Το μήνυμα της χρονιάς από μια αιωνόβια σεισμόπληκτη στην Κεφαλονιά:
«Πέρασα πολλά πολλά, αλλά “Δόξα Συ ο Θεός” είχα δύναμη. Είχα δύναμη, αγάπη μου. Και δεήθηκα για όλο τον κόσμο: Να σταματήσει ο θυμός του, γιατί είμαστε κακοί άνθρωποι, αγάπη μου, και δεν πρέπει. Νάμαστε όλοι αγαπημένοι σαν αδέλφια.»
Αντώνης Σαμαράς: «Μπράβο, νάστε καλά. Γεια σας, ευχαριστούμε πολύ».
Από τη βιασύνη να κόψει τη συζήτηση, είναι προφανές… ότι του ξίνισαν του Αντώνη οι συμβουλές της γιαγιάς και η αυτοκριτική.
Τα υπόλοιπα τα είπε μέσα του ο Αντώνης, κι εμείς μπορούμε να μαντεύσουμε: “Αυτά που λες εγώ τ’ ακούω βερεσέ! Στην πολιτική δεν υπάρχει αγάπη, υπάρχει μόνον ‘αλληλοσφαγή’. Κυριαρχεί το σύνθημα: ο πολιτικός θάνατός σου, η ζωή μου.”
Αλλά και σε μια κοινωνία, που λατρεύει το Μαμμωνά ως Θεό, δεν υπάρχει αγάπη. Υπάρχει ανελέητος ανταγωνισμός, που γεννά το φθόνο, το μίσος και την εκμετάλλευση.
Όσο για το αν είμαστε όλοι αδέλφια, εδώ γελάνε πικρόχολα…
Ποτέ, δυστυχώς, στην ιστορία οι Έλληνες δεν ένιωσαν ότι είναι αδέλφια…
Ούτε κατάλαβαν ποτέ το στοιχειώδες, ότι εν τη ενώσει η ισχύς.
Ποτέ δεν έβαλαν το εμείς πάνω από το υπερφίαλο εγώ τους.
Δεν απέκτησαν ποτέ συλλογική συνείδηση.
Γι’ αυτό καταντήσαμε εδώ που καταντήσαμε. Η αλληλοφαγωμάρα μας κατέστρεψε.
Και γιατί να το κρύψομε άλλωστε;
«Είμαστε κακοί άνθρωποι, αγάπη μου», είπε με πόνο η σχεδόν εξαϋλωμένη αιωνόβια γιαγιά.
Είναι ψέματα; Πόσοι από μας, αριστεροί, δεξιοί, και όλοι οι ενδιάμεσοι πολιτικόπληκτοι πιστεύουμε ενδόμυχα ότι είμαστε καλοί άνθρωποι; Ότι νιώθουμε τον αντιφρονούντα ως αδελφό μας;
