Το σπουδαιογελοίο της ΚοινοβOλευτικής Δημοκρατίας

Πέντε διαφορετικά πορίσματα, λέει, θα εκδώσουν οι Εξεταστικές Επιτροπές της Βουλής για το καραμπινάτο σκάνδαλο του Βατοπεδίου! Κάθε κόμμα και δικό του πόρισμα. Βρε τους καραγκιόζηδες! Ώστε η Αλήθεια για τους εθνοπατέρες της συμφοράς έχει 5 διαφορετικά πρόσωπα! Βρε τους υποκριτές! Δηλαδή αν τα κόμματα της Βουλής ήταν δέκα, θα είχαμε ασφαλώς δέκα διαφορετικά πορίσματα!

Αυτά έχει η “δημοκρατία”, παίδες, και μη διαμαρτύρεστε. Κλείνουν τη Βουλή βιαίως για να παραγραφούν τα αδικήματά τους, και μετά φτιάχνουν δήθεν Εξεταστικές Επιτροπές για στάχτη στα μάτια του λαού! Όμως, ούτε και για το θεαθήναι δε μπορούν να συμφωνήσουν οι επίορκοι. Ο κοινός νους είναι ανύπαρκτος σε δαύτους. Από τη στιγμή που σχηματίζεται το κόμμα-απόκομμα της κοινωνίας, ο κοινός νους αντικαθίσταται από τον κομματικό νου.

Είδατε πάλι σήμερα στην απεργιακή κινητοποίηση; Αλλού το ΠΑΜΕ με τα συνθήματά του και τις κόκκινες σημαίες, αλλού η ΓΕΣΕΕ με την ΑΔΕΔΥ. Στις δημοκρατίες του καραγκιόζη όπως η δική μας, κάποιοι είναι πιο δημοκρατικοί από τους άλλους, κάποιοι πιο πατριώτες από τους άλλους, και πάει κλαίγοντας, διότι εν τη διαιρέσει η συμφορά.

Λοιπόν, τι λέγαμε; Α, ναι, ότι η “δημοκρατία” είναι το ανώτερο σύστημα διακυβέρνησης διότι ο λαός με την ψήφο του επιλέγει αυτούς που θέλει να τον καταδυναστεύσουν. Η εκάστοτε εκλεγμένη κυβέρνηση σε χτυπάει στο δοξαπατρί λέγοντας «ο λαός μας ψήφισε για να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας, γι’ αυτό τα κεφάλια μέσα και μη βγάζετε άχνα.» Σου επιτρέπουν, όμως, να διαδηλώνεις για να εκτονώνεσαι “δημοκρατικά” φωνάζοντας τα συνθήματά σου, και τη επόμενη μέρα είναι «business as usual».

Τι θυμήθηκα λέτε σήμερα; Το περίφημο έργο του Γουσταύου Λε Μπον που είχα διαβάσει πριν από πολλά χρόνια, με τον τίτλο «Ψυχολογία των Όχλων». Θα το γνωρίζετε φαντάζομαι οι περισσότεροι. Του ξανάριξα μια ματιά και θα ήθελα να παραθέσω μερικά αποσπάσματα που είναι πάντα επίκαιρα και εξηγούν πολλά σε όσους δεν έχουν πάρει διαζύγιο από την κοινή λογική.

«Οι άνθρωποι της επανάστασης, που φαντάζονταν πως αντέγραφαν τους Έλληνες και τους Ρωμαίους, έδιναν σε αρχαίες λέξεις νόημα που δεν είχαν ποτέ. Τι ομοιότητα μπορούσε να υπάρχει ανάμεσα στους (αρχαίους) ελληνικούς θεσμούς και σ’ εκείνους που δείχνουν στις μέρες μας οι αντίστοιχες λέξεις;

Τι ήταν τότε η δημοκρατία αν όχι ένας ουσιαστικά αριστοκρατικός θεσμός διαμορφωμένος από μια ένωση μικρών δεσποτών, που κυριαρχούσαν σ’ ένα πλήθος σκλάβων που κρατιούνταν στην απόλυτη υποταγή; (..)

Η λέξη πατρίδα, στην ψυχή ενός Αθηναίου ή Σπαρτιάτη, σήμαινε τη λατρεία της Αθήνας ή της Σπάρτης, και καθόλου τη λατρεία της Ελλάδας, που αποτελείτο από αντίζηλες και συνεχώς εμπόλεμες πολιτείες.»

