"Ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος"!

Πόσο άνθρωποι είμαστε;
Ο άρτος είναι απαραίτητος για την επιβίωση του ανθρώπου, όχι όμως και αρκετός να του εξασφαλίσει την ευτυχία. Η ευδαιμονία είναι καρπός της ολοκλήρωσης και πραγμάτωσης της πνευματικής του φύσης.
Είναι αλήθεια ότι φυτοζωούμε σ’ ένα άκρως τοξικό περιβάλλον όπου η ηθική και πολιτικο-οικονομική κρίση δεν αφήνουν περιθώρια για αρμονική ζωή, κάτι που είναι συνάρτηση της πνευματικής μας εξέλιξης. Έτσι έχουμε εμπλακεί σ’ ένα φαύλο κύκλο μιζέριας όπου η πνευματική ένδεια συνεπάγεται την οικονομική χρεοκοπία, και το μόνο πια που μας απασχολεί σήμερα είναι ο άρτος ο επιούσιος για να στεκόμαστε όρθιοι στα πόδια μας.

Τα υπόλοιπα θεωρούνται πολυτέλειες για τους μη έχοντες, ενώ για τους κατέχοντες ήταν πάντα περιττά, αφού, όπως είπε ο Ιησούς «είναι ευκολότερο να περάσει μια καμήλα από την τρύπα της βελόνας, παρά να μπει ένας πλούσιος στη βασιλεία του Θεού.» Και βέβαια ο Ιησούς εννοούσε τη βασιλεία του Θεού εντός ημών στο εδώ και τώρα, κι όχι κάποια επουράνια, μετά θάνατον βασιλεία.

Ωστόσο, όταν το πνεύμα λιμοκτονεί τότε ο άνθρωπος άγεται και φέρεται από τα πρωτόγονα (ζωώδη) ένστικτά του γινόμενος λύκος για τον άνθρωπο και δημιουργώντας κοινωνίες που δεν έχουν πολλά να ζηλέψουν από τη ζούγκλα των θηρίων.

Βλέπετε, είτε το αντιλαμβανόμαστε είτε όχι, το πνεύμα μας έχει ανάγκη από πνευματική τροφή όχι μόνο για να ελέγχει τα ένστικτα, όχι μόνο για να μας προσφέρει ανώτερη ποιότητα ζωής, αλλά και για να μας δυναμώνει και στηρίζει στις αδυναμίες μας. Με δυνατό πνεύμα, μπορούμε επίσης ν’ αντεπεξέλθουμε ευκολότερα στις αντιξοότητες της ζωής.

«Το (ακμαίο) πνεύμα του ανθρώπου υποστηρίζει την αδυναμία αυτού• αλλά το κατατεθλιμμένο πνεύμα ποιος μπορεί να ανορθώσει;» (Βίβλος, Παρoιμίες 18: 14)

Σ’ ένα διάλειμμα από τις οργισμένες μας εκδηλώσεις κατά της αδικίας και της διαφθοράς που μας ζώνει ολόγυρα και μας στερεί το χαμόγελο, θα ήταν χρήσιμο να κάνουμε ένα τεστ αυτογνωσίας για να δούμε πόσο πνευματική είναι η ζωή μας. Ποια είναι άραγε τα χαρακτηριστικά μιας υγιούς – για να μην πω ολοκληρωμένης, που είναι άπιαστο όνειρο – προσωπικότητας;

Ίσως όλοι, λίγο έως πολύ, τα γνωρίζουμε αλλά ελάχιστη προσπάθεια κάνουμε για να τα εκδηλώσουμε στη ζωή μας. Ας αναρωτηθούμε λοιπόν με ειλικρινή διάθεση αυτογνωσίας:

**Έχω άραγε την επιθυμία και προσπαθώ να εκφράσω ό,τι καλύτερο υπάρχει μέσα μου ή αφήνω τον κατώτερο εαυτό να εκδηλώνει ελεύθερα τ’ αρνητικά συναισθήματα, αδιαφορώντας εάν πληγώσω το συνάνθρωπο; Διότι, όπως λέει και η παροιμία, η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει.

**Είναι ο νους μας ελεύθερος από προκαταλήψεις (θρησκευτικές, πολιτικές, κλπ.), προσκολλήσεις, εξαρτήσεις, φοβίες, υστεροβουλίες και σκοπιμότητες, ώστε να μπορεί ν’ αγκαλιάσει την Αλήθεια απ’ όπου κι αν προέρχεται;

**Βλέπουμε τον κάθε άνθρωπο, την κάθε δυσκολία, την κάθε δοκιμασία και αντιξοότητα της ζωής, ως “υλικό” για την πνευματική μας εξέλιξη;

**Είμαστε αυτεξούσιοι, αποφασίζοντας μόνοι για τη ζωή μας, ή αγόμαστε και φερόμαστε από τις πιέσεις, τις επιθυμίες και τις προσδοκίες των άλλων;

Είναι η καρδιά μας ευγνώμων για όλα τα καλά που μας χαρίζει η ζωή, ακόμη και για τις πίκρες, αφού κι αυτά είναι υλικό για την εξέλιξή μας;

**Είμαστε πάντα έτοιμοι να συγχωρούμε και να ξεχνάμε, γνωρίζοντας ότι η χαιρεκακία, η μνησικακία και η εκδικητικότητα βλάπτουν πρώτα εμάς τους ίδιους;

**Έχουμε κάποιο ιδανικό, κάποιον ανώτερο στόχο στη ζωή μας, ή απλά ζούμε για να περνάμε καλά εμείς και η οικογένειά μας, ικανοποιώντας τα ένστικτα και τις αισθήσεις μας και αγνοώντας τις ανάγκες του πνεύματος σαν να μην υπήρχε;

**Είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε θυσίες, μικρότερες ή μεγαλύτερες, για ν’ ανακουφίσουμε τον ανθρώπινο πόνο;

** Πού στεκόμαστε σχετικά με το χρυσό κανόνα; Συμπεριφερόμαστε πάντα στους συνανθρώπους μας όπως θα θέλαμε να μας συμπεριφέρονται κι εκείνοι;

Θέτοντας αυτά και άλλα σχετικά ερωτήματα στον εσωτερικό πυρήνα της ύπαρξής μας, το πνεύμα μας, και αφουγκραζόμενοι τις απαντήσεις, θα γνωρίζουμε αν έχουμε καν εισέλθει στο μονοπάτι της πνευματικής αφύπνισης που οδηγεί στην πραγμάτωση του ανθρώπου.

«Λύχνος του Κυρίου είναι το πνεύμα του ανθρώπου, το οποίον διερευνά πάντα τα ενδόμυχα της καρδίας.» (Βίβλος, Παροιμίες 20: 27)

Περισσότερα για τον άνθρωπο εδώ.