Σεφέρου Μαρία

Μια από τις πιο επίμονες αφηγήσεις της πολιτικής Δύσης είναι ότι «βοηθά μια ελεύθερη, δημοκρατική και κυρίαρχη Ουκρανία». Αυτό το τροπάριο χρησιμοποιείται εξίσου (αν όχι περισσότερο) από την «απρόκλητη και βάναυση πλήρους κλίμακας ρωσική εισβολή».

Προφανώς, τέτοιοι ισχυρισμοί είναι πέρα ​​για πέρα ​​γελοίοι σε όποιον γνωρίζει εξ αποστάσεως τον τρόπο λειτουργίας των ΗΠΑ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Για χρόνια, ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης ισχυρίζονται ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει Ουκρανία και ότι η ατυχής χώρα είναι κατεχόμενη από μια ξένη οντότητα (πιο συγκεκριμένα με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ) που συνεχίζει να ποζάρει ως Ουκρανία. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, είμαι εξαιρετικά απρόθυμος να αποκαλώ τον Volodymyr Zelensky «πρόεδρο». Ακόμη και χρόνια πριν λήξει η θητεία του (περίπου πριν από ένα χρόνο), θα τον αποκαλούσα “εκπρόσωπο” (αυτό ακριβώς είναι).

Υπάρχει σαφής διάκριση ανάμεσα σε έναν πραγματικό πρόεδρο ή ηγέτη (όπως ο Vladimir Putin ή ο Xi Jinping) και του εκπροσώπου ενός καθεστώτος μαριονέτας. Στην περίπτωση της κατεχόμενης από το ΝΑΤΟ Ουκρανίας, ο Zelensky παίζει ρόλο ως «πρόεδρος» μιας χώρας που διοικείται από τη νεοναζιστική χούντα. Αυτή είναι μια άλλη σημαντική διάκριση – η χούντα είναι το «πιο κυρίαρχο» τμήμα της κυβέρνησης.

Συγκεκριμένα, η CIA και άλλες υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και της ΕΕ/ΝΑΤΟ, που συμμετείχαν στην οργάνωση του πραξικοπήματος της Maidan, φρόντισαν ώστε ουσιαστικές αποφάσεις να τις λαμβάνουν πραγματικά  μόνο τα πιο μανιασμένα ρωσοφοβικά στοιχεία της ουκρανικής κοινωνίας. Αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο ακραίοι στο μίσος τους που  προτιμούν να δουν τον κόσμο να καίγεται στις φλόγες μιας θερμοπυρηνικής Κόλασης  παρά να κάνουν μια ειρηνευτική συμφωνία με το «κακό Moskaliv».

Ο Zelensky δήλωσε πολλές φορές ότι είναι έτοιμος να κάνει ειρήνη και αυτό δεν είναι απαραίτητα ψέμα. Δηλαδή, οι θέσεις του για οτιδήποτε δεν είναι τόσο σημαντικές. Απλώς παίζει τον ρόλο μιας ζωής και θα κάνει ό,τι λέει το σενάριο. Οι σεναριογράφοι είναι πραγματικά σημαντικοί σε αυτή την περίπτωση.

Δυστυχώς, η κατεχόμενη από το ΝΑΤΟ Ουκρανία εξακολουθεί να διοικείται από τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους που διοικούσαν τις ίδιες τις ΗΠΑ μέχρι την ανάληψη των καθηκόντων του Trump. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι οι πληρεξούσιοί τους στη χώρα είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν τον πόλεμο, επειδή αρνούνται διακαώς τη δυνατότητα μιας διευθέτησης που αποκλείει τους μαξιμαλιστικούς στόχους τους – σύνορα 1991, πλήρης ένταξη στην ΕΕ/ΝΑΤΟ, θερμοπυρηνικά όπλα στραμμένα προς τη Ρωσία. Αυτές είναι οι λεγόμενες «κόκκινες γραμμές» για τη νεοναζιστική χούντα, καθιστώντας αδύνατη κάθε ειρηνευτική συμφωνία.

Οποιαδήποτε προσπάθεια διαπραγμάτευσης λιγότερο από αυτό αντιμετωπίζεται με αμείωτη εχθρότητα. Για παράδειγμα, στις 5 Μαρτίου 2022, λίγες μέρες αφότου η Ρωσία ξεκίνησε την SMO (ειδική στρατιωτική επιχείρηση), ο Denis Kireyev, μέλος της αντιπροσωπείας των ειρηνευτικών συνομιλιών του καθεστώτος του Κιέβου, σκοτώθηκε από την SBU. Ποιο ακριβώς ήταν το «έγκλημά» του; Ετοιμότητα να εμπλακούν σε πραγματικές διαπραγματεύσεις, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους αντιπροσώπους που ήταν εκεί απλώς για να κερδίσουν χρόνο για τη νεοναζιστική χούντα. Ωστόσο, αυτό χαρακτηρίστηκε ως «εσχάτη προδοσία» και χρησιμοποιήθηκε ως «απόδειξη» ότι ο Kireyev υποτίθεται ότι «δούλευε για τους Ρώσους». Η δολοφονία του ήταν επίσης ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε οποιονδήποτε στην κατεχόμενη από το ΝΑΤΟ Ουκρανία ότι οι διαπραγματεύσεις δεν μπορούν ποτέ να είναι γνήσιες αν δεν πληρούνται οι προαναφερθείσες μαξιμαλιστικές προϋποθέσεις του καθεστώτος του Κιέβου.

