.jpg)
Όσοι παρακολουθούν συνειδητά τις ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας διαπιστώνουν ότι μεγάλο μέρος των ύμνων που ψέλνονται καταδικάζουν απερίφραστα την προδοσία του Ιούδα. Πόσοι όμως από τους χριστιανούς έχουν συνειδητοποιήσει και σκανδαλιστεί με την διαρκή προδοσία του Ιερατείου ανά τους αιώνες; Και ο μεν Ιούδας μετανόησε όταν συνειδητοποίησε ότι παρέδωσε στο Συνέδριο αίμα αθώου, και απελθών απήγξατο (κρεμάστηκε), το δε Ιερατείο κάθε “χριστιανικής” ομολογίας είναι αμετανόητο σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια, και συνεχίζει να προδίδει και να σταυρώνει το Χριστό καθημερινά με τα αντίχριστα δόγματα, την ειδωλολατρία και τη λειψανολατρεία που εισήγαγε στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας, αλλά και με τον προκλητικό τρόπο ζωής του (αρχιερατικοί θρόνοι, χρυσά άμφια, λιμουζίνες, υποτακτικοί, κλπ.).
Και ενώ ο Χριστός πριν από το μαρτύριό του προσευχήθηκε για τους αποστόλους “ίνα ώσιν εν”, να είναι ενωμένοι, “ίνα γνωρίσει ο κόσμος ότι Συ με απέστειλας”, οι Αρχιερείς, αυτοαποκαλούμενοι διάδοχοι των Αποστόλων, κάθε άλλο παρά πνεύμα ενότητας έχουν επιδείξει ανά τους αιώνες. Και για να μην διεισδύσουμε σε δογματικές τρίχες ως δήθεν αιτίας διαχωρισμού, ας κοιτάξουμε το πιο απλό: τον εορτασμό του Πάσχα σε διαφορετικές ημερομηνίες από Καθολικούς και Ορθοδόξους! Την περασμένη Κυριακή οι Καθολικοί γιόρτασαν το δικό τους Πάσχα, και μεθαύριο οι Ορθόδοξοι θα γιορτάσουν τη δική τους Ανάσταση. Αν δεν είναι αυτός ο διχασμός βούτυρο στο ψωμί των εχθρών του Χριστιανισμού και προδοσία του Χριστού, τότε πώς λέγεται;
Σήμερον ο Ιούδας, παραποιείται θεοσέβειαν, καί αλλοτριούται τού χαρίσματος, υπάρχων μαθητής, γίνεται προδότης, εν ήθει φιλικώ, δόλον υποκρύπτει, καί προτιμάται αφρόνως τής τού Δεσπότου αγάπης, τριάκοντα αργύρια, Οδηγός γενόμενος, συνεδρίου παρανόμου…
(Σήμερα ο Ιούδας δείχνει ψεύτικη θεοσέβεια και χάνει το χάρισμα (του αποστόλου). Ενώ ήταν μαθητής, γίνεται προδότης. Κάτω από φιλικό τρόπο κρύβει δολιότητα και απερίσκεπτα προτιμάει από την αγάπη του Κυρίου τα τριάντα αργύρια, αυτά που πήρε για να γίνει οδηγός του παράνομου Συνεδρίου…)
Το τροπάριο που παρέθεσα μπορεί αυτοδικαίως να διασκευαστεί ως εξής:
Επί δύο χιλιετίες το Ιερατείο προσποιείται θεοσέβεια και αποξενώνεται από το χάρισμα του Αγίου Πνεύματος. Ισχυριζόμενοι οι Ιεράρχες ότι είναι μαθητές και εκπρόσωποι του Χριστού, έγιναν προδότες με ήθος φιλικό που υποκρύπτει δόλον. Αντί της αγάπης του Δεσπότου Χριστού, αυτοανακηρύχτηκαν Δεσπότες και αφρόνως προτίμησαν τα αργύρια, γενόμενοι οδηγοί αντίχριστου Συνεδρίου.
Ας δούμε κι άλλο ένα σχετικό τροπάριο:
Σήμερον ο Ιούδας, καταλιμπάνει τόν Διδάσκαλον, καί παραλαμβάνει τόν διάβολον, τυφλούται τώ πάθει τής φιλαργυρίας, εκπίπτει τού φωτός, ο εσκοτισμένος, πώς γάρ ηδύνατο βλέπειν, ο τόν φωστήρα πωλήσας, τριάκοντα αργυρίων….
(Σήμερα ο Ιούδας εγκαταλείπει το Διδάσκαλο και παίρνει (ως δάσκαλο) το Διάβολο. Τυφλώνεται από το πάθος της φιλαργυρίας και χάνει το Φως (το Χριστό) ο σκοτισμένος. Γιατί πώς μπορούσε να βλέπει, αυτός που πούλησε τον φωστήρα για τριάντα αργύρια;…)
Και τώρα η διασκευή:
Προ αιώνων το Ιερατείο εγκατέλειψε τον Διδάσκαλο και παρέλαβε τον διάβολο. Τυφλώθηκε από το πάθος της φιλαργυρίας και έχασε το Φως του Χριστού, όντας σκοτισμένο. Διότι πώς μπορούσαν να βλέπουν αυτοί που πούλησαν των φωστήρα για αργύρια και θρόνους;
Αυτά τα ολίγα για σήμερα Μεγάλη Παρασκευή, κι ας με συγχωρήσει το χριστεπώνυμο ποίμνιο (θύμα), που δεν φταίει αν οι Ιεράρχες του πρόδωσαν το Χριστό και τον ταΐζουν “πέτρες” αντί για “άρτο”…
