Γιατί συνεχίζει η Ελλάδα κάθε χρόνο και πετάει στο βόθρο έναν καλλιτέχνη, και αυτός κολακεύεται κιόλας που πάει;
Τα πρώτα χρόνια που εμφανίστηκε αυτή η διοργάνωση ήταν ένας μουσικός διαγωνισμός, μεταξύ ευρωπαϊκών χωρών.
Κάθε χώρα έστελνε έναν τραγουδιστή ή τραγουδίστρια ή ένα συγκρότημα, για να προβάλει τη μουσική της χώρας του.
Σύντομα φάνηκε ότι αν το τραγούδι δεν ήταν στην αγγλική γλώσσα, δεν είχε αξιόλογες πιθανότητες να διακριθεί, πλην κάποιων σπάνιων εξαιρέσεων, βεβαίως!
Έτσι, σταδιακά μετατράπηκε σε διαγωνισμό κυρίως αγγλικών τραγουδιών, με μουσική που συνήθως αποτελούσε έναν αχταρμά από μουσικά ακούσματα της κάθε χώρας, ανακατεμένα με διεθνοποιημένα μουσικά ακούσματα, ακαθόριστης προέλευσης.
Ήδη από τότε άρχισε να χάνει το αρχικό της νόημα. Άρχισε σε όλους τους συμμετέχοντες να εμπεδώνεται η ιδέα ότι οι εθνικές κουλτούρες δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης στην Eurovision.
Θυμηθείτε μια πολύ χαρακτηριστική συμμετοχή της Ελλάδας, με το Σάκη Ρουβά. Το τραγούδι είχε στίχο αγγλικό και μουσική βραζιλιάνικη (σάμπα).
Αν τυχόν κέρδιζε, ποια χώρα θα δικαιούτο να πανηγυρίσει;
– Η Βραζιλία, που η δική της μουσική θριάμβευσε αν και δεν ανήκει στην Ευρώπη;
– Η Αγγλία, που επιβεβαίωσε άλλη μια φορά την παντοκρατορία της γλώσσας της;
– Η Ελλάδα, που έβαλε μόνο τον εκτελεστή;
(Σημαντικός και ο εκτελεστής, αλλά όταν μια Ferrari κερδίζει σε ένα Γκραν Πρι, αυτό θεωρείται ΙΤΑΛΙΚΟΣ θρίαμβος και όχι θρίαμβος της χώρας που γεννήθηκε ο οδηγός.)
Φτάνουμε στα τελευταία χρόνια, όπου η Eurovision χρησιμοποιείται ανοιχτά και απροκάλυπτα από τους εμπνευστές της νεοταξίτικης ατζέντας, με σκοπό την διάδοση queer προτύπων και τον εθισμό, κυρίως της νεολαίας, στην ιδέα ότι το φυσιολογικό δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης!
Διασύρεται κάθε έννοια αισθητικής αλλά και αξιοπρέπειας.
Ένας ευτελισμός και ένα ρεζίλεμα κάθε πνευματικής καλλιέργειας, αλλά κυρίως ο διασυρμός κάθε ηθικής αξίας.
– ΓΙΑΤΙ η Ελλάδα να συνεχίζει κάθε χρόνο να πετάει μέσα σε αυτόν τον πνευματικό και ηθικό βόθρο έναν καλλιτέχνη;
– ΓΙΑΤΙ η Ελλάδα να εκμεταλλεύεται το ότι υπάρχουν καλλιτέχνες που είναι διατεθειμένοι να πέσουν πολύ χαμηλά για λίγη εφήμερη διάκριση;
– Ακόμη χειρότερα: υπάρχουν καλλιτέχνες που η καλλιέργειά τους είναι τέτοια, που αυτό δεν το θεωρούν καν εξευτελισμό αλλά… επίτευγμα!
==============================
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ:
1) Η Ελλάδα να μην ξαναστείλει συμμετοχή στο Eurovision Pride.
2) Η Ελλάδα να πρωτοστατήσει στην ίδρυση ενός άλλου διεθνούς διαγωνισμού τραγουδιού, απευθυνόμενη σε χώρες με επίσης ισχυρή εθνική κουλτούρα, (ξεκινώντας από τις κοντινότερες μας βαλκανικές χώρες και επεκτεινόμενη και σε άλλες ενδιαφερόμενες χώρες).
3) Βασικός όρος συμμετοχής να είναι οι στίχοι του τραγουδιού στην γλώσσα της κάθε χώρας και η μουσική να είναι επίσης της ίδιας χώρας και όχι βραζιλιάνικες σάμπα, κουβανέζικα μάμπο ή μια κομπιουτερίστικη λούπα (οι dj ξέρουν τι είναι, αφού έχουν φτιάξει άπειρες…).
Μόνο έτσι θα ξαναποκτήσει νόημα ένας διεθνής διαγωνισμός, όπου οι συμμετέχοντες κρατούν τις εθνικές τους σημαίες. Εθνικές σημαίες που ΚΑΚΩΣ τις κουβαλούν μαζί τους σήμερα οι συμμετέχοντες στο Eurovision Pride. Το σωστό θα ήταν να κρατούν ΟΛΟΙ τους την ίδια σημαία: αυτή με τα χρώματα του ουράνιου τόξου…
