Πρώτη είδηση σήμερα στα περισσότερα πτωματολάγνα τηλεοπτικά κανάλια ο τραγικός θάνατος της 4χρονης Άννυ. Τριανταπέντε ολόκληρα λεπτά αφιέρωσε κεντρικό δελτίο ειδήσεων μεγάλου καναλιού για να περιγράψει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες το ειδεχθές κακούργημα.
Αυτοί οι τρομολάγνοι λειτουργοί των ΜΜΕ φαίνεται να ηδονίζονται με τη φρίκη και δεν γνωρίζουν πού να σταματήσουν τις μακάβριες περιγραφές. Προφανώς πιστεύουν ότι ο χρεοκοπημένος λαός, που δεν γνωρίζει τι θα του ξημερώσει και αν θα έχει ψωμί και γάλα για να ταΐσει αύριο τα παιδιά του, ηδονίζεται με τις περιγραφές μακάβριων εγκλημάτων, και του προσφέρουν όσο περισσότερο σιχαμερό υλικό διαθέτουν, βγαλμένο από τα έγκατα της κόλασης, για να αυξήσουν την τηλεθέαση.
Προσωπικά αποστρέφομαι το μακάβριο θέαμα και όταν το παρουσιάζουν στην τηλεόραση την κλείνω. Δεν μπορώ να κατανοήσω πώς μπορεί να ωφεληθεί κανείς με τις αναλυτικές περιγραφές ειδεχθών εγκλημάτων που τελέστηκαν από αρρωστημένους ή δαιμονισμένους εγκεφάλους. Αυτές οι περιγραφές ενδιαφέρουν μόνο την Αστυνομία και τη Δικαιοσύνη.
Και σα να μην έφτανε η περιγραφή του φρικιαστικού θανάτου της μικρής Άννυ, οι πτωματολάγνοι δημοσιογράφοι, για να ικανοποιήσουν φαίνεται το επίσης αρρωστημένο κοινό τους, τους υπενθύμισαν και άλλα ειδεχθή εγκλήματα του παρελθόντος, όπως την υπόθεση Δουρή, την υπόθεση Φραντζή και άλλες, ώστε να λάβει συνολικά τη δόξα ο “Διάβολος” για τα κατορθώματα των οργάνων του. Τα ίδια κάνουν τα ΜΜΕ μετά από κάποιο τρομοκρατικό κτύπημα, εξιστορώντας όλα τα προηγούμενα τρομοκρατικά κτυπήματα της ίδιας οργάνωσης ώστε να την δοξάσουν για τα κατορθώματά της. Μιλάμε για αρρωστημένους δημοσιογραφικούς εγκεφάλους, που διαμορφώνουν με την προπαγάνδα τους την κοινή γνώμη και ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις…
Τελικά οι δημοσιογράφοι, κυνηγώντας τη μακάβρια είδηση για να εντυπωσιάσουν το κοινό τους και ν’ αυξήσουν την τηλεθέαση, φαίνεται πως έχουν πάθει κάποια διαστροφή και έχουν εντελώς ξεχάσει την κοινωνική αποστολή τους. Ή μήπως δεν τους έμαθαν ποτέ οι δάσκαλοί τους ποια είναι η αποστολή τους;
Η πληροφόρηση δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέσον για την ανύψωση του νοητικού, ηθικού, πολιτιστικού και πολιτικού επιπέδου της κοινωνίας. Είναι μέσον για την πνευματική καλλιέργεια των πολιτών ώστε να γίνουν καλοί κ’ αγαθοί άνθρωποι.
Ψιλά γράμματα αυτά, θα μου πεις… Ποιος νοιάζεται τη σήμερον ημέρα για διαμόρφωση χαρακτήρα στους πολίτες, για την έμπνευσή τους με ιδανικά, αρχές και αξίες; Ουδείς, πλην ελαχίστων ρομαντικών που απομονώνονται ως γραφικοί, αιθεροβάμονες ή και τρελοί, και κανείς δεν τους δίνει σημασία.
