“Όλοι ξέρουν ότι το σκάφος έχει διαρροή… Όλοι γνωρίζουν ότι ο καπετάνιος είπε ψέματα.” – Leonard Cohen: “Everybody Knows”
By Edward J. Curtin, Jr.
Novemper 8, 2024
Όταν έκλεισαν οι κάλπες την Τρίτη, 5 Νοεμβρίου, κοιμόμουν βαθιά, σαν ένα μωρό που κουνιέται απαλά στην κούνια του, χαμένος από τις φρενήρεις ατάκες ή τις χαρούμενες φωνές των διαφορετικών πολιτικών κλακαδόρων. Παρόλο που έχασα τα αποτελέσματα αυτού που τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μας έλεγαν ότι ήταν οι πιο σημαντικές εκλογές στη ζωή μας, ευτυχώς δεν ξέχασα τις αερολογίες τους. Θυμάμαι ότι έχω ακούσει πολλές φορές αυτές τις ανοησίες.
Εγκατέλειψα το εκλογικό σύστημα της χώρας μου πριν από πενήντα και πλέον χρόνια. Κάθε προεδρική εκλογή είναι ένας διαγωνισμός μεταξύ δύο πλευρών της κυρίαρχης ελίτ, που επιλέγονται για να εκπροσωπούν τα συμφέροντά τους. Είναι διεφθαρμένο πέρα από επισκευή και ήταν έτσι ακόμη και τότε.
Έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι ιδέα ότι η χώρα τους ανήκει και διευθύνεται από μια μικρή ομάδα πάμπλουτων και δέκα περίπου χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, όπως η BlackRock, η Vanguard, η State Street, η Morgan Stanley, η JP Morgan, Chase κ.λπ. τράπεζες και οικονομικά συμφέροντα που το 1947 σχημάτισαν την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) για να ηγηθεί του φιλοπόλεμου κράτους των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο και να στηρίξει την οικονομία του που βασίζεται σε ατελείωτους πολέμους;
Το εκλογικό σώμα εναποθέτει συνεχώς την ελπίδα του στους ερμηνευτές που οι παραγωγοί του θεάματος έβαλαν μπροστά για τα συμφέροντά τους, αδυνατώντας να κατανοήσουν ότι τα συμφέροντα των κυβερνώντων δεν είναι δικά τους. Διαφωνώντας και αγωνιώντας για ορισμένες διαφορές πολιτικής μεταξύ των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικανών προεδρικών υποψηφίων, αποτυγχάνουν να δουν ότι και οι δύο υπάρχουν για να εξυπηρετούν το παγκόσμιο κεφάλαιο, όχι τους απλούς ανθρώπους, ότι η εναλλαγή προέδρων είναι απατηλό παιχνίδι πλαστογράφου με τους ψηφοφόρους να είναι απλά σταυροί των απατεώνων.
Η σημερινή νίκη του Trump είναι ένα παράδειγμα αυτού, όπως και του Biden το 2020. Αν είχε κερδίσει η Harris, το ίδιο θα είχε αποδειχτεί. Είναι οι δύο όψεις ενός νομίσματος. Το ότι το σύστημα είναι στημένο από τους ολιγάρχες θα πρέπει να είναι προφανές, αλλά δεν είναι. Ή ίσως είναι προφανές, αλλά οι άνθρωποι τρέφουν κρυφά μια διεστραμμένη συμπάθεια γι’ αυτό. Τα πιο περίεργα πράγματα είναι αληθινά, καθώς σε προσωπικό επίπεδο οι άνθρωποι αγκαλιάζουν τα συμπτώματα των νευρώσεών τους, επειδή τα συμπτώματα είναι οι συγκαλυμμένες λύσεις τους, οι τρόποι να μείνουν κολλημένοι στα ίδια, επειδή η αλλαγή είναι σκληρή και τρομακτική και απαιτεί την παραδοχή των καταπιεσμένων πραγματικοτήτων.
Το κλισέ ότι όλη η πολιτική είναι τοπική έχει μια ορισμένη απήχηση και ένα ίχνος αλήθειας, αλλά το 99+ % της αλήθειας βρίσκεται αλλού. Περίπου 145+ εκατομμύρια Αμερικανοί μόλις έκαναν ουρά για να ψηφίσουν σαν κουτάβια που αναζητούν ένα κόκαλο που θα τους πετάξουν οι άνθρωποι που κατέχουν τη χώρα. Πράγματι παίρνουν ένα κόκαλο εδώ κι εκεί, που τους κάνει να ψάχνουν το κρέας, αλλά αυτό προορίζεται για τις χοντρές γάτες, όπως πάντα.
Καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι προτιμούν τις αισιόδοξες λέξεις, αλλά πολύ συχνά το αισιόδοξο είναι στην πραγματικότητα το αρνητικό της απελπισίας σε μεταμφίεση. Μια συγκάλυψη. Και φαινομενικά απελπιστικά λόγια, όπως ότι οι πρόεδροί μας είναι τα δημόσια πρόσωπα της αρπακτικής ολιγαρχίας, είναι στην πραγματικότητα πολύ πιο ελπιδοφόρα, παρόλο που αποκαλύπτουν ότι οι μακροχρόνιες παραδοχές είναι ψευδαισθητικές.
