Υποκριτική η σπαραξικάρδια επιστολή του Ιερώνυμου προς Λουκά Παπαδήμο

Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος: «Εξοχώτατε κύριε Πρόεδρε,
Σπαράσσεται η καρδιά και θολώνει ο νους μας με όσα συνέβησαν τους τελευταίους καιρούς και εξακολουθούν να συμβαίνουν στον Τόπο μας.»

Πολύ καθυστερημένη και δειλή η παρέμβασή σας Αρχιεπίσκοπε Ιερώνυμε!
Πού ήσασταν, πού ήταν η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδας, όταν επί δεκαετίες συντελούνταν το εθνικό έγκλημα των επίορκων κυβερνήσεων εναντίον του ελληνικού λαού;
Πού ήσασταν όταν οι κυβερνώντες ροκάνιζαν τα θεμέλια του ελληνικού κράτους ώστε να μας φτάσουν στη σημερινή εξαθλίωση για την οποία όψιμα ανησυχείτε;
Πότε ήταν η τελευταία φορά που εσείς ο ίδιος ή άλλο μέλος της Ιεραρχίας υψώσατε στεντόρεια προφητική φωνή, ως οφείλατε να κάνετε λόγω της αποστολής σας,
–Εναντίον της κυβερνητικής διαφθοράς,
–Εναντίον των αδικιών των ισχυρών εις βάρος των αδυνάτων,
— Εναντίον του αλληλοσπαραγμού των κομμάτων,
–Εναντίον του κατακερματισμού του ελληνικού λαού και του εγκλωβισμού του σε αλληλομισούμενες κομματικές στάνες,
–Εναντίον της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος από επίορκες κυβερνήσεις,
–Εναντίον της ευνοιοκρατίας,
–Εναντίον της πελατειακής ψευτοδημοκρατίας,
–Εναντίον του κουκουλώματος των πολιτικών σκανδάλων,
–Εναντίον της ατιμωρησίας των ισχυρών,
–Εναντίον της απροθυμίας των κυβερνήσεων να πατάξουν τη φοροδιαφυγή και να οργανώσουν ένα ευνομούμενο κράτος;

Η μόνη φορά που βγήκατε στους δρόμους ήταν τότε που ο μακαρίτης ο Αντώνης Τρίτσης πήγε να βάλει χέρι στη εκκλησιαστική περιουσία και τότε που θα ψηφιζόταν ο νόμος για την κατάργηση αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Αυτά σας έκαιγαν και γι’ αυτά βγήκε ο κλήρος στους δρόμους και μαυρολόγησε ο τόπος… Και αυτά μαρτυρούν τις προσκολλήσεις σας στα εγκόσμια και τα επουσιώδη…

Ώστε σπαράσσεται η καρδιά σας και θολώνει ο νους σας μ’ αυτά που συμβαίνουν, ε; Μα καλά, δεν τα περιμένατε; Δεν γνωρίζετε τον άγραφο νόμο της σποράς και του θερισμού; Δεν έχετε ακούσει την παροιμία που λέει όπως στρώσεις θα κοιμηθείς; Δεν διαβάσατε το Ευαγγέλιο που λέει «Τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος;»

Μόνο που, δυστυχώς, οι ισχυροί και κύριοι υπαίτιοι της εθνικής καταστροφής δεν πλήττονται, δεν πονάνε. Εκείνοι που υποφέρουν είναι οι αδύνατοι, αυτοί που έφταιξαν ελάχιστα, ή και καθόλου, για τη σημερινή κρίση.

Βγήκατε με εγκληματική καθυστέρηση, κύριε Ιερώνυμε, απλά να περιγράψετε το δράμα που ο ελληνικός λαός βιώνει με οδύνη στο πετσί του. Κι όμως, μόλις πριν τρεις μήνες ορκίσατε την κυβέρνηση Παπαδήμου, όπως είχατε κάνει και με τις προηγούμενες, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι τον όρκο που έδωσαν, «Ορκίζομαι εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος, να τηρώ το Σύνταγμα και τους Νόμους και να υπηρετώ το γενικό συμφέρον του Ελληνικού λαού», δεν θα τον τηρούσαν, όπως και οι προκάτοχοί τους δεν είχαν τηρήσει. Γνωρίζατε πολύ καλά ότι οι κυβερνώντες υπηρετούν τα συμφέροντα των ισχυρών και θυσιάζουν το λαό για χάρη τους. Αφήστε που πολλοί από τους ορκιζόμενους δεν πιστεύουν καν στον τριαδικό θεό σας.

Σταματήστε λοιπόν στο εξής να ορκίζετε επίορκες κυβερνήσεις, όχι μόνο διότι γνωρίζετε ότι οι ορκιζόμενοι εμπαίζουν το θεό και το λαό και δεν τηρούν τους όρκους τους, αλλά και διότι ο όρκος απαγορεύθηκε από τον ίδιο το Χριστό και αυτό αναγράφεται μέσα στο Ευαγγέλιο πάνω στο οποίο τους ορκίζετε, όντας κι εσείς αθεόφοβοι!

