Βουλή, 21/11/2017- ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ (Πρόεδρος του κόμματος το Ποτάμι):
Είκοσι, λοιπόν, νεκροί στη Μάνδρα. Πρέπει να κάνουμε μία στάση εδώ. Όχι μόνο γιατί η απώλεια είκοσι ανθρώπων είναι κάτι σημαντικό, όχι μόνο γιατί δεν μπορούμε να το ξεπεράσουμε, αλλά, γιατί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, υπάρχει ένα νήμα που συνδέει την αντίληψη των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για τη διακυβέρνηση με τα τραγικά γεγονότα στη Μάνδρα.
Η χώρα δεν έχει πλάνο, δεν έχει σχέδιο, δεν έχει πρόγραμμα. Και άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι και στα τρία μνημόνια υπήρξαν πολλές διατάξεις, πολλές επιταγές που έγιναν με το ζόρι, αλλά υπάρχει και κάτι που αρνούμαστε συστηματικά να κάνουμε. Είναι, όπως ξέρετε, το Εθνικό Αναπτυξιακό Σχέδιο. Το ζητούσε το πρώτο μνημόνιο, το ζητούσε το δεύτερο, το ζητούσε το τρίτο και ακόμα δεν το έχουμε κάνει.
Τσαλαβουτάμε, λοιπόν, στα προβλήματα, μπαλώνουμε και δίνουμε συνεχώς έδαφος στους τσαρλατάνους των υποσχέσεων, που, αντί για σχέδιο, αντί για πρόγραμμα, αντί για λύσεις, παίζουν χαρτοπόλεμο με τις υποσχέσεις. Μεγάλες υποθέσεις, όπως τα αντιπλημμυρικά και η προστασία του περιβάλλοντος, δεν είναι στη δημόσια ατζέντα. Κι όταν μπαίνουν, μπαίνουν με όρους εντυπωσιασμού.
Η κ. Δούρου στην προσπάθειά της να κερδίσει την Περιφέρεια, είχε υποσχεθεί – και το ηχητικό ντοκουμέντο παίζει συνέχεια αυτές τις μέρες στο διαδίκτυο – ότι μέσα σε έξι μήνες θα είχε έναν πλήρη αντιπλημμυρικό σχεδιασμό. Και ως γνήσιο τέκνο ενός εμφυλιοπολεμικού λαϊκισμού, η κ. Δούρου κατηγορούσε τότε τον κ. Σγουρό για τον άνθρωπο που χάθηκε στις πλημμύρες του 2013. Τώρα, με τις είκοσι χαμένες ζωές, ποιος έχει την ευθύνη; Προφανώς, κυρίες και κύριοι, το κράτος και η Περιφέρεια – και είναι το ελάχιστο συμπέρασμα όλων μας – κοιμούνταν. Τις πρώτες κρίσιμες ώρες της καταιγίδας δεν έγινε καμία συγκεκριμένη προειδοποίηση στους κατοίκους, δεν υπήρξε κανένα σχέδιο και δεν υπήρξε καμία κινητοποίηση. Ξύπνησαν, το κράτος και η Περιφέρεια, αφού είδαν τον αριθμό των νεκρών στα sites.
Και βεβαίως, η υπόθεση είναι παλιά και τα προβλήματα είναι πολύ παλιά. Μπαζώναμε ρέματα, κάναμε τους χειμάρρους δρόμους, κλείναμε τα ποτάμια και χτίζαμε αυθαίρετα σχεδόν παντού. Περιφρονήσαμε, δηλαδή, τη δύναμη της φύσης. Αν, όμως, οι πατεράδες μας μπορούσαν να επικαλεστούν την παντελή τους φτώχεια και την άγνοια, εμείς τι δικαιολογία έχουμε για όλα αυτά;
Οι επιστήμονες μας προειδοποιούν συστηματικά εδώ και δέκα χρόνια γι’ αυτά που έρχονται, τα ακραία καιρικά φαινόμενα που θα πολλαπλασιάζονται και θα είναι κάθε φορά και φονικότερα. Επιβάλλεται, λοιπόν, να αποκτήσουμε πολιτική για το περιβάλλον, από τα πολύ μικρά, από το αυθαίρετο στο ρέμα, δηλαδή, μέχρι τα μεγάλα, την εκπομπή ρύπων που επιταχύνουν την κλιματική αλλαγή.