Φανταστείτε τι θα μπορούσε να συμβεί αν μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων αρνούνταν να ψηφίσουν τους τσαρλατάνους που επιλέχθηκαν να διεκδικήσουν την προεδρία.
Ο φόβος ότι υπήρχε έστω και μια μικρή πιθανότητα να συμβεί αυτό κρύβεται πίσω από όλες τις συζητήσεις και την ηθικολογία σχετικά με την εκτέλεση του πολιτικού σας καθήκοντος, κάτι που είναι τόσο μεγάλο «προνόμιο». Ψηφίστε, ακόμα κι αν είναι για το «μικρότερο από τα δύο κακά».
Αλλά παρακαλώ, ας μην αναφέρουμε το μεγάλο κακό που κρύβεται πίσω από αυτά τα μικρότερα. Ψηφίστε και θα σας δώσουμε ένα αυτοκόλλητο. Ένα αυτοκόλλητο που υποδηλώνει την ευπιστία σας.
Υπάρχει ένα «σύστημα», όπως αναφέρονταν νεαροί ριζοσπάστες στην πολιτικοοικονομική δομή των ΗΠΑ στη δεκαετία του 1960. Ήμουν ένας από αυτούς, ένας αντιρρησίας συνείδησης από το Σώμα Πεζοναυτών και ένας μεταπτυχιακός φοιτητής που σπούδαζε κοινωνιολογία, βαθιά επηρεασμένος από το έργο και την ηθική φωνή του C. Wright Mills και τα δυναμικά βιβλία του, The Power Elite , The Causes of World War III , και Άκου, Yankee , και το Who Rules America του William Domhoff , ένα έργο που έχει κάνει επτά ενημερωμένες εκδόσεις.
Υπήρχαν (και υπάρχουν) πολλά άλλα βιβλία που έλεγαν την ιστορία αληθινά, αλλά ακόμη και η ανάγνωσή τους δεν θα σας βοηθήσει αν δεν είστε πρόθυμοι να απαρνηθείτε τις προφανείς ψευδαισθήσεις και να αντιμετωπίσετε τη ζοφερότητα ενός διεφθαρμένου συστήματος. Πρόθυμοι να το πάρετε προσωπικά. Πρόθυμοι να αναγνωρίσετε το συστημικό κακό που υποστηρίζει το Σύστημα. Πρόθυμοι να δεχτείτε το κενό που ο τραπιστής μοναχός Thomas Merton ονόμασε Ακατονόμαστο:
Είναι το κενό που έρχεται σε αντίθεση με όλα όσα λέγονται ακόμη και πριν ειπωθούν οι λέξεις. Το κενό που μπαίνει στη γλώσσα των δημόσιων και επίσημων διακηρύξεων τη στιγμή που εκφέρονται και τις κάνει να ηχούν νεκρές με την κενότητα της αβύσσου.
Αυτό το κενό είναι το γεγονός ότι η πολιτική οικονομία των ΗΠΑ ελέγχεται από μια μικρή ομάδα από τους πλουσιότερους μηδενιστές και διατηρείται μέσω ψέματος, στρατιωτικής-βιομηχανικής οικονομίας και αιώνιων πολέμων σε όλο τον κόσμο για τη διατήρηση και την αύξηση του πλούτου τους. Είναι μια θρησκεία θανάτου που λατρεύουν οι άνθρωποι με τη συμμετοχή τους.
Αν και τα επόμενα χρόνια έγινε μόδα να αποδοκιμάζεται η χρήση του όρου «σύστημα», υπήρχε ένα σύστημα τότε και υπάρχει τώρα, το οποίο διοικείται από την ανώτερη τάξη της οποίας ο πλούτος αυξήθηκε εκθετικά με τα χρόνια σε όλες τις κυβερνήσεις των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικανών. Αυτό το σύστημα είναι στενά συνδεδεμένο σε όλη την κοινωνική δομή της χώρας, μέρος του καθημερινού ιστού της αμερικανικής ζωής. Τροφοδοτείται από τα εταιρικά μέσα μαζικής ενημέρωσης όλων των πολιτικών πεποιθήσεων. Η κατανόησή του βοηθά να εξηγηθούν τα περισσότερα από αυτά που συμβαίνουν σήμερα, συμπεριλαμβανομένων των γελοίων εκλογών που μόλις ολοκληρώθηκαν. Μια μάχη ανάμεσα σε δύο υποψηφίους που εκπροσωπούν τις δυνάμεις που καταπιέζουν τον απλό λαό, υποστηρίζουν τη γενοκτονία των Παλαιστινίων και αποτελούν κεφαλές του πολεμικού κράτους.