Αν αντικαταστήσετε τα ονόματα των πόλεων με ονόματα κομμάτων, θα δείτε ότι έχουμε την ίδια εικόνα σήμερα. Έχουμε κόμματα (και τους οπαδούς των) που βρίσκονται διαρκώς σε “εμπόλεμη” κατάσταση μεταξύ τους, κι αυτό το λέμε “δημοκρατία”! Χα, χα, χα! Πάμε παρακάτω:

«Οι λέξεις έχουν λοιπόν μόνο ασταθείς και μεταβατικές έννοιες, που αλλάζουν από εποχή σε εποχή και από λαό σε λαό. Όταν θέλουμε να επιδράσουμε μ’ αυτές στον όχλο, πρέπει να γνωρίζουμε τη σημασία που έχουν γι’ αυτόν εκείνη τη στιγμή κι όχι τη σημασία που είχαν άλλοτε ή που μπορούν να έχουν για άτομα διαφορετικής διανοητικής ιδιοσυστασίας. (…)

Το μεγαλύτερο καθήκον ενός πολιτικού είναι ν’ αλλάζει αυτές τις λέξεις, χωρίς, εννοείται, να αλλάζει την ουσία. (…)

Ένας από τους ουσιαστικότερους ρόλους των πολιτικών συνίσταται λοιπόν στο ν’ αναβαπτίζουν τα ίδια πράγματα που με τα παλιά τους ονόματα οι όχλοι τα μισούσαν, δίνοντάς τους καινούργιες δημοφιλείς ονομασίες. Η δύναμη των λέξεων είναι τόσο μεγάλη, ώστε αρκούν καλοδιαλεγμένοι όροι για να γίνουν παραδεκτά τα πιο μισητά πράγματα.»

Για παράδειγμα, βαφτίζει ο πολιτικάντης το νεοφιλελεύθερο αγριοκαπιταλισμό σε σοσιαλισμό κι έτσι σαγηνεύει τα πλήθη και τον ενθρονίζουν…

«Και μια που οι αυταπάτες είναι απαραίτητες στους όχλους, από ένστικτο κατευθύνονται, όπως το έντομο έλκεται από το φως, προς εκείνους που τους τις προσφέρουν.

Ο μεγάλος παράγοντας της εξέλιξης των λαών ποτέ δεν ήταν η αλήθεια, αλλά η πλάνη. Κι αν σήμερα αυξάνεται η δύναμη του σοσιαλισμού, είναι γιατί αποτελεί ακόμα τη μόνη ζωντανή αυταπάτη. (…)

Οι όχλοι ποτέ δεν δίψασαν γι’ αλήθειες. Αποστρέφονται τα ολοφάνερα πράγματα που τους δυσαρεστούν και προτιμούν να θεοποιούν την πλάνη, αν η πλάνη τους γοητεύει. Όποιος ξέρει να τους προκαλεί αυταπάτες γίνεται εύκολα ο κύριός τους. Κι όποιος προσπαθεί να τους λυτρώσει από τις αυταπάτες είναι πάντα το θύμα τους.»

Κάπως έτσι έγινε κύριος των όχλων ο Ανδρέας Παπανδρέου τη δεκαετία του ’80: προσφέροντας μπόλικες αυταπάτες… Με τον ίδιο τρόπο κέρδισε τις εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου ο γιος του, Γιώργος Παπανδρέου: “Λεφτά Υπάρχουν”!

«Οι όχλοι δεν επηρεάζονται από συλλογισμούς και το μόνο που αντιλαμβάνονται είναι οι χοντροκομμένοι συνειρμοί των ιδεών. Για τούτο οι ρήτορες που ξέρουν να τους επηρεάζουν επικαλούνται πάντα τα συναισθήματά τους και ποτέ τη λογική τους. Οι νόμοι της ρασιοναλιστικής λογικής δεν εξασκούν καμία επιρροή σ’ αυτούς.

Για να πείσουμε τους όχλους πρέπει να κατανοήσουμε τα αισθήματα που τους εμψυχώνουν, και να υποκριθούμε πως τα συμμεριζόμαστε. (…)

Προσπαθήστε να πείσετε με συλλογισμούς πρωτόγονα πνεύματα, άγριους ή παιδιά, πχ., και τότε θα αντιληφθείτε τη μηδαμινή αξία που έχει αυτή η επιχειρηματολογία.

Και δεν χρειάζεται καν να φτάσουμε ως τους πρωτόγονους για να διαπιστώσουμε την πλήρη αδυναμία των συλλογισμών, όταν πρόκειται ν’ αντιπαλέψουν με συναισθήματα. (…)

Ας αφήσουμε λοιπόν τη λογική στους φιλοσόφους, κι ας μην της ζητάμε να παρεμβαίνει πολύ στη διακυβέρνηση των ανθρώπων. (…)

Από τη στιγμή που συνενώνεται ορισμένος αριθμός ζωντανών όντων, είτε πρόκειται για κοπάδι ζώων ή για όχλο ανθρώπων, τοποθετούνται από ένστικτο υπό την εξουσία ενός αρχηγού, δηλαδή ενός δημαγωγού. (…)

Ο όχλος είναι ένα κοπάδι που δεν μπορεί να κάνει χωρίς εξουσιαστή. (…)

Οι δημαγωγοί τις περισσότερες φορές είναι άνθρωποι της δράσης κι όχι της σκέψης. (….) Προέρχονται προπαντός από τους νευρωτικούς, τους παράφορους, τους ημιανισόρροπους που αγγίζουν τα όρια της παραφροσύνης. (…)

Το πλήθος πάντα ακούει τον άνθρωπο τον προικισμένο με ισχυρή θέληση. Τα άτομα τα συνενωμένα σε όχλο, αποβάλλοντας κάθε θέληση, στρέφονται από ένστικτο προς εκείνον που διαθέτει θέληση..»

Είναι προικισμένος με ισχυρή θέληση ο ΓΑΠ; Βεβαιότατα! Επεδίωξε με εκβιαστικό τρόπο πρόωρες εκλογές και τις πέτυχε. Επεδίωξε να πάρει την εξουσία με ψεύτικες υποσχέσεις και θριάμβευσε. Επεδίωξε με νύχια και με δόντια να φτιάξει ένα μηχανισμό-πιστόλι για να μας εκτελέσει, και το κατάφερε. Τώρα τα έβαλε με τους διεθνείς κερδοσκόπους και απειλεί να καταθέσει μηνύσεις εναντίον τους! Για να δούμε τι άλλο θα μας προκύψει…

«Στη διάρκεια μιας απεργίας οδηγών λεωφορείων στο Παρίσι, ήταν αρκετό να συλλάβουν δύο απεργούς που την κατεύθυναν για να την κάνουν να σταματήσει αμέσως. Δεν είναι η ανάγκη της ελευθερίας, αλλά εκείνη της δουλείας που κυριαρχεί στην ψυχή των όχλων. Η δίψα τους για υπακοή τους κάνει από ένστικτο να υποτάσσονται σε κείνον που διακηρύττει πως είναι ο κύριός τους.»

Καταλάβατε τώρα, φίλτατοι, γιατί οι εργατοπατέρες ανταμείβονται εν καιρώ με βουλευτικά και υπουργικά αξιώματα; Διότι είναι αυτοί που προσφέρουν ύψιστες υπηρεσίες στα κόμματα με το να ξεσηκώνουν το λαό σε απεργίες, απλά για να εκτονώνεται “δημοκρατικά”, δίνοντας στη συνέχεια το σύνθημα “τα κεφάλια μέσα”.

Αλήθεια, ποιος έπεισε σήμερα τους οδηγούς λεωφορείων και Μετρό ν’ απεργήσουν ώστε να δυσκολευτεί ο λαός να προσέλθει μαζικά στο κέντρο της Αθήνας για να διαδηλώσει, κάτι που δεν είχε συμβεί προ δεκαπενθημέρου; Δεν σας έκανε εντύπωση που τα ΜΜΕ στις αποψινές ειδήσεις περιορίστηκαν να πούνε ότι ο όγκος των διαδηλωτών ήταν σαφώς μικρότερος από τον προηγούμενο, χωρίς να μπουν στον κόπο ν’ αναφερθούν στη δυσκολία μετακίνησης των διαδηλωτών;