Αποκαλύπτεται ότι η Περιφέρεια Αττικής είχε προϋπολογίσει για αντιπλημμυρικά έργα, τουλάχιστον, 31 εκατομμύρια ευρώ και στις 30 Σεπτεμβρίου 2017 είχε δαπανήσει για τα έργα αυτά μόνο 5 εκατομμύρια.
Γιατί τόση ανικανότητα; Γιατί τόση καθυστέρηση; Γιατί τόση υπακοή –να πιστέψω- στο «τέρας» της γραφειοκρατίας; Μήπως επειδή πλέον, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι των ΑΝΕΛ, είναι το δικό σας «τέρας»; Μήπως είναι το «τέρας» που πλέον υιοθετήσατε;
Είναι φανερό ότι δεν υπάρχει καμία διάθεση να συγκρουστείτε με την γραφειοκρατία και την παθογένεια του παρελθόντος. Τσαλαβουτάμε αριστερά, τσαλαβουτάμε δεξιά και αυτό το ονομάζουμε πολιτική. Οι ασύνδετες, όμως, υπουργικές πράξεις και αποφάσεις δεν είναι κυβερνητική πολιτική.
Πάμε, λοιπόν, και στο νομοσχέδιο. Αποφασίσατε να μοιράσετε μέρισμα. Ποιο είναι εδώ το σχέδιό σας για την υποστήριξη των πραγματικά αδύναμων, για τη δημιουργία θέσεων εργασίας και για την φορολογία; Αυτά τα τρία, φτώχεια, ανεργία, φορολογία, είναι αλληλένδετα μεταξύ τους.
Θέλω να σας δώσω μερικά παραδείγματα, γιατί απευθυνθήκαμε στους ανθρώπους μας, στους γνωστούς μας, στους φίλους μας να μας προσωποποιήσουν το πρόβλημα με τη φορολογία.
Η Ματίνα, λοιπόν, είναι απόφοιτος Οικονομικού με μεταπτυχιακό στην Ολλανδία. Γύρισε στην Ελλάδα και για αρχή κρατάει λογιστικά βιβλία. Έχει κέρδη περίπου 10.000 ευρώ ετησίως. Το 60% θα το δώσει στο κράτος για φόρους και εισφορές. Και θα της μείνουν –προσέξετε- 350 ευρώ τον μήνα, λιγότερα, δηλαδή, απ’ αυτά που θα έπαιρνε από το Ταμείο Ανεργίας.
Η Άννα είναι φαρμακοποιός, έχει κέρδη –δηλαδή, έσοδα μείον έξοδα- 60.000 ευρώ ετησίως. Δεν τα λες και λίγα. Ξέρετε, όμως, πόσα θα της μείνουν απ’ αυτά τα 60.000 ευρώ πληρώνοντας φόρους και εισφορές; Θα της μείνουν κάτι λιγότερο από 17.000 ευρώ, δηλαδή, 1400 ευρώ το μήνα. Όλα τα άλλα θα πάνε στο κράτος, σε φόρους και εισφορές.
Πάμε σε μία ομόρρυθμη εταιρεία. Ο Γιώργος και η Ασπασία είναι βιοτέχνες. Έχουν κέρδη γύρω στις 30.000 ευρώ. Εάν βγουν οι φόροι, εάν βγουν οι εισφορές, τα δύο νοικοκυριά τους –γιατί δεν είναι και ζευγάρι- θα πρέπει να τα βγάλουν πέρα με κάτι λιγότερο από 500 ευρώ το μήνα, σε μία δραστηριότητα που τους αποδίδει 30.000 ευρώ τον χρόνο!
Δικηγόροι. Νεαρός δικηγόρος μαζεύει περίπου 15.000 ευρώ τον χρόνο. Πληρώνει φόρους και εισφορές σχεδόν 7.000 ευρώ και του μένουν στην τσέπη 650 ευρώ τον μήνα. Και εάν το «βασανίσει» λίγο παραπάνω και βγάλει άλλες 5.000 ευρώ, θα κερδίσει άλλα 70 ευρώ τον μήνα!
Ένας νεότερος επιχειρηματίας, μηχανικός, νέος επιχειρηματίας στον κλάδο της πληροφορικής με εισόδημα 50.000 ευρώ, δηλαδή, περίπου 4.000 ευρώ τον μήνα, θα δώσει σε ασφαλιστικές εισφορές 19.000 ευρώ και 8.000 ευρώ σε φόρο εισοδήματος και τέλος επιτηδεύματος. Δηλαδή, θα του μείνουν μόλις 23.000 ευρώ. Θα του μείνουν, δηλαδή, ούτε 2.000 ευρώ τον μήνα από τα 4.100 ευρώ που ο ίδιος έβγαλε.
