Μήπως μυρίζουμε πτωμαΐνη, και γι΄αυτό επέπεσαν οι γύπες πάνω μας; Διότι “όπου το πτώμα εκεί και οι αετοί”…
Σαπίλα, βρωμιά και αηδία
Του Κώστα Μαντατοφόρου
Σαπίλα. Σάπια σαπίλα παντού.
Σάπιοι εξ ορισμού οι πολιτικοί μας. Ακόμα πιo σάπιοι οι δήθεν “πρωθυπουργοί” των μνημονίων. Πιo σάπιος όλων ο μνημονιακός, τάχα, πρωθυπουργός που το
παίζει κι αριστερός.
Σάπιο το κράτος που έχει παραδώσει τα κλειδιά και το πολίτευμα στον υπόκοσμο των τραπεζών, αυτόν τον βρωμερό βόθρο που ζέχνει αίμα ανήμπορων, απροστάτευτων, και ερείπια ζωών μέσα σε εκπλειστηριασμένες πρώτες και μοναδικές κατοικίες-στέγες.
Σάπια η δικαιοσύνη που δήθεν συνεδριάζει ακόμη για να βρει ΑΝ είναι συνταγματικοί οι μνημονιακοί νόμοι που προβλέπουν την σφαγή των πολιτών και την θεσμοθέτηση της καταπάτησης κάθε κοινωνικού συμβολαίου και κάθε έννοιας ανθρωπισμού και ισονομίας , και δεν βλέπει τάχα ένα σύνταγμα της χώρας καταρρακωμένο και καταχ@σμένο απ’ τα διευθυντήρια της Ευρωπαϊκής φασιστικής “Ένωσης”, τους διεθνείς απατεώνες, τους νεοναζιστές τοκογλύφους.
Σάπια η ενημέρωση-προπαγάνδα του καθεστώτος.
Χωματερές όπου χωνεύονται κάθε είδους συστημικά περιττώματα, για να δοθούν τροφή, να γίνουν λίπασμα για την σκέψη και τον τρόμο τού καταναλωτή-τηλεθεατή.
Σάπια και η κοινωνία που συνήθισε την σφαγή των διπλανών.
Που δεν βλέπει και δεν αντιδρά στο διηνεκές δράμα συνταξιούχων και μισθωτών (δημοσίου-ιδιωτικού δικαίου, αδιάφορο), ανθρώπων που ζούνε δέκα μέρες τον μήνα και τις υπόλοιπες μένουν κλεισμένοι ανήμποροι στα σπίτια τους σαν σε νεκροθαλάμους, ακίνητοι, αμίλητοι, άχρωμοι και άοσμοι, έχοντας δώσει και τον τελευταίο τους παρά στους γκάγκστερς των τραπεζών και στην εφορία που κατάσχει λογαριασμούς μόνον αυτών που χρωστούν 300 και 500 ευρώ, στην κράτος εν κράτει ΑΑΔΕ – αυτό το μέγιστο σκάνδαλο όλων των εποχών που από μόνο του αρκεί για να στηθούν γκιλοτίνες.
Που νομίζει πως την γλύτωσε επειδή την βγάζει κουτσά-στραβά ως τώρα, που γλείφει τους ισχυρούς (τρομάρα τους), που θεωρεί πως αυτό είναι ζωή, πως αυτή είναι η ζωή.
Σάπιοι όλοι μας. Το blog, οι διπλανοί του, οι απέναντί του, όλοι μας.
Βολευόμαστε με μπαμπούλες. Λιγοψυχούμε (τραβάτε με κι ας κλαίω) με τα “και τί μπορούμε να κάνουμε;“
Νανουριζόμαστε με τα κουπεπέ των “δημοκρατικών διαδικασιών” και τις κουδουνίστρες των εκλογών.
Θέλουμε κι είμαστε δω.
Το αξίζουμε κι είμαστε εδώ.
Σάπιοι όλοι μας.
Βρωμάμε σαν ανθρώπινες χωματερές και σαν πτώματα.
Δεν το παίρνουμε όμως είδηση, γιατί ο καθένας έχει συνηθίσει την δική του βρώμα!
πηγή
