Το παιχνίδι με το ρεύμα.
ΡΕΥΜΑ: Τηλέφωνα μέχρι και σε… ραδιοφωνικούς σταθμούς παίρνουν οι άμοιροι οι καταναλωτές, προσπαθώντας να βρουν άκρη με τα πράσινα τιμολόγια του Θόδωρου Σκυλακάκη. Μια ματιά να ρίξεις στις επιστολές που στέλνει π.χ. η ΔΕΗ και καταλαβαίνεις το γιατί.
Το πόσο θα πληρώνει ο καταναλωτής το τιμολόγιο καθορίζεται από ένα τύπο που είναι Τιμή=Πάγια χρέωση προμήθειας+(βασική τιμή προμήθειας – εκπτώσεις + Χρέωση Μηχανισμού Προσαρμογής).
Αλλά δεν σταματάει εδώ. Η χρέωση μηχανισμού προσαρμογής μπορεί να είναι μηδέν, μπορεί να είναι θετική ή μπορεί να είναι αρνητική, ανάλογα με τον μέσο όρο τιμής της κιλοβατώρας τον προηγούμενο και τον προ-προηγούμενο μήνα και τα σχετικά όρια «ανοχής» που έχει θέσει ο κάθε προμηθευτής, με βάση και ένα συντελεστή επιβάρυνσης.
Φανταστείτε τώρα τη… γιαγιά σας, να διαβάζει τύπους υπολογισμού α*(ΤΕΑm-1-L_U)+β όπου β=α*(ΤΕΑm-1-TEAm-2). Κατά το κοινώς λεγόμενο, χαιρετίσματα! Εκτός αν η γιαγιά σας έχει… διδακτορικό στις θετικές επιστήμες.
Για να τα πούμε εμείς λοιπόν λίγο πιο απλά, το πόσο συμφέρει ένα τιμολόγιο είναι συνάρτηση της βασικής προμήθειας, των εκπτώσεων, του συντελεστή επιβάρυνσης αλλά και του πόσο ψηλά ή χαμηλά όρια ανοχής (δηλαδή χωρίς έξτρα επιβάρυνση) έχει θέσει ο κάθε προμηθευτής, έναντι των διακυμάνσεων στη χονδρική τιμή της ενέργειας.
Οπότε για να συγκρίνει κάποιος τα τιμολόγια, θα έπρεπε
α) να κάνει μια εκτίμηση για την πορεία της χονδρικής τιμής της ενέργειας τους επόμενους μήνες και
β) να συγκρίνει τους διάφορους προμηθευτές με βάση τα δεδομένα του τύπου, έναντι της πρόβλεψής του.
Με εξαίρεση λοιπόν ελάχιστους ειδικούς, όλα τα παραπάνω είναι αυτό που λέμε… πράσινα άλογα.
ΡΕΥΜΑ ΙΙ: Αυτά τα ξέρει βεβαίως και ο κ. Σκυλακάκης, χαζός δεν είναι. Γι’ αυτό και λέει περιμένετε την 1η Γενάρη να συγκρίνετε τιμές. Την πρώτη Γενάρη, υποθέτουμε, θα υπάρχει μια τελική τιμή, μια φωτογραφία του μήνα, από κάθε προμηθευτή. Θεωρητικά όλοι θα δουν ποιος έχει τη φθηνότερη τιμή, να πάνε να ψωνίσουν. Θεωρητικά.
Διότι, με βάση αυτούς τους τύπους που αναφέραμε παραπάνω, ο φθηνότερος του Γενάρη μπορεί να μην είναι ο φθηνότερος τον Φλεβάρη, ούτε και τον Μάρτη, ανάλογα και με το πόσο έντονη θα είναι η διακύμανση της χονδρικής τιμής της ενέργειας στο Χρηματιστήριο. Ο κάθε πολίτης όμως δεν μπορεί να αλλάζει πάροχο κάθε μήνα. Ούτε τον χρόνο έχει ούτε την όρεξη.
Επίσης το ότι κάποιος θα είναι φθηνότερος στο πράσινο τιμολόγιο, δεν σημαίνει ότι θα είναι καλύτερος και στα υπόλοιπα τιμολόγια. Ξέρετε πόσος χρόνος (και γνώσεις) χρειάζεται για να τα τσεκάρει κάποιος όλα αυτά;
Οπότε πού πάει το όλο παιχνίδι; Η απάντηση είναι -σχετικά- απλή.
