Με την παραλαβή του Υπουργείου Οικονομικών από τον Ευάγγελο Βενιζέλο, φύσηξε ένα μελτεμάκι ελπίδας. Σε αντίθεση με τον αλαζόνα και αμετανόητο απερχόμενο GPAPAK, ο Βενιζέλος έδειξε σεμνότητα, περίσκεψη, συναίσθηση της εθνικής ευθύνης που επωμιζόταν, και έβγαλε προς τα έξω ειλικρινές, κατά τη γνώμη μου, συναίσθημα συμπαράστασης για το χειμαζόμενο λαό, που πληρώνει τις διαχρονικές αμαρτίες του ασύδοτου Κοινοβουλευτισμού. Προσωπικά μου έκανε θετική εντύπωση η εμφάνισή του, εκτός κι αν υποκρινόταν. Ας τη δούμε:
Ας δούμε τώρα και τις ρεαλιστικές αντιδράσεις των ξένων ΜΜΕ:
Να και μια ομολογία του Ευάγγελου Βενιζέλου που του πρόσθεσε πόντους:
Ας του ευχηθούμε θάρρος, δύναμη, έμπνευση και επιτυχία. Κάτω από τις σημερινές συνθήκες, και δεδομένης της ελληνικής Κοινοβουλευτικής υποκουλτούρας του διχασμού και της αλληλοφαγωμάρας, ούτε οι εκλογές ούτε τα δημοψηφίσματα θα μας σώσουν. Διότι προϋπόθεση της όποιας συνεννόησης και κοινής πορείας είναι η ύπαρξη διάκρισης, κοινού νου, και η έλλειψη πολιτικής ιδιοτέλειας και αλαζονείας.
Και ας μην βαυκαλιζόμαστε με φρούδες ελπίδες! Οι ξεπερασμένες κομματικές ιδεοληψίες και οι παιδαριώδεις εμμονές σε ουτοπίες, όπως η δικτατορία του προλεταριάτου, καθώς και ο παλιμπαιδισμός, ο παραλογισμός και οι άκρατες προσωπικές φιλοδοξίες των κομματικών αρχηγών, δεν αφήνουν ούτε χαραμάδα ελπίδας ότι μια κυβέρνηση συνεργασίας θα μπορούσε να επιβιώσει πάνω από δυο μήνες στη χώρα μας.
Προτού, λοιπόν, ζητηθεί επιμόνως να περάσουμε στην απέναντι όχθη του αφρισμένου εθνικού ποταμού με εκλογές, είναι χρήσιμο να σκεφτεί ο κάθε κομματάρχης αν μπορεί να συνεργαστεί με αντιφρονούντες και αν είναι διατεθειμένος να ρίξει νερό στο κρασί των ιδεολογιών, ιδεοληψιών ή ουτοπιών του, ώστε μια κυβέρνηση συνεργασίας να είναι βιώσιμη και αποτελεσματική, και να μη γίνουμε περισσότερο ρεζίλι των σκυλιών διεθνώς και μας σιχτιρίσουν οριστικά.
Δυστυχώς, από αυτά που έχουμε δει και που βλέπουμε, αντί οι κομματάρχες να σπρώχνουν την κλυδωνιζόμενη εθνική βάρκα προς την κατεύθυνση του πλησιέστερου απάνεμου λιμανιού, άλλος θέλει να τη σπρώξει προς βορρά, άλλος προς νότο, άλλος προς την ανατολή, άλλος προς τη δύση, και άλλοι προς κάθε ενδιάμεση κατεύθυνση. Με άλλα λόγια, κυβέρνηση συνεργασίας σημαίνει πολιτικό και κοινωνικό χάος. Διότι είναι αδύνατο δύο ή περισσότεροι άνθρωποι να συμβαδίσουν, αν δεν συμφωνήσουν για τον προορισμό που θέλουν να πάνε.
