«Ο θάνατος δεν είναι τίποτα»
«Ζωή σημαίνει αυτό που σήμαινε πάντα
Είναι η ίδια που ήταν πάντα
Υπάρχει μια απόλυτη αδιάσπαστη συνέχεια».
Dreamstime
Συντάκτης: Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης
Για τον θάνατο, ως αναπόσπαστο φαινόμενο της ζωής, έχουν διατυπώσει σκέψεις και αναλύσεις όλοι οι άνθρωποι, σε κάθε χρονική εποχή και τοποθεσία ετούτου του πλανήτη, από τον απλό πολίτη έως και τον Αϊνστάιν.
Ο Γκαμπριέλε Ντ’ Ανούντσιο (1863-1938) ήταν Ιταλός ποιητής, δημοσιογράφος, δραματουργός και πιλότος κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Θεωρήθηκε εθνικός ήρωας για την προπαγανδιστική του πτήση πάνω από την εχθρική Βιέννη και την εν συνεχεία κατάληψη του Φιούμε.
Επιπλέον, υπήρξε μεγάλος γυναικάς, εθνικιστής και επιφανής φασίστας.
Επηρέασε με τον τρόπο του σημαντικά τους συγχρόνους του ποιητές και συγγραφείς.
Προπολεμικά εξελίχτηκε σε μια από τις μεγάλες διασημότητες της Ευρώπης, αλλά η λάμψη του ξεθώριασε δραματικά με το τέλος του φασισμού.
Κάποτε, λοιπόν, εκείνος είχε πει την περιβόητη φράση: «Το προνόμιο των νεκρών: δεν πεθαίνουν ποτέ»!
Φυσικά, αν είναι δυνατόν, δεν θα μπορούσε με κανένα τρόπο να αναφέρεται σε μορφές παρεμφερείς του Φιντέλ Κάστρο (1926-2016), για παράδειγμα, γιατί εκείνος ήταν άγνωστος τότε, αυτή η μεγάλη μορφή της κουβανικής επανάστασης που έβαλε τέλος στη διακυβέρνηση της χώρας του από ένα διεφθαρμένο δικτάτορα, δίνοντας ελπίδες, αλλά και κάποιες απογοητεύσεις αργότερα στον λαό της χώρας του.
Το παρακάτω, όμως, ποίημα, «Ο θάνατος δεν είναι τίποτα», γράφτηκε το 1910, από τον Άγγλο κληρικό Henry Scott Holland, και διαδόθηκε από τους Καρμελίτες μοναχούς του Tallow, μιας μικρής πόλης της νοτιοανατολικής Ιρλανδίας.
Πρόκειται για ένα μοναδικό ήρεμο ποίημα που αναφέρεται στον θάνατο, ενώ πολλοί στίχοι του αποτελούν συχνά αποφθέγματα:
Ο θάνατος του Φιντέλ Κάστρο, αφού αναφερθήκαμε πρωτύτερα σε αυτόν, αναμφίβολα έδωσε ερέθισμα για μακρόχρονες φιλοσοφικές αναλύσεις, σε ολόκληρο τον κόσμο, πέρα από τη χώρα του, την Κούβα.
Έφερε ξανά στο προσκήνιο παλιά και χιλιοειπωμένα θέματα, όπως τον ψυχρό πόλεμο, για τις επαναστάσεις και τις δικτατορίες, και τις όποιες πιθανότητες αυτόνομης, και όχι εξαρτημένης πορείας χωρών και λαών.
Κι εδώ το διαθέσιμο υλικό, είναι ομολογουμένως, άφθονο.
Η έλευση του Ντόναλντ Τραμπ στο Λευκό Οίκο και οι αποφάσεις που θα λάβει πάνω και σε αυτό το θέμα, αναμένονται σίγουρα με έκδηλη ανησυχία, μετά την προηγηθείσα προσπάθεια προσέγγισης του Μπαράκ Ομπάμα με τους ηγέτες του περήφανου γειτονικού τους νησιού.
Κάποιες δηλώσεις του νεοεκλεγέντος προέδρου των ΗΠΑ, όμως, δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.
Ο πρόσφατος θάνατος του Έλληνα πολιτικού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, με τη σειρά του θα δώσει αναμφισβήτητα γένεση σε μια ατελείωτη σειρά αναφορών, διενέξεων, άρθρων, κειμένων, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών, βιβλίων, από ιστορικούς, πολιτικούς, αναλυτές, δημοσιογράφους, πολίτες, του ενός ή του άλλου πολιτικού χώρου, θα ειπωθούν πράγματα σημαντικά, ρεαλιστικά, υποθετικά κ.ο.κ., που λίγο ή πολύ επηρέασαν την πολιτική ζωή του τόπου για πάμπολλες δεκαετίες.
«Ο θάνατος είναι το δαιμόνιο που εμπνέει, ο μουσηγέτης της φιλοσοφίας. Χωρίς αυτόν, δύσκολα θα μπορούσε να φιλοσοφήσει ο άνθρωπος», είχε δηλώσει με τη σειρά του κι ο Άρθουρ Σοπενχάουερ.
(πηγή)
