Είχα καιρό να δω το Θοδωρή, έναν Αλβανό φίλο που μου είχε βάψει πριν από καμιά δεκαριά χρόνια το διαμέρισμα. Στην επιστροφή μου από ένα περίπατο στον πεζόδρομο του Καβουρίου έπεσα πάνω του.
—«Γεια σου Θοδωρή! Τι κάνεις; Καιρούς και ζαμάνια έχω να σε δω. Πού βρίσκεσαι; Παντρεύτηκες; Έλα να καθίσουμε στο παγκάκι να μου πεις τα νέα σου, να ξεκουραστώ κιόλας.»
—«Όχι δεν παντρεύτηκα», απάντησε.
Ο Θοδωρής δεν είχε αντίρρηση, και καθίσαμε στο μόνο ελεύθερο παγκάκι που υπήρχε, ατενίζοντας το υπέροχο γαλάζιο του Σαρωνικού. Παλιότερα συνήθιζε να κάνει συχνότερα αυτόν τον περίπατο, πάντα μόνος, και πάντα πρόθυμος για λίγη κουβεντούλα.
—«Πώς πάνε οι δουλειές, Θοδωρή;»
–«Ποιες δουλειές; Δεν υπάρχουν δουλειές… Θα είχαμε φύγει για την Αλβανία με τον αδελφό μου, αλλά προσπαθούμε να μαζέψουμε αυτά που μας χρωστάνε εδώ και δύο χρόνια. Δε μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι σε φωνάζουν για επισκευές, αφού δεν έχουν λεφτά να σε πληρώσουν…»
–«Στην Αλβανία είναι καλύτερα τα πράγματα;», τον ρώτησα.
–«Πολύ καλύτερα», μου απάντησε, και συμπλήρωσε: «Η Ελλάδα τώρα είναι όπως ήταν η Αλβανία το ’90, τότε που φεύγαμε όλοι.»
–«Έχετε κάνει κάποιες αγορές στην Αλβανία με τα χρήματα που κερδίζατε τόσα χρόνια στην Ελλάδα;»
–«Ναι, βέβαια. Έχουμε πάρει τρία σπίτια και οικόπεδα.»
Καθώς παρατηρούσα το Θοδωρή ν’ απαντάει στις ερωτήσεις μου, διέκρινα θλίψη στο πρόσωπό του, σα να μην ήθελε να επιστρέψει στη χώρα του.
–«Σας την πήρανε την Ελλάδα», ψέλλισε μελαγχολικά ο Θοδωρής, και συμπλήρωσε: «Η Ελλάδα είναι το καλύτερο κομμάτι της γης, γι’ αυτό την κατάντησαν έτσι, για να την πάρουν…»
Κάτι πήγα να πω για τις ευθύνες του Γιώργου Παπανδρέου αλλά με διέκοψε λέγοντας: «Όλοι φταίνε. Και ο Καραμανλής πούλησε τον ΟΤΕ. Όλοι ίδιοι είναι.»
Μίλησα αρκετή ώρα με το Θοδωρή, που είχε έρθει έφηβος στην Ελλάδα και τώρα κόντευε να τριανταπενταρίσει. Είχε μάθει όλες τις τέχνες της οικοδομής – χτισίματα, σοβατίσματα, μπογιατίσματα, πλακάκια, κλπ. – και πριν λίγα χρόνια είχαν ανοίξει κι ένα μίνι μάρκετ με τον αδερφό του, που λειτουργούσε ατέλειωτες ώρες, ακόμη και τις γιορτές. Τα ελληνικά του; Άψογα, χωρίς γραμματικά ή συντακτικά λάθη, κι όλα αυτά χωρίς να έχει πάει σε κανένα σχολείο. Είναι κάτι που πάντα θαύμαζα στους Αλβανούς. Μάθαιναν τα ελληνικά στο άψε σβήσε, με τέλεια μάλιστα προφορά που δεν διέκρινες ότι ήταν ξένοι.
Ο Θοδωρής έδειχνε να είναι ενημερωμένος στα πολιτικά τεκταινόμενα, και ήταν μάλιστα αγανακτισμένος που στον πρώην παράδεισο «Ελλάδα», απ’ όπου μέχρι πρόσφατα έφευγε πακτωλός χρήματος προς Αλβανία, Βουλγαρία, Ουκρανία, Μολδαβία, Γεωργία, κλπ., είχε πέσει ατέλειωτη βαρυχειμωνιά…
Ας παρηγορηθούμε μ’ ένα τραγούδι της ανεπανάληπτης Σοφίας Βέμπο, που μου ήρθε πάραυτα στο νου γράφοντας τη λέξη βαρυχειμωνιά.
Και βαρυχειμωνιάς μεσούσης, ας συναισθανθούμε το βαρύτατο χρέος μας προς τους ήρωες που θυσιάστηκαν για μια ελεύθερη και υπερήφανη Ελλάδα. Ας νιώσουμε οδύνη και συντριβή κι ας μετανοήσουμε εν σάκκω και σποδώ, που 70 χρόνια αργότερα καταντήσαμε τη χώρα μας κουρελού και ζητιάνα, και την υποδουλώσαμε αμαχητί, ανεπιφύλακτα και ανερυθρίαστα, σε ξένη μπότα. Κι ας γίνει η πανεθνική μας μετάνοια απόφαση για ν’ αναστήσουμε την πατρίδα μας μέσα από τα ερείπια. Χωρίς καθολική μετάνοια δεν υπάρχει ελπίδα εθνικής παλιγγενεσίας.
Tags: πακτωλός χρήματος προς Αλβανία, πεζόδρομος Καβουρίου, Σοφία Βέμπο