Μήπως σας αδικώ; Ωστόσο, αν πιστεύετε ότι τήρησαν τον όρκο τους γιατί εξανίστασθε; Όλα όσα κάνουν είναι προς το γενικό συμφέρον του λαού, σύμφωνα με τον όρκο τους. Άσχετο τώρα αν ο λαός είναι χαζός και δεν καταλαβαίνει το συμφέρον του.

Αν, όμως, πιστεύετε ότι αυτά που κάνουν και που καταγγέλλετε στην επιστολή σας δεν εξυπηρετούν το συμφέρον του λαού, τότε ξεκινήστε τη διαδικασία χωρισμού Εκκλησίας και Πολιτείας, νίψτε τας χείρας σας από του αίματος των αθώων, πάψτε στο εξής να ορκίζετε επίορκους πολιτικούς, και μηνύστε για ψευδορκία όλους όσοι κατείχαν κυβερνητικά και βουλευτικά αξιώματα την τελευταία τριακονταετία. Ιδού η Ρόδος!

Μπορείτε να το κάνετε αυτό; Μα, προφανώς, δεν μπορείτε και δεν θέλετε. Βολεύεστε έτσι διότι είναι και η Εκκλησία βουτηγμένη στην αμαρτία, λατρεύει κι αυτή το Μαμμωνά, και δεν έχετε το ηθικό ανάστημα να ελέγξετε την Πολιτεία. Μόλις πρόσφατα διαμαρτυρηθήκατε για τη φυλάκιση του αμετανόητου επιχειρηματία-ρασοφόρου Εφραίμ, ο οποίος πρωτοστάτησε στο σκάνδαλο Βατοπεδίου και προκάλεσε την πρόωρη πτώση του Καραμανλή δρομολογώντας τα δεινά που περιγράφετε στην επιστολή σας. Αντί να συγχαρείτε τη Δικαιοσύνη και ν’ απαιτήσετε να καταδικαστούν και όλοι οι πολιτικοί που συνεργάστηκαν μαζί με τον Εφραίμ, τον ανακηρύξατε αθώο! Αυτή είναι η επίορκη Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδας!

Κύριε Ιερώνυμε, όσα συσσίτια κι αν οργανώσει η Εκκλησία δεν εξαγνίζεται μπροστά στα μάτια του Θεού κι εκείνων που καταλαβαίνουν. Δικαιοσύνη θέλουμε και όχι έλεος! Ζητάμε αγάπη και όχι οίκτο! Ζητάμε σεβασμό και όχι ταπείνωση! Ζητάμε πίσω τη χαμένη μας αξιοπρέπεια που δεν αποκαθίσταται με τα ψίχουλά σας!

Όμως μην ανησυχείτε, η λαίλαπα της καμουφλαρισμένης κομμουνιστικής παγκοσμιοποίησης, για την οποία είχατε πει πως δεν είναι κακό πράγμα, αργά ή γρήγορα θα σαρώσει και την Εκκλησία… Το βλέπω να έρχεται…

Παραθέτω ολόκληρη την επιστολή σας για να μη σας αδικήσω. Μια μικρή παρατήρηση: όταν απευθύνετε τέτοια επιστολή σε αξιωματούχο, καλό είναι να προσφωνείτε τον αποδέκτη με τ’ όνομά του. Βλέπετε έχουμε πολλούς προέδρους στη “δημοκρατία” μας, και πρέπει να ξέρουμε σε ποιον από δαύτους μιλάτε.

Άνθρωποι με αξιοπρέπεια χάνουν, από τη μία στιγμή στην άλλη, τη δουλειά, ακόμη και το σπίτι τους.

Το φαινόμενο των αστέγων, αλλά και των πεινασμένων – φαινόμενο κατοχικών εποχών – παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις. Οι άνεργοι αυξάνονται κατά χιλιάδες μέρα με τη μέρα.
Το ίδιο και τα λουκέτα μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων. Τα νέα παιδιά, τα καλύτερα μυαλά του Τόπου, παίρνουν τον δρόμο της μετανάστευσης.

Οι πατεράδες μας δεν μπορούν να ζήσουν, μετά τις δραματικές περικοπές των συντάξεών τους.

Οικογενειάρχες και ιδίως οι πιο φτωχοί, οι πολύτεκνοι, οι μεροκαματιάρηδες, βρίσκονται σε απόγνωση, μετά τις αλλεπάλληλες περικοπές των μισθών τους και τους αβάσταχτους νέους φόρους.

Η πρωτόγνωρη καρτερία των Ελλήνων εξαντλείται, η οργή παραμερίζει τον φόβο και ο κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης δεν μπορεί να αγνοείται πια, ούτε από εκείνους που διατάσσουν, ούτε από εκείνους που εκτελούν τις φονικές συνταγές τους.

Στις δύσκολες και – αναντίλεκτα- κρίσιμες αυτές ώρες, οφείλουμε όλοι να ξέρουμε και να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει το γεγονός ότι η ανασφάλεια, η απόγνωση και η κατάθλιψη έχουν φωλιάσει σε κάθε ελληνικό σπίτι.