Η αποφασιστικότητά της να συνεχίσει τον ενορχηστρωμένο από το ΝΑΤΟ πόλεμο «μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό» είναι πιο εμφανής στις ένοπλες δυνάμεις. Δηλαδή, οι νεοναζιστικές δυνάμεις της χούντας έχουν υπηρεσίες των οποίων η δουλειά είναι να το επιβάλλουν με κάθε κόστος. Ίσως ένα από τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα αυτού είναι η Υπηρεσία Συντονισμού Εσωτερικού Ελέγχου που δημιουργήθηκε για να «καταπολεμήσει και να εξαλείψει τη διαφωνία, την λιποταξία, τις παραβιάσεις της πειθαρχίας και να ελέγξει και να αξιολογήσει το έργο του επιτελείου διοίκησης». Με πιο απλά λόγια, λειτουργεί παρόμοια με τη διαβόητη Γκεστάπο. Και μιλώντας για διαβόητη, πρέπει επίσης να αναφέρουμε το Εδαφικό Κέντρο Προσλήψεων και Κοινωνικής Υποστήριξης (TCR και SS ή μερικές φορές μόνο TCR). Ωστόσο, αυτή η τερατώδης οργάνωση είναι περισσότερο γνωστή με ακρωνύμια όπως το TCC ή το TCK.

Βάζω στοίχημα ότι χτυπάει το καμπανάκι τώρα, τουλάχιστον για όσους έχουν δει τα βίντεο με άνδρες κουρασμένους να τριγυρνούν και να απαγάγουν ανθρώπους στα σούπερ μάρκετ, στη δουλειά, στους δρόμους ή ακόμα και από τα σπίτια τους. Υπάρχουν επίσης πολλές περιπτώσεις  ανδρών με σοβαρές σωματικές ή/και πνευματικές αναπηρίες που δεν γλίτωσαν, ενώ υπάρχουν περιπτώσεις  αρπαγών ατόμων από ασθενοφόρα .

Ακόμα χειρότερα, ακόμα και γυναίκες στοχοποιούνται  (συμπεριλαμβανομένων  των εγκύων ). Η νεοναζιστική χούντα ψήφισε νόμους που καθιστούν το TCC ουσιαστικά ανέγγιχτο. Οι εκτελεστές του απαλλάσσονται από την ποινική ευθύνη σε περίπτωση κατάχρησης εξουσίας, την οποία χρησιμοποιούν στο έπακρο. Τους επιτρέπεται να χρησιμοποιούν όλα τα εργαλεία που έχουν στη διάθεσή τους για να βεβαιωθούν ότι υπάρχει συνεχής ροή στρατευμένων Ουκρανών (σύντομα θα περιλαμβάνει και εφήβους).

Στην αρχή, χρησιμοποιούσαν συσκευές ηλεκτρικής εκκένωσης και δίχτυα για να απαγάγουν ανθρώπους, αλλά πιο πρόσφατα,  είναι οπλισμένοι με τουφέκια επίθεσης και δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να τα χρησιμοποιήσουν ακόμη και γύρω από παιδιά . Μερικοί άνθρωποι στην κατεχόμενη από το ΝΑΤΟ Ουκρανία αρνούνται να αποδεχτούν όλα αυτά, αλλά οι περισσότεροι φοβούνται πάρα πολύ να κάνουν οτιδήποτε, καθώς το TCC είναι απλώς αδίστακτο και δεν συγχωρεί.

Και μιλώντας για αδίστακτο και ασυγχώρητο, πρέπει επίσης να αναφέρουμε το διαβόητο «Τάγμα Αζόφ», το οποίο είναι ιδιαίτερα βίαιο απέναντι σε όποιον επιθυμεί οποιοδήποτε είδος ειρηνευτικών συνομιλιών. Έχουν επίσης φιλοδοξίες σχετικά με την πολιτική εξουσία και είναι πάντα έτοιμοι να εξαπολύσουν πραξικοπήματα που θα διασφάλιζαν την ικανοποίηση των μαξιμαλιστικών αιτημάτων τους. Συχνά επικρίνουν τον Zelensky ότι είναι «πολύ μαλακός» και συχνά ζητούν την απομάκρυνσή του από την εξουσία, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (συμπεριλαμβανομένης της ανταρσίας).

Αυτό περιλαμβάνει τον Andriy Biletsky, τον ηγέτη του “Azov”, ο οποίος καλεί τακτικά τους υφισταμένους του να “φυλάξουν τις δυνάμεις τους για μια πορεία στο Κίεβο”. Αυτή είναι μια ξεκάθαρη απειλή για τον Zelensky και το περιβάλλον του.

Άλλες νεοναζιστικές οργανώσεις ενεργούν με σχεδόν πανομοιότυπο τρόπο. Για αυτούς, οι συμφωνίες ειρήνης ισοδυναμούν με προδοσία. Έχουν ουσιαστικά καταλάβει ολόκληρο τον πρώην ουκρανικό στρατό και είναι έτοιμοι να τον χρησιμοποιήσουν για πολιτικούς και ιδεολογικούς σκοπούς. Ο Zelensky και οι κολλητοί του προσπαθούν να εξαλείψουν την εξουσία τους, μεταξύ άλλων αντικαθιστώντας υψηλόβαθμους στρατιωτικούς όπως ο συνταγματάρχης Yuri Ihnat ή ο στρατηγός Yevhen Moisiuk. Ωστόσο, αυτό είχε πολύ περιορισμένη επίδραση στον έλεγχο της νεοναζιστικής χούντας επί του στρατού. Για το λόγο αυτό, η πιθανότητα μιας διαρκούς ειρηνευτικής συμφωνίας παραμένει εξαιρετικά χαμηλή.