Βρε τι έχω πάθει με τα σκουπίδια… Έμμονη ιδέα μου έχει γίνει! Ή μήπως ρέπω προς το μαζοχισμό και δεν το έχω καταλάβει; Ας μπω όμως στο θέμα. Όσο γρηγορότερα τελειώνουμε με τη σκουπιδοσυζήτηση τόσο το καλύτερο και για τη γράφουσα και για τον αναγνώστη. Λοιπόν; Ποιο ήταν πάλι το “θαύμα”;Την Κυριακή 13 Απριλίου, μια ζεστή αλλά μουντή μέρα, ο κόσμος είχε ξεχυθεί στον πεζόδρομο του Μεγάλου Καβουρίου και τα πέριξ για ν’ απολαύσει την ανοιξιάτικη μέρα, καθένας με τον τρόπο του. Οι τολμηροί έριξαν μια βουτιά στα γαλανά νερά του Σαρωνικού, άλλοι είχαν στήσει μπάρμπεκιου ανάμεσα στα πεύκα (αδιόρθωτοι αυτοί!) και κάποιοι άλλοι με άσπρες μπλούζες έκαναν κάτι άλλο. Τους είδα από μακριά καθώς κατηφόριζα να είναι συγκεντρωμένοι γύρω από ένα πρόχειρο μπουφέ και αναρωτιόμουνα αν γυριζόταν καμιά ταινία. Πλησιάζοντας διάβασα στις άσπρες μπλούζες τους το σλόγκαν “Clean up the World”. “Ανάσταση!” ψιθύρισα. “Η Ανάσταση μας ήρθε νωρίτερα φέτος! Κάποιοι επιτέλους κινητοποιήθηκαν!” Προχώρησα πιο κοντά και ρώτησα ποιοι είναι και τι κάνουν εκεί. Μου είπαν πως ήταν υπάλληλοι μιας Τράπεζας και είχαν έλθει εθελοντικά για να καθαρίσουν την παραλία. “Ποιας Τράπεζας;” ρώτησα. “Της BNP-Paribas,” μου απάντησαν. “Πρώτη φορά ακούω τ’ όνομα αυτό. Δεν γνώριζα πως υπάρχει τέτοια Τράπεζα στην Ελλάδα.” “Είναι Γαλλική Τράπεζα”, μου είπαν.
Σας εξομολογούμαι ντράπηκα για λογαριασμό μου. Μα δεν υπάρχουν Ελληνικές Τράπεζες-κολοσσοί ν’ αναλάβουν τέτοιες οικολογικές πρωτοβουλίες; Ένιωσα πως έπρεπε να γράψω κάτι για την φιλότιμη τούτη προσπάθεια και λυπήθηκα που δεν είχα μαζί μου την ψηφιακή φωτογραφική μηχανή για ν’ απαθανατίσω όσα έβλεπα. Η ώρα ήταν 12:10 μ.μ. και ρώτησα την κυρία που σέρβιρε snacks και αναψυκτικά στα “κουρασμένα” παλικάρια και τις κοπέλες για πόση ώρα θα ήταν ακόμη εκεί. Προλάβαινα άραγε να πάω στο σπίτι μου και να πάρω την ψηφιακή; “Δεν θα είμαστε για πολλή ώρα ακόμη εδώ”, ήταν η απάντηση. “Το μάζεμα των σκουπιδιών έχει ήδη τελειώσει.” Χωρίς δεύτερη σκέψη ή καθυστέρηση έφυγα για το σπίτι, και στη 1:00 μ. μ. είχα επιστρέψει λαχανιασμένη. Τα εδέσματα στον μπουφέ ήταν τώρα λιγοστά και οι εθελοντές ετοιμάζονταν για αναχώρηση. Κάποιοι έπαιζαν ρακέτες πιο κάτω. Άλλοι είχαν σχηματίσει πηγαδάκια και συζητούσαν.
