Ο Απολλώνιος ο Τυανεύς υπήρξε αληθινός φιλόσοφος και διδάσκαλος με μεγάλη απήχηση. Ήταν ιερέας του Ασκληπιού, και θαυμαστής της φιλοσοφίας του Πυθαγόρα.
Έζησε ζωή ενάρετη, λιτή, αποποιούμενος τα υλικά αγαθά και καταδικάζοντας αυστηρά τις καταχρήσεις, την χλιδή και την αμαρτία. Πρότεινε την υπομονή και την απλότητα. Γι’ αυτό τον αποκάλεσαν «Θείον Άνδρα».
Περιβαλλόταν από μαθητές κι έκανε πολλά θαύματα. Ό,τι πετύχαινε έλεγε ότι οφειλόταν στην ιδιαίτερη ανθρώπινη μύησή του και δήλωνε πως ό,τι μπορεί να κάνει ένας μπορούν να το κάνουν όλοι.
Γι’ αυτόν τον Έλληνα φιλόσοφο γράφτηκαν πολλά κι ενδιαφέροντα από τους μετέπειτα ιστορικούς, φιλοσόφους και συγγραφείς. Ήταν μία πολύ άξια προσωπικότητα που έδρασε κι επηρέασε σημαντικά την πορεία της εξέλιξης της φιλοσοφικής σκέψης, και όχι μόνο της εποχής του. Αναγνωρίστηκε ως «Θείος Άνθρωπος» σχεδόν από όλους τους λαούς της Μεσογείου.
Αργότερα όμως ξεχάστηκε από τον πολύ κόσμο και συντροφεύει μόνο τη σκέψη εκείνων που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην φιλοσοφία, ειδικά από την εποχή που διαστρεβλώθηκε σε θρησκεία.
Καταγόταν από πλούσια οικογένεια και οι αναφορές για την γέννησή του είναι γεμάτες από συμβολικά στοιχεία. Αυτό συμβαίνει μόνο σε Ανθρώπους που έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στην πορεία της Ανθρώπινης εξέλιξης.
Από μικρή ηλικία φανερώθηκαν τα πλούσια χαρίσματά του. Είχε μεγάλη ευφυΐα, πολύ δυνατή μνήμη. Δεν έτρωγε κρέας παρά μόνο χόρτα και καρπούς. Έπινε μόνο νερό και απέφευγε να καταναλώσει οτιδήποτε προερχόταν από ζώα.
Μόνιμη κατοικία του ήταν τα Ιερά. Στο ανώτερο στάδιο του πυθαγόρειου μυστικισμού έδωσε όρκο σιωπής για πέντε χρόνια.
Του αποδίδονται δεκάδες θαύματα, πύρινοι λόγοι υπέρ της εγκαρτέρησης και κατά των θυσιών των ζώων προς τους θεούς, ενώ σε κάθε επαρχία σχεδόν της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εμφανίζονταν αναρίθμητοι οπαδοί της διδασκαλίας του. Ήταν απίστευτος γλύπτης, ζωγράφος, και ρήτορας.
Αλλά δεν ήταν απλώς ένας ρήτορας. Ήταν ένας πραγματικός αναζητητής της αλήθειας. Μέσα από όλα τα φιλοσοφικά συστήματα αναζήτησε και βρήκε τις πιο εσωτερικές διδασκαλίες και τις έκανε τρόπο ζωής. Η πρακτική εφαρμογή των διδασκαλιών τού πρόσφερε τη δυνατότητα να αναπτύξει υπερφυσικές δυνάμεις σε τέτοιο βαθμό που οι αδύναμοι άνθρωποι τον «Θεοποίησαν», όπως συμβαίνει πάντοτε όταν οι αδύναμοι συναντούν έναν Δυνατό.
Ο Απολλώνιος ήταν προφήτης και προέβλεπε με επιτυχία κάθε σεισμό, επιδημία, θάνατο ή άλλη αναταραχή. Ήταν επίσης και θεραπευτής. Θεράπευε ψυχές και σώματα με ένα απλό άγγιγμα Έφτασε στο σημείο να αναστήσει ένα κορίτσι. Γνώριζε τη γλώσσα των πουλιών, εξαφανιζόταν και εμφανιζόταν κατά βούληση σε άλλο τόπο, ενώ υπάρχουν αναφορές ότι βρισκόταν σε δύο σημεία ταυτόχρονα.
Οι προφητικές και τηλεπαθητικές ικανότητές του ήταν τέτοιες που η φήμη του απλώθηκε σε όλον τον τότε ρωμαϊκό κόσμο. Ο ιστορικός Έντουαρντ Γκίμπον, αλλά και άλλοι συγγραφείς του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης, διατύπωσαν την λογική άποψη ότι το προφίλ του Ιησού ταιριάζει απόλυτα με την ζωή του Απολλώνιου του Τυανέα.
Οι Άραβες συγγραφείς τον αποκάλεσαν Μπαλίνα (ημίθεο) και φιλοσοφικά κείμενά του σώζονται στην αραβική γλώσσα . Οι ελάχιστες πηγές, που κατάφεραν να φτάσουν μέχρι τις ημέρες μας γι’ αυτόν, αμφισβητούνται ως αντιχριστιανικές.
Περισσότερα για τον Απολλώνιο εδώ.
Tags: Απολλώνιος ο Τυανεύς, Ασκληπιός, Πυθαγόρας, φιλοσοφία
