Εντυπωσιακά ειρηνικές ήταν οι συγκεντρώσεις συμπαράστασης προς την Κυβέρνηση χθες βράδυ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Καλή αρχή! Πάντα τέτοια να ‘χουμε! Ο ενθουσιασμός των συγκεντρωμένων ήταν έκδηλος.
Και το ερώτημά μου, χωρίς να θέλω να είμαι μίζερη, είναι: μήπως στο δεκαήμερο επαφών του Έλληνα Πρωθυπουργού και του Υπουργού Οικονομικών με Ευρωπαίους αξιωματούχους πήραμε κάτι χειροπιαστό, μια κάποια υπόσχεση ότι έστω μερικά από τα αιτήματα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θα ικανοποιηθούν; Δεν αντιλήφθηκα να πήρε θετική απάντηση κάποιο από τα αιτήματά μας.
Ωστόσο, εάν οι συγκεντρωμένοι πανηγύριζαν διότι για πρώτη φορά η Ελλάδα ύψωσε ανάστημα – κοινώς έδειξε τα δόντια της – και διεκδίκησε τα αυτονόητα και λογικά (ίσως και κάποια παράλογα) με σθένος και αυτοπεποίθηση, τότε οι πανηγυρισμοί έχουν κάποια βάση.
Σε κάθε περίπτωση, οι χθεσινοβραδινές συγκεντρώσεις επιβεβαίωσαν για άλλη μια φορά ότι ο λαός έχει ανάγκη από ελπίδα και ενθουσιασμό. Και τέτοια θετικά συναισθήματα ευφορίας και εθνικής υπερηφάνειας του διήγειρε η εντυπωσιακή, από επικοινωνιακή άποψη, δεκαήμερη περιοδεία του Αλέξη Τσίπρα και του Γιάνη Βαρουφάκη στην Ευρώπη.
Σε αυτές τις περιπτώσεις ο λαός δεν στέκεται σε λεπτομέρειες. Δεν του κάνει εντύπωση, π.χ., ότι ενώ ο Αλέξης Τσίπρας απαιτούσε εκλογές από πέρυσι το Σεπτέμβριο, λέγοντας ότι έχει έτοιμο το “σχέδιο σωτηρίας” της χώρας, το οποίο μάλιστα εξήγγειλε στην Έκθεση Θεσσαλονίκης, τώρα εκλιπαρεί να του δοθεί χρόνος από τους εταίρους για να ετοιμάσει το πρόγραμμα που θα τους προτείνει! Και ούτε κανένα από τα ΜΜΕ σχολίασε αυτό το παράδοξο, διότι εδώ ισχύει το της παροιμίας “καινούργιο κοσκινάκι μου και πού να σε κρεμάσω.”
Καλός ο ενθουσιασμός, κάλλιστη όμως η αυτογνωσία, η σύνεση και η αλήθεια.