Ένας μικρός επιχειρηματίας, ο Βασίλης, έχει τρεις εργαζόμενους. Για να έχει τρεις εργαζόμενους με 1.000 ευρώ το μήνα, πληρώνει 70.000 τον χρόνο! Γιατί από 1.655 ευρώ που παίρνει ένας εργαζόμενος στα χαρτιά, στην τσέπη του θα πάνε μόνο τα 1000 ευρώ.
Προσέξτε να δείτε πώς οδηγούμε τον κόσμο στη «μαύρη» εργασία. Ο Γιώργος είναι ένας νέος σερβιτόρος. Για να παίρνει 500 ευρώ τον μήνα, ο εργοδότης του τον δηλώνει για περίπου 10.000 ευρώ ετησίως. Ο ίδιος δίνει περίπου 2.000 ευρώ για εισφορές. Και καταλήγει να βάζει στην τσέπη κάτι λιγότερο από 500 ευρώ τον μήνα.
Θα μπορούσα να συνεχίσω με πολλά άλλα παραδείγματα ανθρώπων που δημεύθηκε η περιουσία τους, ο κόπος τους, για να μπορούν σήμερα οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να μιλούν για ένα πλεόνασμα. Κάθε εργαζόμενος καταλήγει να έχει πίσω του μια ιστορία φορολογικής τρέλας, θύματα όλοι μιας φορομπηχτικής κρατικής μηχανής, σπάταλης που δεν σέβεται τα ευρώ του εργαζόμενου πολίτη.
Οι υψηλοί φόροι, οι μεγάλες εισφορές, ο δρόμος, δηλαδή, που έχει διαλέξει σήμερα η Κυβέρνηση επιτρέπει μεν τις πρόσκαιρες παροχές, αλλά μειώνει τα κίνητρα για εργασία. Αυτή η υπερφορολόγηση, νομίζω, και αυτό είναι το πιο δυσάρεστο, είναι μια συνειδητή απόφαση της σημερινής Κυβέρνησης. Το ομολογούν σε κάποιες σπάνιες περιπτώσεις και κάποιοι Υπουργοί, ότι «αντί για μείωση δαπανών προχωρήσαμε σε υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης».
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη διάλυση της μεσαίας τάξης. Σε λίγο θα ανοίξει τόσο η ψαλίδα που θα έχουμε μόνο δύο τάξεις: τους φτωχούς και τους προύχοντες. Φτωχούς, που θα απλώνουν το χέρι για βοήθεια, και μια μικρή προνομιούχα τάξη που θα θέλει να συναλλάσσεται με την εξουσία και τα Υπουργεία. Και λίγο κοντά στις γιορτές μια κυβέρνηση θα αναζητά τους ιδανικούς ψηφοφόρους, για να μοιράσει κάποια έκτακτα επιδόματα. Κανένα σχέδιο για τη νέα γενιά, κανένα σχέδιο για ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και κανένα σχέδιο για να μειωθούν οι σπατάλες.
Μία παράγραφο μόνο για τις σπατάλες. Η χώρα μας έχει, και το επισημαίνουμε συνέχεια, εκατόν πενήντα έξι πολιτικές γραμματείες, γενικές, ειδικές, τομεακές, αναπληρωματικές. Είχε εβδομήντα εννιά και εσείς, κύριοι της Κυβέρνησης, τις διπλασιάσατε τα τελευταία δύο χρόνια. Ιδού, λοιπόν, ένα μεγάλο πεδίο, για να μειωθούν οι σπατάλες και ακολούθως να μειωθούν και οι φόροι.
Το 2017 είχαμε πρόσθετα φορολογικά-εισπρακτικά μέτρα 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ για το 2018 τα μέτρα αυτά θα είναι περίπου άλλα 2 δισεκατομμύρια, για την ακρίβεια 1,9 δισεκατομμύρια. Και όλα αυτά, ενώ πληρώνουμε ήδη 50 δισεκατομμύρια σε φόρους. Και όταν λέω «πληρώνουμε», σύμφωνα και με τα σημερινά στοιχεία που θα έχετε δει, μιλώ κυρίως γι’ αυτούς, για το 20% των φορολογούμενων που πληρώνει πάνω από το 80% των φόρων.
