Πανηγυρικός για τα πανηγύρια…
Τάδε έφη Νεκτάριος:
Η Ορθοδοξία έδωσε ταυτότητα στους Έλληνες!
Η Ορθοδοξία θα σώσει τον κόσμο!
Οι ορθόδοξοι θα αναστηθούν με τα σώματα!
Δεν είμαστε ίδιοι με τους Χριστιανούς της Δύσης!
Δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα με τους Αρχαίους Έλληνες Φιλοσόφους!
Αποσπάσματα από τον εθνικιστικά βαρυσήμαντο και πνευματικά ασήμαντο πανηγυρικό που εκφώνησε σήμερα, Κυριακή της Κακοδοξίας, ο Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος
«(…) Ζούμε την χαρά της ενσάρκου παρουσίας του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος, του Υιού και Λόγου του Θεού στον κόσμο, μία παρουσία που για μας ξεκινά εν χρόνω και συμπορεύεται μεθ᾽ ημών προς την αιωνιότητα.
(…)
Και είναι χαρά αυτή η ομολογία διότι συνδέει την Εκκλησία με την Ιστορία. Δεν είναι μόνο μνήμη του παρελθόντος, την οποία χρειαζόμαστε να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού, όχι μόνο διότι η Ορθοδοξία μας έδωσε ταυτότητα και διαφορετικότητα και άνευ τούτων δεν θα υπήρχαμε εν ελευθερία. Είναι και γιατί η Ορθοδοξία θα σώσει τον κόσμο, όσο κι αν αυτός αρνείται να παραδώσει εν ταπεινώσει το θέλημά του στην αγάπη του Θεού.
(…)
Ας σταθούμε σ᾽ αυτά τα δύο στοιχεία – κλειδιά, τα οποία αναδεικνύουν την κομβικότητα της Ορθοδοξίας για τον Ελληνισμό. “Ταυτότητα” και “Διαφορετικότητα”.
Η Ορθοδοξία έδωσε ταυτότητα στους Έλληνες.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κατήργησε την Ιστορία των προγόνων μας, την δίψα για ελευθερία, την γλώσσα, την φιλοσοφία, το όραμα πολιτισμού το οποίο διαδόθηκε μέχρι τα βάθη της Ασίας από τον Μέγα Αλέξανδρο τον Μακεδόνα, τον Έλληνα, ο οποίος είχε την πίστη ότι στο πρόσωπό του ένωνε όλους τους Έλληνες, έστω και αρχικώς “πλην Λακεδαιμονίων”.
Ο Χριστιανισμός συνάντησε τον Ελληνισμό, “δοκίμασε τα πάντα και κατέσχε το καλόν”. Αξιοποίησε και ανανέωσε όλα τα στοιχεία της ελληνικής ταυτότητος και προσέθεσε σ᾽ αυτά το Πρόσωπο του Χριστού και δύο δρόμους και τρόπους μοναδικά λυτρωτικούς: την Αγάπη και την Ανάσταση. Έκανε τους Έλληνες όχι απλώς να ενδιαφέρονται για την διάδοση του πολιτισμού, της γλώσσας, της σκέψεως, αλλά να νοιάζονται για την ζωή όλων των ανθρώπων. Τους έκανε ιεραποστόλους της αλήθειας και της αγάπης του Χριστού σε όλους τους λαούς, τους οποίους μπορούσαν να συναντήσουν.
(…)
Και την ίδια στιγμή εζωοποίησε τον Ελληνισμό δίδοντας στον άνθρωπο την προοπτική της Αναστάσεως.
Αυτό που δεν μπορούσαν να διανοηθούν οι σπουδαιότατοι των φιλοσόφων, την σωτηρία ακέραιης της υπάρξεως και όχι μόνο την αθανασία της ψυχής, ήρθε ο χριστιανισμός για να προσφέρει. “ Πού σου θάνατε το κέντρον; πού σου Άδη το νίκος; Ανέστη Χριστός και συ καταβέβλησαι”.
Στο όριο της φιλοσοφίας ήρθε η υπέρβαση της πίστεως. Και ο Ελληνισμός συνεζεύχθη με την Ορθόδοξη χριστιανική πίστη και στην καθ᾽ ημάς Ανατολή έλαβε καινούργια ταυτότητα, την οποία προσπαθούμε να διατηρήσουμε μέχρι σήμερα.
Όμως η Ορθοδοξία βοήθησε τον Ελληνισμό να συνειδητοποιήσει και την διαφορετικότητά του σε σχέση με την Δύση. Το ότι πιστεύουμε στον Χριστό δεν σημαίνει ότι Ορθόδοξοι και Δυτικοί είμαστε ίδιοι.
Το ότι αγαπούμε τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, δεν σημαίνει ότι μιλούμε την ίδια γλώσσα ή τους κατανοούμε με τον ίδιο τρόπο και περιεχόμενο.
