Τα χέρια μας δεν είναι απλά μέλη του ανθρώπινου σώματος για να εκτελούν διάφορες εργασίες, υπηρετώντας τις καθημερινές ανάγκες του οργανισμού. Είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Κάτι που δεν ανιχνεύεται και δεν εξηγείται επιστημονικά. Θα λέγαμε ότι τα χέρια έχουν μαγικές ιδιότητες που τεκμηριώνονται εμπειρικά ανά τους αιώνες.
Κάθε παλάμη μας είναι ένα είδος κεραίας που μπορεί να εκπέμπει και να δέχεται πνευματική ενέργεια, τόσο θετική ως προς τα αποτελέσματά της όσο και αρνητική.
Και ενώ οι παλάμες, φορτισμένες με δυνατή ενσυναίσθηση και νοητική υποστήριξη, μπορούν να γίνουν όργανα θεραπείας με επίθεση χειρών στον ασθενή, δυστυχώς, όταν οι άνθρωποι ανακάλυψαν αυτή τη δύναμη στις παλάμες τους την χρησιμοποιούν συνήθως για κακό.
Έτσι προέκυψαν οι μούντζες, μια αποτρόπαια συνήθεια διαδεδομένη μεταξύ των Ελλήνων και των Κυπρίων, και όπου υπάρχουν Έλληνες της διασποράς.
Η μούντζα λέγεται ότι έχει τις ρίζες της στο Βυζάντιο ως ποινή-τιμωρία για μικροπαραπτώματα.
Υπάρχει ακόμα η άποψη ότι η χρήση της μούντζας χρονολογείται πολύ παλιότερα, στην Αρχαία Ελλάδα. Στα Ελευσίνια Μυστήρια μια χειρονομία αντίστοιχη της μούντζας συνοδευόμενη από κατάρες απευθύνονταν στον «εχθρό», ως ανάθεμα.
Δυστυχώς η μούντζα ή φασκέλωμα είναι πολύ δημοφιλής στις μέρες μας και μάλιστα χρησιμοποιείται για πλάκα και σε κινηματογραφικά έργα και τηλεοπτικές σειρές, από ηθοποιούς που υποτίθεται ότι με την τέχνη τους ποιούν ήθος.
Εκεί όμως που η μούντζα έχει πάρει επικίνδυνη έκταση είναι μεταξύ οδηγών αυτοκινήτων. Είναι η άμεση αντίδραση ενός οδηγού προς έναν άλλον οδηγό ο οποίος έκανε επικίνδυνο ελιγμό. Παρόλο που σύμφωνα με τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας η μούντζα τιμωρείται με πρόστιμο 100 ευρώ και αφαίρεση διπλώματος και άδειας κυκλοφορίας για 10 ημέρες, οι μούντζες μεταξύ οδηγών καλά κρατούν. Εκτός εάν κάποιοι πιο θερμόαιμοι προτιμήσουν να κατέβουν από το όχημά τους για να λύσουν τις διαφορές τους με χειροδικία.
Αλλά και στη καθημερινότητα η μούντζα είναι προσφιλές σπορ. Και μάλιστα το συνηθίζουν ακόμα και θρησκόληπτες, συχνά θέτοντας την μία παλάμη πάνω στην άλλη για χειρότερο αποτέλεσμα.
«Να! Πάρε τα δέκα!»
Στην Βίβλο βρίσκουμε μια περίπτωση αποστολής ενέργειας με κεραίες – πομπούς τις υψωμένες ανοιχτές παλάμες του Μωυσή.
«Και έκαμνε ο Ιησούς του Ναυή καθώς είπε προς αυτόν ο Μωυσής και πολέμησε με τον Αμαλήκ. Ο δε Μωυσής, ο Ααρών και ο Ωρ ανέβηκαν στην κορυφή του βουνού.
Και όποτε ο Μωυσής ύψωνε την χείρα αυτού, νικούσε ο Ισραήλ· όποτε δε κατέβαζε την χείρα αυτού, νικούσε ο Αμαλήκ.
Τα χέρια όμως του Μωυσή κουράστηκαν. Γι’ αυτό έλαβαν λίθον και ο Μωυσής εκάθισεν επ’ αυτού. Ο δε Ααρών και ο Ωρ, ένας από τη μία πλευρά κι ένας από την άλλη, υποστήριζαν τα χέρια αυτού. Και τα χέρια του έμεναν στηριγμένα μέχρι δύσεως ηλίου.
Και κατέστρεψεν ο Ιησούς του Ναυή τον Αμαλήκ και τον λαόν αυτού, εν στόματι μαχαίρας». (Έξοδος 17: 10-13)
Τώρα λοιπόν που γνωρίζουμε ότι οι παλάμες μας είναι κεραίες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μεταδώσουν το καλό ή το κακό, γιατί δεν τις χρησιμοποιούμε επ’ αγαθώ;
Γιατί δεν υψώνουμε καθαρά χέρια με ανοιχτές παλάμες στην προσευχή για να δεχτούμε θετική ενέργεια από το Σύμπαν για θεραπεία δική μας, των συνανθρώπων μας και για ειρήνη στη γη;
Δυστυχώς η Ορθοδοξία έχει περιορίσει τις πνευματικές δυνατότητες των πιστών κρατώντας τους καθηλωμένους στο σταύρωμα του εαυτού τους– μια μηχανική κίνηση που από μόνη της δεν έχει κανένα πνευματικό αποτέλεσμα.