Τι λέω, λοιπόν; Όσο δεν αυξάνεται ο πλούτος της χώρας, θα κυνηγάμε την ουρά μας. Θα ανακυκλώνουμε όλο και λιγότερο πλούτο ανάμεσα στους μεσαίους, τους φτωχούς, τους νεόπτωχους και τους άπορους. Θα σας διαβάσω τρεις φράσεις από την τελευταία έκθεση – δυο λόγια μόνο – του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή:
«Οι υψηλοί συντελεστές λειτουργούν αποτρεπτικά στην προσέλκυση επενδύσεων που τόσο έχει η ανάγκη η ελληνική οικονομία και ενισχύουν την έξοδο των ελληνικών επιχειρήσεων προς άλλες χώρες με πιο φιλικό περιβάλλον για το επιχειρείν.»
Δεν είναι δική μας φωνή – θα μπορούσε να είναι –, αλλά είναι το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή.
Και συνεχίζω –προσέξτε –: «Πάση θυσία πρέπει να αποφευχθεί η ανάπτυξη του φαινομένου του εργαζόμενου φτωχού και μάλιστα του νέου εργαζόμενου φτωχού».
Ο Πρωθυπουργός, βέβαια, λέει, ότι το μέρισμα προέρχεται από ανάπτυξη και από μείωση της ανεργίας. Η πραγματικότητα, όμως, τον διαψεύδει. Η ανεργία μειώνεται, αλλά όχι με κανονικές θέσεις εργασίας. Το 2016, παρά τη μείωση της ανεργίας στα χαρτιά, τα έσοδα από εργασία τόσο των μισθωτών όσο και των αυτοαπασχολούμενων μειώθηκαν. Για να το πω με απλά λόγια: Εκεί που είχαμε μία θέση απασχόλησης των 700 ευρώ σήμερα έχουμε δύο θέσεις απασχόλησης των 350 ευρώ.
Το φορολογικό και ασφαλιστικό σύστημα που εφαρμόζει η Κυβέρνηση λειτουργεί ως τροχοπέδη για την ανάπτυξη. Η ανάπτυξη φέτος θα είναι 1,5%, πολύ πίσω από τον στόχο που είχατε βάλει. Και στην τριετία, γιατί αυτό έχει σημασία, 2015-2017 η Ισπανία θα πετύχει μια σωρευτική ανάπτυξη 10%, η Κύπρος σχεδόν 10%, δηλαδή 9%, η Πορτογαλία 3,5% και η Ελλάδα μόνο 1%.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στην Ελλάδα της κρίσης η προστασία –και εδώ νομίζω ότι μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι σε αυτόν τον μεγάλο τίτλο – και υποστήριξη των πραγματικά αδύναμων είναι ο πρώτος στόχος. Όμως, τα περιστασιακά επιδόματα δεν λύνουν το πρόβλημα, γιατί το πρόβλημα αυτών των ανθρώπων είναι τα πολύ χαμηλά εισοδήματα και η ανεργία.
Εμείς θα επιμείνουμε στην πρότασή μας, η οποία έχει ξανακατατεθεί στη Βουλή: ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για την κοινωνική προστασία όσων δεν έχουν άλλη λύση ή όσων έχουν πληγεί από πρόσκαιρες ατυχίες, ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα σταθερό, και από την άλλη, δυναμικές πολιτικές για συστηματική αύξηση παραγωγής για νέες θέσεις εργασίας και για δημιουργία ευκαιριών για αύξηση των εισοδημάτων.
Ο Έλληνας, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μετά από τόσα χρόνια κρίσης είναι έτοιμος να φουρνίσει και θέλει τα σύνεργα. Όμως, εσείς κύριοι της Κυβέρνησης, με αυτά, που κάνετε τα τελευταία χρόνια, του γκρεμίζετε το φούρνο και τώρα για να του απαλύνετε λίγο τον πόνο του δίνετε ένα καρβέλι ψωμί.
Εμείς δεν θα στερήσουμε αυτό το καρβέλι από τον κόσμο, αλλά ο αγώνας μας ήταν και παραμένει ο ίδιος: πολίτες, που δεν θα εξαρτώνται από τα ψίχουλα του ηγεμόνα. Αυτός είναι ο αγώνας, αυτή είναι η προσπάθεια.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του Ποταμιού)
Tags: ανάπτυξη, επιδόματα, οικονομία, Σταύρος Θεοδωράκης, φόροι