Εκεί ήταν και η Γερμανικής καταγωγής πρόεδρος του περιβαλλοντικού συλλόγου “Ελλάδα Καθαρή”. Και πάλι ντροπιάστηκα. “Πού είναι οι Ελληνίδες;” Αναρωτήθηκα. Μου έδωσε ένα φυλλάδιο με το φιλόδοξο τίτλο «Για μια Μεσόγειο Χωρίς Σκουπίδια», και μου είπε ότι σε συνεργασία με την Τράπεζα BNP-Paribas έκαναν μια προσπάθεια ευαισθητοποίησης του κοινού για μια καθαρή Ελλάδα. Της έδωσα συγχαρητήρια και υποσχέθηκα ότι θα έγραφα κάτι για την αξιέπαινη αυτή κίνηση. Η πρόεδρος μου είπε ότι οι εθελοντές ήταν 45, όλοι υπάλληλοι της BNP, κι ότι είχαν πιάσει δουλειά με σακούλες και γάντια στις 10.00 π.μ. Μου υπέδειξε και τον τόπο που είχαν μεταφέρει τα σκουπίδια-συγκομιδή της δίωρης εθελοντικής εργασίας τους.
Όταν κάποιος προσφέρει εθελοντική εργασία, δε σκέπτεσαι φυσικά να διαμαρτυρηθείς γιατί δεν πρόσφερε περισσότερο. Θα ήταν αχαριστία για οποιονδήποτε να παραπονεθεί γιατί οι εθελοντές εργάστηκαν μόνο δύο ώρες και όχι τέσσαρες, π.χ., τη στιγμή μάλιστα που άλλοι πολίτες όχι μόνο δεν σηκώνουν τίποτε από κάτω αλλά ρίχνουν και τα δικά τους σκουπίδια. Όμως το γεγονός καθεαυτό δείχνει μια νοοτροπία. Αποδεικνύει ότι ο εθελοντισμός στην Ελλάδα θεωρείται μάλλον αγγαρεία, και δεν έχει γίνει συνείδηση, ακόμη και μεταξύ των καλύτερων… Πήγα να δω τη συλλογή σκουπιδιών και τη φωτογράφισα. Καμιά εικοσαριά μισοάδειες σακούλες στοιβαγμένες μπροστά από μια αφίσα που έγραφε «Ελλάδα Καθαρή». Ούτε μια σε κάθε εθελοντή δεν αντιστοιχούσε…
Κατόπιν προχώρησα διακριτικά 7-8 μέτρα πιο πέρα και φωτογράφισα σκουπίδια που είχαν μείνει ανέγγιχτα. Περισσότερη θλίψη και απογοήτευση… Για να μη σπεύσετε να με κατηγορήσετε για μικροψυχία σας λέω ότι, παρά την ηλικία μου, προσωπικά έχω μαζέψει σκουπίδια από την παραλία αρκετές φορές. Στην επιστροφή μου φωτογράφισα και άλλους κρυμμένους “θησαυρούς” του Καβουρίου. Παραθέτω μερικές φωτογραφίες εδώ για να δούνε οι αρμόδιοι τα χάλια μας μπας και ευαισθητοποιηθεί ο Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος Βουλιαγμένης, ο Δήμαρχος, ο Υπουργός Πολιτισμού, ή ο Υπουργός Τουρισμού. Το θέαμα είναι αποκρουστικό και απογοητευτικό για το κατάντημα της πιο όμορφης χώρας στον κόσμο… Έχω σχεδόν πάψει ακόμη και να ονειρεύομαι μια καθαρή Ελλάδα. Απαισιόδοξη ή ρεαλίστρια; Μάλλον το δεύτερο… Θα μου πεις γίνονται και θαύματα. Πάντως, αν κάποτε γίνει το θαύμα θα είναι με τις προσπάθειες ξένων που φαίνεται ότι αγαπούν την Ελλάδα περισσότερο από τους Έλληνες…
