Αν ψάξουμε βαθιά μέσα μας για να βρούμε την απάντηση στο ερώτημα γιατί χρειαζόμαστε εξωτερικά τεχνητά μέσα – φανταχτερά στολίδια, οινοπνευματώδη ποτά, λουκούλλεια γεύματα, καινούργια ρούχα, βραδυνές εξόδους σε κέντρα κλπ – για να διασκεδάσουμε τις εορταστικές μέρες, όπως είναι η Πρωτοχρονιά, θα βρούμε ότι εκείνο που μας λείπει είναι η αληθινή αγάπη.
Τι είναι εκείνο που υπονομεύει ή και σκοτώνει την αγάπη μέσα στις οικογένειες;
Είναι ο ανταγωνισμός, η φιλαργυρία, η αχαριστία, η έλλειψη αναγνώρισης της προσφοράς και επιτευγμάτων του άλλου, η απαιτητικότητα και η ζήλια. Πρέπει να είναι κανείς γίγαντας αρετής για να μην επηρεαστεί αρνητικά και να μην πικραθεί από τη ζήλια που εκδηλώνεται για το άτομό του, και μάλιστα από αγαπημένα του πρόσωπα.
Η ζήλια είναι ζωώδες ένστικτο που μπορεί να καταστρέψει ολόκληρες οικογένειες. Η ζήλια έσπρωξε τον Κάιν να σκοτώσει τον αδελφό του τον Άβελ, όπως μαθαίνουμε από την Παλαιά Διαθήκη. Ποιος ήταν ο λόγος που ο Κάιν διέπραξε αδελφοκτονία; Ζήλευε, μας λέει η Βίβλος, διότι ο Θεός αγαπούσε περισσότερο τον Άβελ. Η ζήλια του Κάιν φούντωσε μέσα του το μίσος, την κακία και την επιθυμία εξόντωσης του αδελφού του, και τον οδήγησε τελικά στο έγκλημα..
Συμβαίνει μέσα στις οικογένειες ένα παιδί να γεννηθεί πιο χαρισματικό από τα άλλα ή πιο όμορφο ή πιο έξυπνο, και οι γονείς – λανθασμένα φυσικά – να εκδηλώσουν μεγαλύτερη αδυναμία σε αυτό. Έτσι ξεκινάει και, αν δεν ελεγχθεί, γιγαντώνεται μέσα στ’ αδέλφια η ζήλια και το μίσος.
Η ζήλια κατατρώει πρωτίστως τα σωθικά εκείνου που ζηλεύει, αλλά επηρεάζει αρνητικά – πικραίνει – και εκείνον που την υφίσταται.
Ένα άλλο περιστατικό της Παλαιάς Διαθήκης όπου εκδηλώνεται αδελφοκτόνος ζήλια είναι η ιστορία του Ιωσήφ. Εκεί μαθαίνουμε ότι ο πατέρας του, ο Ιακώβ, του έδειχνε μεγάλη αδυναμία επειδή τον είχε αποκτήσει στα γεράματα, και μάλιστα του έκανε δώρο έναν πολύχρωμο χιτώνα. Αυτό προκάλεσε τη ζήλια των αδελφών του οι οποίοι σκέφτηκαν πώς να τον εξοντώσουν. Έτσι, όταν βρήκαν την ευκαιρία, τον έριξαν μέσα σ’ ένα ξεροπήγαδο για να πεθάνει, αλλά στη συνέχεια άλλαξαν γνώμη και τον πούλησαν σε διερχόμενο καραβάνι εμπόρων Ισμαηλιτών που πήγαινε στην Αίγυπτο. (Διαβάστε περισσότερα εδώ).
Αν δεχτούμε ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε αδέλφια – και όντως είμαστε – τότε κατανοούμε την αδελφοκτόνο ζήλια και το μίσος που εκδηλώνονται στις μικρές κοινωνίες των πολυκατοικιών, των πόλεων, του έθνους και της κοινωνίας των εθνών εναντίον εκείνων που ξεχωρίζουν και διακρίνονται.
Εμείς οι Έλληνες έχουμε βιώσει τα οδυνηρά αποτελέσματα της αδελφοκτόνου ζήλιας, του μίσους και του ολέθριου ανταγωνισμού στον αιματηρό εμφύλιο του 1946-1949, αλλά δυστυχώς ούτε οι παλιοί που τον έζησαν ούτε οι νεότεροι, που θα έπρεπε να γνωρίζουν την εθνική αυτή τραγωδία, διδάχτηκαν τίποτε από αυτήν.
