Καθώς η Συρία βυθίζεται σε εμφύλιο πόλεμο πλήρους κλίμακας, με περισσότερους από χίλιους ανθρώπους να έχουν σκοτωθεί τις τελευταίες ημέρες, ίσως είναι μια καλή στιγμή να θυμηθούμε τη φράση «Ο Assad πρέπει να φύγει». Αυτό ήταν το σύνθημα που χρησιμοποίησαν οι υποστηρικτές της αλλαγής καθεστώτος πριν από περίπου 14 χρόνια κατά τη διάρκεια της «Αραβικής Άνοιξης», η οποία υποτίθεται ότι θα έφερνε τις φιλελεύθερες δημοκρατίες στην εξουσία σε όλη την περιοχή.
Από την Τυνησία μέχρι την Αίγυπτο, τη Λιβύη και στη συνέχεια τη Συρία, το σχέδιο ήταν να αναδιαμορφωθεί η Μέση Ανατολή σύμφωνα με τη βούληση των «κυρίων σχεδιαστών» της Ουάσιγκτον. Το Υπουργείο Εξωτερικών, τα μέσα ενημέρωσης, το Πεντάγωνο και οι ομάδες προβληματισμού που τροφοδοτούνται από το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα συμμετείχαν με ενθουσιασμό στο πρόγραμμα, επειδή η διεξαγωγή πολέμου και η ανατροπή κυβερνήσεων είναι το ψωμί και το βούτυρό τους.
Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες ακολουθούσαν μια εξωτερική πολιτική μη παρεμβατισμού, όπως καθορίστηκε από τους Ιδρυτές μας, το τεράστιο «κράτος εθνικής ασφάλειας» θα έπαυε να υπάρχει. Θα επιστρέφαμε σε δημοκρατία και αυτοί θα έπρεπε να επιστρέψουν στην έντιμη εργασία.
Αντίθετα, μια αποφασιστική προσπάθεια που διήρκεσε σχεδόν 14 χρόνια οδήγησε τελικά στην «αλλαγή καθεστώτος» στη Συρία τον περασμένο Δεκέμβριο που ήθελαν οι νεοσυντηρητικοί. Ο Assad τελικά έφυγε – εξόριστος στη Ρωσία – αλλά όπως συμβαίνει πάντα με την αλλαγή καθεστώτος που κατευθύνεται από τις ΗΠΑ, η αντικατάστασή του ήταν ακόμη χειρότερη. Φανταστείτε όλα αυτά τα χρόνια να διεξάγετε τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» και στη συνέχεια να ζητωκραυγάζετε όταν ένα παρακλάδι της Αλ Κάιντα αναλαμβάνει την εξουσία στη Συρία. Ωστόσο, αυτό ακριβώς συνέβη, με τον Πρόεδρο Trump να φτάνει στο σημείο να επαινεί τον αυτοανακηρυγμένο πρόεδρο της Συρίας ως «έναν σκληρό άνθρωπο, έναν μαχητή, με πολύ ισχυρό υπόβαθρο».
Ο Assad, όπως και ο Gaddafi της Λιβύης και οι άλλοι που στοχοποιήθηκαν για «αλλαγή καθεστώτος», δεν ήταν άγιος. Αλλά όπως και με τη Λιβύη, βλέπουμε το χάος που προκλήθηκε από την επέμβαση των ΗΠΑ στη Συρία να κάνει τη χώρα πολύ χειρότερη από πριν. Η Λιβύη παρέμεινε σε χάος και εμφύλιο πόλεμο την τελευταία δεκαετία, χωρίς μέλλον για τον λαό της. Αυτό φαίνεται να είναι το μέλλον που επιφυλάσσεται και για τη Συρία. Το νέο, μη εκλεγμένο, καθεστώς έχει σφάξει Αλαουίτες και Χριστιανούς σχεδόν από την πρώτη κιόλας μέρα, και την περασμένη εβδομάδα έστρεψε τα όπλα του εναντίον της μειονότητας των Δρούζων. Μια χώρα με πολλές διαφορετικές θρησκείες και εθνοτικές ομάδες έχει διαλυθεί, πιθανώς για πάντα.
Όσοι πίεζαν για αλλαγή καθεστώτος όλα αυτά τα χρόνια μας αποκαλούσαν «απολογητές του Άσαντ» όταν προειδοποιούσαμε κατά της παρέμβασης. Δεν πρέπει να περιμένουμε μια συγγνώμη τώρα που η αλλαγή καθεστώτος τους πέτυχε το αντίθετο από αυτό που υποσχέθηκαν.
Η αποτυχημένη Σοβιετική Ένωση απέδειξε ότι ο κεντρικός σχεδιασμός δεν λειτουργεί ποτέ. Οι κεντρικά σχεδιασμένες οικονομίες παράγουν πολυτέλεια για τις ελίτ και φτώχεια για όλους τους άλλους. Ωστόσο, το κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ πιστεύει ότι μπορεί να σχεδιάσει κεντρικά την κυβέρνηση, την οικονομία, ακόμη και τη θρησκεία χωρών χιλιάδων μιλίων μακριά και για τις οποίες δεν γνωρίζει τίποτα. Για άλλη μια φορά μπορούμε να δούμε πόσο λάθος κάνουν και τι καταστροφή προκαλούν οι πράξεις τους.
Η βύθιση της Συρίας στο χάος και τη βία είναι μια ακόμη τραγική υπενθύμιση ότι οι νεοσυντηρητικοί της Ουάσιγκτον είναι πολύ καλοί στο να υπονομεύουν και να ανατρέπουν κυβερνήσεις στο εξωτερικό που αρνούνται να «παίξουν μπάλα» σύμφωνα με τους κανόνες της Ουάσιγκτον, αλλά, όταν πρόκειται να αποκομίσουν κάτι πολύτιμο από το χάος που δημιουργούν, είναι απελπιστικά ανίκανοι. Στη Συρία η ζημιά έχει γίνει και οι μελλοντικές γενιές θα συνεχίσουν να υποφέρουν από την σκληρή τρέλα όσων είναι πεπεισμένοι ότι ξέρουν πώς να διευθύνουν τις ζωές όλων των άλλων.
Μετάφραση από τη Μαρία Σεφέρου
Tags: Assad, civil war, Muamar Gaddafi, Ron Paul, Syria, Trump. USA, εμφύλιος πόλεμος, ΗΠΑ, Συρία
