι απλά ένα μέρος μιας αλυσίδας τυχαίων γεγονότων που υπάρχουν γύρω από τους περισσότερους ανθρώπους.

Οι περισσότεροι άνθρωποι παρασέρνονται στη ζωή από τη στιγμή που γεννιούνται, και σαρώνονται στο “παιχνίδι της ζωής” ως πιόνια σε μια σκακιέρα. Οι άνθρωποι επηρεάζονται και είναι υπάκουοι σε οικογένειες και φίλους, στις επιθυμίες των άλλων, στο περιβάλλον τους και σε πολλούς άλλους παράγοντες, οι οποίοι συνεχώς τους παρασύρουν χωρίς καμία συνειδητή βούληση ή έλεγχο του μέλλοντός τους. Οι άνθρωποι κάνουν πράγματα επειδή απλά “είναι ο τρόπος που γίνονται τα πράγματα”. Η Αιτία και το Αποτέλεσμα είναι εμφανή σε αυτές τις καταστάσεις. Κάθε άτομο θεσπίζει ασυνείδητα το αποτέλεσμα μιας προηγούμενης αιτίας χωρίς να σκέφτεται δύο φορές γι’ αυτό.

Οι άνθρωποι εξακολουθούν να αγνοούν αυτόν τον νόμο και την αμείλικτη επιρροή που ασκεί στη ζωή τους. (…)

Ώστε λοιπόν δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως “τύχη”. Ο νόμος της «Αιτίας και του Αποτελέσματος», η αρχή της Νομοτέλειας, είναι πάντα παρούσα και πάντα σε λειτουργία, τόσο στη ζωή μας όσο και στη ζωή όλων των άλλων, και το αποτέλεσμα ακολουθεί την αιτία σε τέλεια, αμετάβλητη ακολουθία.

Τίποτα μα τίποτα δεν συμβαίνει ποτέ εκτός Νομοτέλειας, και, εξίσου σημαντικό, τίποτα ποτέ δεν ενεργεί αντίθετα προς τη Νομοτέλεια.

Η ανθρωπότητα δεν θα έπρεπε ποτέ να είναι πιόνι σ’ αυτή τη Νομοτέλεια, αλλά μάλλον πρέπει να κυριαρχεί και να συνεργάζεται μαζί της για την κάλυψη πραγματικών αναγκών και κυρίως για το τελικό πεπρωμένο κάθε ανθρώπινου όντος, την ομοίωση προς τον Θεϊκό Δημιουργό μας.

Εκείνοι που αντιλαμβάνονται και εφαρμόζουν αυτούς τους νόμους θα ανακαλύψουν ότι η εσωτερική βούληση πάντα θα επικρατεί έναντι της εξωτερικής σε τέλεια αμετάβλητη διαδοχή, μέχρι τελικά να βρει καταφύγιο στον ίδιο το Νόμο που “γελάει με τους φαινομενικούς νόμους περιφρονώνας τους”.

Και πάλι πρέπει να τονιστεί: η Νομοτέλεια, ο νόμος της Αιτίας και του Αποτελέσματος, είναι ο πιο εκθειασμένος άγραφος Νόμος, τον οποίο κάθε άνθρωπος, χωρίς εξαίρεση, πρέπει να κατανοήσει και να ελέγξει, όπως κάποτε ο καθένας σίγουρα θα το κάνει.

ourultimatereality

Μετάφραση Μαρία Σεφέρου

==============

Συμπληρώνω την παρούσα ανάρτηση με σχετικά αποσπάσματα απο τις “Θεοσοφικές Μελέτες” της Ασπασίας Παπαδομιχελάκη, που θεωρώ ότι διεκρινίζουν περαιτέρω τη Νομοτέλεια:

«Η εσωτερική ουσία μας είναι ένα τμήμα της Παγκόσμιας ουσίας που λειτουργεί κάτω από τους Νόμους που έχει θέσει σε λειτουργία το Ανεκδήλωτο Ον για την Εκδηλωμένη Του Ύπαρξη. (…)

Ανάμεσα στη Μοναδική Αρχή και στον περιστρεφόμενο γύρω από το Κέντρο Της δημιουργημένο κόσμο, τοποθετούνται οι Νόμοι, που ως γεννήματα της Μοναδικής Θέλησης και Σκέψης κυβερνούν την εκδηλωμένη ζωή. (…)

Οι Νόμοι είναι αυτοί που κυβερνούν τον κόσμο και τα όντα του. Αυτοί δε οι Νόμοι είναι τυφλοί και κωφοί στις ανθρώπινες επικλήσεις, όχι επειδή είναι άπονοι και άδικοι αλλά επειδή βρίσκονται υπεράνω της ανθρώπινης αντίληψης και επιθυμίας. Ο Νόμος (Νομοτέλεια) είναι το εκτελεστικό όργανο της εξέλιξης.

Στη Μυστική Δοξασία αναφέρεται ότι “Ο Νόμος είναι αιώνιος και αδημιούργητος και η Θεότητα είναι ο Νόμος και το αντίστροφο”. (…)

Οι Νόμοι είναι οι Βουλές της Ύψιστης Συνείδησης που μεταβάλλουν το χάος σε τάξη. (ORDO AB CHAO). (…)

Ο (Απρόσωπος) Νόμος είναι αυτό στο οποίο υποτάσσονται τα πάντα και από το οποίο τα πάντα λαμβάνουν το μερίδιό τους.

Καμία κίνηση δεν μπορεί να γίνει μέσα στο Γίγνεσθαι χωρίς την άδεια της Νομοτέλειας. Λέγεται δε Νομοτέλεια επειδή έχει έναν σκοπό που είναι η εξέλιξη της ατομικής ζωής».