Ότι προκάλεσαν δυστυχώς – και συνεχίζουν να προκαλούν – ακόμη και αυτοκτονίες, εκείνων που δεν μπόρεσαν να αντέξουν το δράμα των οικογενειών και τον πόνο των παιδιών τους.

Μπροστά σε όλα αυτά, η Εκκλησία της Ελλάδος αξιοποιεί κάθε δυνατότητα αλληλεγγύης. Και είναι θετικό που, μέσα στην τόση καταχνιά, ξεπροβάλλει η ευαισθησία, το φιλότιμο και ο αγνός πατριωτισμός των Ελλήνων. Για να δώσει ένα πιάτο φαϊ, ένα ρούχο, μια ανάσα ζωής στους απελπισμένους.

Δυστυχώς, όμως. Όπως ξεκάθαρα φαίνεται πλέον, το δράμα της Πατρίδας μας όχι μόνο δεν τελειώνει εδώ, αλλά μπορεί να προσλάβει και νέες ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Ζητούνται, άλλωστε, τις ώρες αυτές, ακόμη σκληρότερα, ακόμη πιο επώδυνα, ακόμη πιο άδικα μέτρα, στην ίδια αδιέξοδη και αποτυχημένη γραμμή του πρόσφατου παρελθόντος μας.
Ζητούνται ακόμη μεγαλύτερες δόσεις ενός φαρμάκου που αποδεικνύεται θανατηφόρο.
Ζητούνται δεσμεύσεις που δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά αναβάλλουν μόνο προσωρινά τον προαναγγελθέντα θάνατο της Οικονομίας μας. Και υποθηκεύουν, ταυτόχρονα, την εθνική μας κυριαρχία.

Υποθηκεύουν τον πλούτο που έχουμε, αλλά και αυτόν που μπορεί να αποκτήσουμε στα εδάφη και τις θάλασσές μας.

Υποθηκεύουν την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, την Εθνική μας Αξιοπρέπεια.
Απογοητευμένοι, απελπισμένοι και ανήσυχοι Ελληνες μας ρωτούν και ζητούν υπεύθυνες, ειλικρινείς και πειστικές απαντήσεις.

Ρωτούν τι τους ξημερώνει η επόμενη ημέρα.
Ρωτούν που πάει η Πατρίδα μας. Ρωτούν τι επιτέλους μπορεί να σταματήσει το δράμα.
Τι μπορεί να ξαναγεννήσει την χαμένη ελπίδα. Δυστυχώς όμως !
Στη διαμόρφωση των αποφάσεων, οι φωνές των απελπισμένων, οι φωνές των Ελλήνων, αγνοούνται προκλητικά.

Δυστυχώς, σήμερα, οι Έλληνες δεν βρίσκουμε απάντηση ούτε στα όσα έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται, ούτε στα όσα ζητούνται από τους ξένους.

Είναι, μάλιστα, τουλάχιστον ύποπτη η εμμονή τους σε αποτυχημένες συνταγές.
Και είναι προκλητικές οι αξιώσεις τους σε βάρος της Εθνικής μας κυριαρχίας. Και αυτό είναι, ίσως, το πιο ανησυχητικό.

Δεν μπορεί, άλλωστε να αγνοείται από κανέναν ότι οι αντοχές των ανθρώπων γύρω μας εξαντλήθηκαν. Όπως εξαντλήθηκαν και οι αντοχές της πραγματικής οικονομίας.

Και βέβαια, δεν μπορεί παρά να υπάρχουν μπροστά μας και άλλοι δρόμοι.
Δρόμοι πνευματικής ανάτασης και οικονομικής ανάταξης.
Δρόμοι δημιουργίας, ελπίδας και προοπτικής.
Δρόμοι ανοικτοί για κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα.

Σε αυτούς τους δρόμους οφείλουμε να πορευθούμε όλοι, με τη συναίσθηση της μετάνοιας. Ενώνοντας τις αστείρευτες δυνάμεις του Έθνους μας.
Αποκρούοντας, ταυτόχρονα, τους έξωθεν εκβιασμούς και απορρίπτοντας τις θανατηφόρες συνταγές τους.
Έχοντας, πάνω απ’ όλα, ακλόνητη τη βεβαιότητα, ότι με τη βοήθεια του Θεού και την πίστη στις δυνατότητές μας μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Η Ελλάδα του Πολιτισμού, η Ελλάδα της Ιστορίας, η Ελλάδα των Παραδόσεων δεν μπορεί να χαθεί ούτε γιατί κάποιοι το πίστεψαν, ούτε γιατί κάποιοι μπορεί να το θέλουν. Η Ελλάδα μας μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Μπορεί, και πάλι, να τραβήξει μπροστά.
Εξοχώτατε κύριε Πρόεδρε,

Αυτόν τον δρόμο αναζητούμε και προσδοκούμε οι Έλληνες σήμερα…» (πηγή)