Ας μην καταριούνται, λοιπόν, τα μικρότερα κόμματα το δικομματισμό, διότι ο λαός με την ψήφο του τους έδινε τα μεγαλύτερα ποσοστά. Δεν τα έπαιρναν μόνα τους. Ο λαός ενστικτωδώς κατανοούσε μέχρι στιγμής ότι το μη χείρον βέλτιστον. Ότι η ακυβερνησία πολυκομματικών κυβερνήσεων ήταν σαφώς το χείρον, δεδομένης της έλλειψης δημοκρατικής κουλτούρας και κοινής λογικής από τα κόμματα. Τώρα, εάν σήμερα ο λαός προτιμάει τον “Κανένα” αντί του δικομματισμού, ας προσέξει μήπως αυτός ο “Κανένας” τους προκύψει να είναι κάποιος βλοσυρός δικτάτορας, και το φυσάει και δεν κρυώνει…
Προσωπικά δεν έχω διστάσει να πω ότι, στο χείλος του γκρεμού της ιστορίας που έχουμε συρθεί από το σάπιο πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο, μόνο μια πατριωτική “χούντα” έντιμων και ικανών ανθρώπων (δε μιλάω για χρυσαυγίτες ή καρατζαφέρηδες) θα μπορούσε να μας ανασύρει από το βάραθρο. Αλλά αυτό θεωρείται βλασφημία για τους ψευτοδημοκράτες κομματικούς αρχηγούς, που καθένας τους θεωρεί ότι έχει όλο το δίκιο με το μέρος του και αναθεματίζει τους άλλους. Βλέπετε, η ματαιοδοξία είναι κακός σύμβουλος.
Ωστόσο, ακόμη και η έσχατη λύση μιας χούντας είναι άπιαστο όνειρο, αφού κάτι τέτοιο δεν συμφέρει τους δανειστές μας που θέλουν να μας καταχρεώνουν δανείζοντάς μας, ώστε να μας κατακυριεύουν και να μας υποθηκεύουν. Γι΄ αυτό και δεν θ’ ανεχθούν καμία “χούντα” να διαπραγματευθεί μαζί τους. Βλέπετε είναι κι αυτοί “δημοκράτες”, κι ας μην τους φαίνεται…
Κάνω όμως την εξής απλή ερώτηση: Αν ο αριθμός των βουλευτών κατέβαινε στους 150, αν κόβονταν οι παχυλές αποζημιώσεις στο μισό, αν καταργούνταν οι κρατικές λιμουζίνες, οι βουλευτικές συντάξεις και όλα τα προνόμια, μήπως στη Βουλή θα ελκύονταν μόνο ανιδιοτελείς και σεμνοί πατριώτες, αντί για τυχοδιώκτες φελλούς που συνωστίζονται μέχρι σήμερα; Μήπως, δηλαδή, το πολιτικό σύστημα, με τον τρόπο που είναι δομημένο και λειτουργεί, απεργάζεται την αυτοκαταστροφή του και τη διάλυση της χώρας; Δυστυχώς, η ζοφερή πραγματικότητα επιβεβαιώνει ότι αυτή είναι η πικρή αλήθεια…
Υστερόγραφο:
Ευάγγελε Βενιζέλε, όπως είδες, καλοπροαίρετα προσπάθησα να σε ενθαρρύνω, αλλά δεν με αφήνεις να συνεχίσω! Μην αρχίζεις τα πολιτικάντικα περί νέου “ολοκληρωμένου σχεδίου” που θα είναι τάχα το τελευταίο, διότι δεν μασάμε πια. Τα “ολοκληρωμένα σχέδια” μας τα είπαν με την υπογραφή του “Μνημονίου Ι” πέρυσι το Μάϊο. Τέρμα, τέλος, εφαρμόστε τα! Μαζέψτε τους φόρους! Δεν αντέχουμε άλλα “ολοκληρωμένα σχέδια”! Κάντε τις διαρθρωτικές αλλαγές, κόψτε εντελώς τις δικές σας αποζημιώσεις, τις λιμουζίνες και τα επιδόματα, αν είστε τόσο πατριώτες όσο μας λέτε. Μιμηθείτε τον Ιωάννη Καποδίστρια που δεν καταδέχτηκε να πληρώνεται για τις υψηλές υπηρεσίες που προσέφερε στην πατρίδα. Κι εσείς προσωπικά, κύριε Βενιζέλε, έχετε μεγάααλη περιουσία! Δοκιμάστε να ζήσετε με 500 ευρώ το μήνα για να δείτε τη γλύκα! Καλό θα σας κάνει, θα χάσετε και κάνα κιλό…
Άλλωστε, εφόσον εσείς οι 300 και οι κυβερνήσεις σας μας φτάσατε στην εξαθλίωση, τι προς ημάς; Υμείς όψεσθε!
ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΑ ΣΧΕΔΙΑ, λοιπόν, και μη σώσει και η πέμπτη και η έκτη δόση!
Ο βρεγμένος το νερό δεν το φοβάται!
