Στους χαλεπούς καιρούς και στην ηθικά και οικονομικά χρεοκοπημένη χώρα που ζούμε, οι περισσότεροι είμαστε πολύ θυμωμένοι, έτοιμοι ανά πάσα στιγμή και με οποιαδήποτε, ακόμη και ασήμαντη, αφορμή να εκραγούμε.
Είμαστε θυμωμένοι με τους διεθνείς σκευωρούς που αιματοκυλάνε τους λαούς και διαλύουν κράτη και πολιτισμούς για να εξουσιάσουν τον πλανήτη.
Είμαστε θυμωμένοι με την κυβέρνησή μας, την αντιπολίτευση, την πολιτική γενικώς και τους πολιτικούς – τους πρώην, τους νυν και τους ερχόμενους – που μας αδικούν, μας κοροϊδεύουν, μας εμπαίζουν και μας κατακλέβουν.
Είμαστε θυμωμένοι με την ανάλγητη πλουτοκρατία που δεν πληρώνει τους φόρους της και εκμεταλλεύεται τον ιδρώτα των εργαζομένων.
Είμαστε θυμωμένοι με τη Δικαιοσύνη που διαπλέκεται με τους εκάστοτε κυβερνώντες και κουκουλώνει – με το αζημίωτο – τα εγκλήματά τους.
Είμαστε θυμωμένοι με τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ που κάνουν πλύση εγκεφάλου στο λαό και μας κρύβουν ή παραποιούν την αλήθεια.
Είμαστε θυμωμένοι με το γείτονα που θορυβεί σε ώρες κοινής ησυχίας, και με το μηχανόβιο που μας τρυπάει τα τύμπανα με τις σούζες μέσα στη νύχτα.
Είμαστε θυμωμένοι για όλα τα στραβά, κακά και άδικα που βιώνουμε και βλέπουμε γύρω μας.
Είμαστε θυμωμένοι με την καθολική μιζέρια που παρατηρεί κανείς στα πρόσωπα όλων, αν μετακινείται με μετρό ή λεωφορεία.
Είμαστε θυμωμένοι ακόμη και με τον ίδιο τον εαυτό μας που δεν κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να καταπολεμηθεί η διαφθορά μέσα μας και γύρω μας, για να ξανάρθει το χαμόγελο στα χείλη μας.
Και τι κάνουμε, τι μπορούμε και τι πρέπει να κάνουμε, για να ξεθυμάνουμε;
Ας αφήσουμε τον Σάι Μπάμπα να μας μιλήσει για το θυμό:
