Η σοφή παροιμία λέει “πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι”. Το χούι της λειψανολατρείας εν προκειμένω.
Οι πεπλανημένοι πιστοί προσέρχονται από χθες για να προσκυνήσουν το “ιερό λείψανο” του Αγίου Ισιδώρου, και, φυσικά, αφού ρίξουν τον οβολό τους στο παγκάρι του Μητροπολιτικού Ναού των Αγίων Βικτώρων της Χίου, να παρακαλέσουν τον “άγιο” να τους σώσει από τον κορωνοϊό. Γι’ αυτούς το Πνεύμα το Άγιο, ο Παράκλητος, ο ζωντανός Θεός, είναι κουφός και δεν ακούει τις προσευχές τους, ούτε νοιάζεται για τις ανάγκες τους!
Δεν φταίνε όμως τα “πρόβατα”, φταίνε οι αντίχριστοι γενειοφόροι “ποιμένες” τους (τα γένια κάνουν τον παπά;) που αντί για πνευματικό άρτο τους προσφέρουν εικόνες και λείψανα, καθηλώνοντας τους πεπλανημένους πιστούς σε απόλυτο πνευματικό σκοτάδι, ώστε να ψάχνουν για παρηγοριά και βοήθεια στα νεκρά λείψανα δήθεν αγίων.
Πότε, βρε θεομπαίχτες σκοταδιστές, έδωσε εντολή ο Χριστός για να καταφεύγουν οι πιστοί στα λείψανα, στα οστά τα γεγυμνωμένα, για βοήθεια;
Πού το γράφει αυτό η Καινή Διαθήκη;
Πού το λένε τα Ευαγγέλια, τα οποία σαδιστικά και σκοπίμως διατηρεί το ιερατείο σε ακατανόητη για το ευρύ κοινό γλώσσα, για να μην αλλοιωθεί τάχα το πρωτότυπο κείμενο, ενώ γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια την πεμπτουσία της διδασκαλίας του Χριστού που έχει καταγραφεί μέσα σε αυτά;
Τα ταξίδια των “θαυματουργικών” λειψάνων του Αγίου Ισιδώρου, σύμφωνα με τον π. Ηλία Μάρκο (αποσπάσματα):
Ο Άγιος Ισίδωρος, του οποίου η μνήμη εορτάζεται στις 14 Μαΐου, ημέρα που μαρτύρησε στη Χίο, (…) ήταν ναύτης στο βασιλικό στόλο των Ρωμαίων, αλλά αρνήθηκε την ειδωλολατρική θρησκεία, όταν η μοίρα του στόλου ήταν αγκυροβολημένη στη Χίο.
Το γεγονός αυτό, προκάλεσε την οργή όχι μόνο των ανωτέρων του, αλλά και του ίδιου του πατέρα του, που τους προέτρεψε να τον θανατώσουν! Και, πραγματικά, έτσι συνέβη. Μετά από βασανιστήρια, μέσα από τα οποία, έδειξε την υπακοή και την αφοσίωσή του στο Χριστό, καταξιώθηκε ως Χριστιανός και ανέδειξε τα χαρίσματα και τις αρετές του, αποκεφαλίστηκε. (σ.σ: πότε συνέβη αυτό;) (…)
Μετά το θάνατό του, το λείψανό του γνώρισε πολλές περιπέτειες.
Αρχικά το πέταξαν σ’ ένα φαράγγι, για τα κατασπαραχθεί από τα άγρια ζώα και όρνεα. Πρόλαβε, όμως, και το πήρε μια Χριστιανή, η Μυρόπη, και ενταφιάστηκε από τους Χριστιανούς.
Ομολόγησε η ίδια την πράξη της, για να μην αποδοθεί η ευθύνη στους στρατιώτες, που το φύλαγαν, με αποτέλεσμα να θανατωθεί και να ταφεί δίπλα στον τάφο του Ισιδώρου.
Τον 5ο αιώνα μεταφέρθηκαν από τον οικονόμο Μαρκιανό, μετέπειτα άγιο, η κάρα και μέρος των λειψάνων του στην Κωνσταντινούπολη και συγκεκριμένα στο παρεκκλήσι της Παναγίας.
Τα υπόλοιπα λείψανα υπήρχαν στη Χίο μέχρι το 1125, οπότε αφαιρέθηκαν από Λατίνο κληρικό, που συμμετείχε σε αποστολή του Βενετικού Στόλου στην Ανατολή.
Και το Μάιο του 1356 (σ.σ: πού περιφέρονταν τα λείψανα από το 1125 μέχρι το 1356😉 εναποτέθηκαν σε παρεκκλήσι στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μάρκου.
Αποτμήματα του λειψάνου του βρίσκονται στη Μητρόπολη Χίου και στη Μονή Φιλοθέου Αγίου Όρους.
Τρεις αιώνες περίπου αργότερα, το 1626, την κάρα του αγίου την έκλεψαν Βενετοί από την τουρκοκρατούμενη Κων/πολη και έκτοτε βρίσκεται και αυτή στο ναό του αγίου Μάρκου Βενετίας. (…)
Ερώτηση: Αφού τα υπόλοιπα λείψανα αφαιρέθηκαν από τη Χίο από Λατίνο κληρικό, πώς βρέθηκαν “αποτμήματα” αυτών στη Χίο και στη μονή Φιλοθέου του Αγίου Όρους;
Θέλει ο ψεύτης να κρυφτεί αλλά ο “διάβολος” δεν τον αφήνει…
“Οι Μελιτιανοί που εκθέτουν λείψανα ορθόδοξων μαρτύρων, το κάνουν για χρήματα και προσβάλλουν τον Κύριο”. (Μέγας Αθανάσιος, 015, XLI/CSCO 151, 43, 25-29)