(…) Τιμούμε τις ιερές εικόνες, διότι σ᾽ αυτές απεικονίζεται το Θεανθρώπινο πρόσωπο του Χριστού και δεν πιστεύουμε σε έναν θεό ασώματο ή μόνο πνευματικό.
(…)
Και επειδή ο Θεός έγινε “ως εις εξ ημών”, προσλαμβάνοντας την ανθρώπινη φύση μας, δώσαμε στον Ελληνισμό την δυνατότητα να υπερασπίζεται τα δίκαιά του και την ελευθερία του, μη αρνούμενος όμως την συνύπαρξη με τους άλλους λαούς.
(…)
Ορθοδοξία και Ελληνισμός συμπορευτήκαμε σε δύσκολους χρόνους.
Στο καντήλι, την εικόνα, στο σταυροκόπημα ο Έλληνας έβρισκε το αποκούμπι του.
Στο σχολειό της εκκλησίας και του μοναστηριού ο απλός παπάς μάθαινε γράμματα στα ελληνόπουλα και κρατούσε άσβεστη την φλόγα της πίστεως η οποία συνοδεύονταν από την αναζήτηση της ελευθερίας.
Στην “Κυρά Δέσποινα την πολυδακρυσμένη” έμενε ζωντανή η ελπίδα ότι “πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικά μας θα ᾽ναι”.
Στα λείψανα και τις είκόνες των Αγίων και μετά την λειτουργία της Κυριακής και της γιορτής ο Έλληνας έκανε το πανηγύρι του, εξέλεγε τους προεστούς του, συζητούσε για την αντίστασή του, έβρισκε την γυναίκα του, παντρεύονταν και έκανε την οικογένειά του, από την εκκλησία του ξεκινούσε την ζωή του και σ᾽ αυτήν έμπαινε για να δηλώσει το “Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών”!
Ορθοδοξία και Ελληνισμός μείναμε μαζί στην νίκη και την ήττα, στην αντίσταση στον κάθε επίβουλο εχθρό, στην απελευθέρωση και στην προσφυγιά, στα μεγάλα ΟΧΙ, στον αγώνα ανασυγκροτήσεως της πατρίδος. Μαζί νικήσαμε και μαζί χάσαμε.
Και όσοι επεχείρησαν να διασπάσουν αυτόν τον ακατάλυτο δεσμό σκόνταψαν μπροστά στην καρδιά του λαού μας, ο οποίος μπορεί να δεχθεί ιδέες, συστήματα, θεσμούς, εκσυγχρονισμούς σε όλα, αλλά δεν δέχεται να αρθεί αυτή η συναλληλία Εκκλησίας και Πολιτείας, όχι γιατί η Εκκλησία δεν θα επιβιώσει, αλλά γιατί κάθε τέτοια απόπειρα θα είναι ξερίζωμα της καρδιάς του λαού.
Διότι η παράδοση δεν είναι μόνο χθες, μόνο ιστορία, μόνο ήθη και έθιμα, αλλά “λάλον ύδωρ”, το οποίο “άλλεται εις ζωήν αιώνιον”.
(…)
Μακαριώτατε,
Κύριε Πρόεδρε,
Στην Κέρκυρα, τόπο της επισκοπικής μας διακονίας, τεθησαύρισται, μεταξύ άλλων, το λείψανο της αγίας Θεοδώρας της Αυγούστης, της αυτοκράτειρας η οποία αναστήλωσε τις ιερές εικόνες, απέδειξε την συναλληλία Εκκλησίας και Πολιτείας και αντάλλαξε προς το τέλος της ζωής της την αυτοκρατορική πορφύρα με το μοναχικό τριβώνιο.
Καθώς ενθυμούμεθα σήμερα την Ορθοδοξία την οποία περιφρούρησε όχι μόνο με την διακονία της ως αυτοκράτειρα, αλλά και με την ζωή της αγιότητος, ας θυμηθούμε και το χρέος μας: όλοι μας, ο καθένας “εφ᾽ ω ετάχθη” να διαφυλάξουμε την ενότητα και συμπόρευση Ορθοδοξίας και Ελληνισμού.
Όχι από φόβο μήπως χαθούν προνόμια ή από άγχος για να μη γίνουν αλλαγές στην ζωή μας, αλλά γιατί ό,τι έχει δοκιμαστεί, ό,τι έχει δώσει ταυτότητα, ό,τι μας κρατά διαφορετικούς και την ίδια στιγμή ανταποκρίνεται στις ανάγκες των καιρών είναι η ρίζα μας. Αν ξεραθεί, τότε το δένδρον παύει όχι απλώς να δίδει καρπούς, αλλά και να υφίσταται».
πηγή