Με πρόσχημα την δήθεν “δημοκρατία”, καλλιεργείται συστηματικά από τα κόμματα, και για χάρη της νομής της εξουσίας, ο διχασμός του έθνους – μια πληγή που έως σήμερα μοιάζει αγιάτρευτη.
Και επειδή, όπως λέει η παροιμία, “η ομόνοια χτίζει σπίτια κι η διχόνοια τα γκρεμίζει”, το οικοδόμημα Ελλάς καταρρέει, προς τέρψιν εκείνων που ζηλεύουν τους Έλληνες για το μεγαλείο των αρχαίων προγόνων τους.
Αυτός ο διχασμός, η ζήλια και το μίσος, αυτή η παντελής έλλειψη στοιχειώδους αδελφικής αγάπης μεταξύ των Ελλήνων, που αν μη τι άλλο θα έπρεπε να πηγάζει από ένστικτο εθνικής αυτοσυντήρησης, αυτή η απουσία συλλογικής συνείδησης, είναι η ρίζα της νεοελληνικής, αλλά και της παλιότερης, κακοδαιμονίας μας.
Ο εθνικός διχασμός μεταξύ “αριστερών” (με δεξιές τσέπες) και “δεξιών”, που ξεκινάει από τη Βουλή των Ελλήνων και διαχέεται σε όλη την κοινωνία, είναι το σαράκι που κατατρώει το έθνος μας.
Ο μόνος τρόπος για να εξοντωθεί το σαράκι του διχασμού είναι πρωτίστως η συνειδητοποίηση αυτού του εσωτερικού αδελφοκτόνου εχθρού και η εκδίωξή του από την ατομική και συλλογική ψυχή, φυτεύοντας στη συνέχεια το λυτρωτικό σπόρο της ΑΓΑΠΗΣ.
Και όταν ο σπόρος της ΑΓΑΠΗΣ φυτρώσει, βλαστήσει και γίνει δέντρο ώριμο, θα δώσει στις ψυχές μας και στην κοινωνία μας γλυκύτατους καρπούς για όλους.
Στο κατώφλι της νέας χρονιάς, ας φυτέψουμε όλοι σπόρους αγάπης στις καρδιές μας, σπόρους που θα μας φέρουν την αληθινή ευτυχία, ώστε να μην χρειαζόμαστε τεχνητά μέσα για να δια-σκεδάσουμε (διασκορπίσουμε) προσωρινά τη μιζέρια μας.
Ας αρχίσουμε την καλλιέργεια της αγάπης από τους πλησίον μας, εκείνους που πιστεύουμε ότι υπερέχουν και τους ζηλεύουμε. Έχουν κι εκείνοι ανάγκη της αγάπης μας. Βιώνουν οδυνηρά την απόρριψη. Και μην ξεχνάτε, υπάρχει πολλή μοναξιά στην κορυφή.
Και όσοι έχετε ευεργετηθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, μην είστε αγνώμονες. Δείξτε την ευγνωμοσύνη σας με μικρές κινήσεις αγάπης: ένα ζεστό τηλεφώνημα, μια επίσκεψη, μια ευχή. Η αχαριστία πληγώνει ακόμη και αγίους, και ίσως κάποια στιγμή γυρίσει μπούμερανγκ και προς τους αγνώμονες.
Μάλιστα ο ίδιος ο Ιησούς, σε μια από τις παραβολές τους Ευαγγελίου, έδειξε να λυπάται για την αχαριστία των λεπρών που θεράπευσε. Από τους δέκα που θεραπεύτηκαν, μόνο ο ένας επέστρεψε να τον ευχαριστήσει.
Υπάρχει δυστυχώς και το αρχαίο ρητό “Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος αγνώμονος”.
Δεν ωφελείται όμως κανείς όταν προσφέρουμε στον ευεργέτη μας αντί του μάννα χολή κι αντί του ύδατος όξος.
Ας κάνουμε ευλογημένο το 2019 με την καλλιέργεια της ΑΓΑΠΗΣ, αδέλφια. Δεν υπάρχει ο από μηχανής θεός που θα μας ευλογήσει σαν άτομα και σαν έθνος όταν ζηλεύουμε και μισούμε ο ένας τον άλλο.