ΡΕΥΜΑ ΙΙΙ: O κ. Σκυλακάκης και οι σύμβουλοί του κατά βάση παίζουν με το νόμο της αδράνειας. Κάνοντας υποχρεωτική τη μετάπτωση όλων των πελατών στο πράσινο τιμολόγιο και γνωρίζοντας ότι η ΔΕΗ κυριαρχεί ήδη σε αριθμό συνδέσεων στην αγορά των ιδιωτών, ποντάρει ότι οι λοιποί πάροχοι θα πιεστούν να κατεβάσουν περιθώρια κέρδους στο πράσινο τιμολόγιο, για να την ανταγωνιστούν.
Ξέρει επίσης, υποθέτουμε, ότι με τόση δημοσιότητα που έχει πάρει το θέμα, στην ανακοίνωση τιμών του Ιανουαρίου, πολλοί θα είναι εκείνοι που θα συγκρίνουν. Άρα κάποιοι θα σκιστούν να είναι φθηνότεροι στη συγκεκριμένη «φωτογραφία της στιγμής».
Διότι έτσι όπως έχουν τα πράγματα, οι πάροχοι έχουν δύο δρόμους:
– Ο ένας είναι να προσπαθήσουν να γυρίσουν τους πελάτες τους στα άλλα τιμολόγια, πείθοντάς τους ότι είναι πιο συμφέροντα.
– Ο δεύτερος, να παίξουν το παιχνίδι του Σκυλακάκη και να φέρουν στα δικά τους μέτρα κόστους και κινδύνου το πράσινο τιμολόγιο που θα προσφέρουν, μέσω π.χ. των εκπτώσεων, για να κάνουν «εντύπωση» τον Γενάρη ή και τον Φλεβάρη. Και μετά… έχει ο Θεός, με αλλαγές που μπορούν ανά τακτά χρονικά διαστήματα να κάνουν οι εταιρείες μεταβάλλοντας την τελική τιμή.
Το μεγάλο ερώτημα όμως που βασανίζει την κυβέρνηση, από τον Σκυλακάκη μέχρι το Μαξίμου (κι ο σκοπός για τον οποίο γίνονται όλα αυτά), είναι αν τελικά θα συγκρατηθούν οι τιμές, τώρα που κόβεται για τους πολλούς η κρατική επιδότηση ή όχι. Χθες πάντως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ήταν στη λογική… «όποιος φυλάει τα ρούχα του έχει τα μισά».
Μπορεί να αλλάξει το πράσινο τιμολόγιο, αν δείτε στην πράξη ότι δεν βοηθάει; ρώτησε η δημοσιογράφος. «Εμείς, το έχω πει αρκετές φορές και δεν είναι κλισέ, δεν είμαστε δογματικοί και το έχουμε αποδείξει στην πράξη», απάντησε ο Παύλος Μαρινάκης, συμπληρώνοντας μεταξύ άλλων, «προφανώς, δεν πρέπει να χαθούμε στις λεπτομέρειες. Είναι στη διάθεση των πολιτών για να υπάρχει λογοδοσία. Είναι σημαντικό, λοιπόν, να καταλάβουν αυτό. Από εκεί και πέρα, μπορεί να συμφέρει τον καταναλωτή ένα πιο ευέλικτο πρόγραμμα, με μεγαλύτερο ρίσκο, θα το επιλέξει ο καταναλωτής».
Τι λένε όμως από τώρα, οι ειδικοί της αγοράς: Ότι οι πιθανότητες να βγουν πετυχημένα αυτά τα μέτρα είναι ελάχιστες. Ήδη στο σκέλος της απλοποίησης για τον καταναλωτή φαίνεται ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Χαμός και αλαλούμ έχει γίνει. Όσο για τη συγκράτηση των τιμών, από την ίδια τη φόρμουλα του υπουργείου προκύπτει ότι όταν ανεβαίνουν οι τιμές της χονδρικής, θα ανεβαίνουν και οι τιμές. Κάτι που μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους μέσα στα όρια του τύπου.
Αν λοιπόν οι τιμές χονδρικής (που εξαρτώνται από το φυσικό αέριο) πάρουν την ανηφόρα, οι καταναλωτές θα διαμαρτύρονται, είτε με πράσινα τιμολόγια είτε με… φούξια.
Tags: Θόδωρος Σκυλακάκης, Μηχανισμός Διακύμανσης, Μηχανισμός Προσαρμογής, πάροχοι ενέργειας, πράσινα τιμολόγια, ρεύμα