Το σύστημα έχει εξελίξει τις μεθόδους ελέγχου του από τη δεκαετία του 1950 αλλά ουσιαστικά παραμένει αμετάβλητο. Είναι πλέον μονοπωλιακός ο παγκόσμιος καπιταλισμός που ενώνεται με τη στεροειδή ένεση της ψηφιακής τεχνολογίας και του Διαδικτύου για να δημιουργήσουν έναν απρόσκοπτο γάμο οικονομικής εκμετάλλευσης και αδιάκοπης προπαγάνδας που έχει συνεργαστεί και ελέγξει την εργατική τάξη και τους αριστερούς διανοούμενους. Εκείνες οι μεσαίες έως ανώτερες μεσαίες τάξεις που τους αρέσει να θεωρούν τους εαυτούς τους φιλελεύθερους ή προοδευτικούς αποδέχονται το status quo επειδή τους ανταμείβει σε βάρος των λαών που αγωνίζονται στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Έχουν την πολυτέλεια να παίζουν μαζί και να κοιτάζουν αλλού, όντας τυπικοί Babbitt. Και η δεξιά ήταν πάντα στην τσέπη των ελίτ της εξουσίας.
Λέγεται ότι οι εκλογές αφορούν θέματα χαρτζιλικιού, κάτι που είναι σε μεγάλο βαθμό αλήθεια, αλλά ο ολιγαρχικός έλεγχος του χαρτζιλικιού του έθνους δεν είναι το επίκεντρο. Μικρό πράγμα είναι.
Ακούστε τον Peter Philips, έναν κοινωνιολόγο στην παράδοση του Mills, που λέει την αλήθεια που οι περισσότεροι δεν αντέχουν να ακούσουν και δεν θα δεχτούν ποτέ. Το τελευταίο του βιβλίο είναι το Titans of Capital. Εδώ παίρνει συνέντευξη από τον Robert Scheer, This Ten Companies Run Our “Democracy”.
Δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά για να το αποδεχτούμε θα απαιτούσε μια αμερικανική επανάσταση, η οποία δεν έρχεται. Όχι, δεν έρχεται όταν τόσοι πολλοί άνθρωποι «κάνουν το αστικό τους καθήκον» και ψηφίζουν για προέδρους υποψηφίους που προωθούν τα συμφέροντα της ανώτερης τάξης.
Καθώς τελειώνω τη συγγραφή αυτών των λέξεων, εμφανίζεται ένας τίτλος στην The New York Times Corporation για να με κάνει να γελάσω και να μου προκαλέσει αυτό το παντελώς ευχάριστο μυρμήγκιασμα. Αναφέρει: «Λαϊκιστική εξέγερση ενάντια στο όραμα της ελίτ για τις ΗΠΑ» με τις εξής εισαγωγικές λέξεις: «Στο τέλος, ο Donald Trump δεν είναι η ιστορική παρέκκλιση που πίστευαν κάποιοι, αλλά μια δύναμη που αναδιαμορφώνει τις σύγχρονες ΗΠΑ», γράφει ο Peter Baker σε μια ανάλυση.
Όχι μια ιστορική παρέκκλιση! Τότε δεν πρέπει να είναι παρέκκλιση από τον κανονικό τύπο Αμερικανού προέδρου. Ο Trump είναι ένας καλός κανονικός Αμερικανός πρόεδρος, υποστηρίζουν οι Times. Είναι αυτό ένα φροϋδικό ολίσθημα; Το «όραμα της ελίτ»; Δηλαδή και οι Times παραδέχονται ότι υπάρχει ελίτ και έχουν όραμα για τον απλό λαό; Αναρωτήθηκα τι είδους ομολογία θα ακολουθούσα; Έτσι ακολούθησα.
Το άρθρο του Baker έχει έναν τίτλο παράξενης στίξης με διφορούμενη έννοια που έρχεται σε αντίθεση με το κείμενό του: «Η Αμερική του Τραμπ»: Η νίκη της επιστροφής σηματοδοτεί ένα διαφορετικό είδος χώρας». Ανοίγει με τις εισαγωγικές λέξεις που παρέθεσα παραπάνω, σαν να ενισχύεται το θέμα. Όχι μια ιστορική παρέκκλιση, που για όποιον καταλαβαίνει την αγγλική γλώσσα σημαίνει ότι είναι φυσιολογικό. Στη συνέχεια όμως ο Baker ανακατεύει την παράλογη λέξη- σαλάτα με με σάλτσα.
Γράφει, σαν να υπήρχε κάποια λογική σύνδεση μεταξύ των προτάσεών του:
Η λαϊκιστική απογοήτευση για την κατεύθυνση του έθνους και η δυσαρέσκεια εναντίον των ελίτ αποδείχθηκαν βαθύτερες και πιο σημαντικές από όσο είχαν αναγνωρίσει πολλοί και στα δύο κόμματα. Η εκστρατεία του κ. Trump με γνώμονα την τεστοστερόνη αξιοποίησε την αντίσταση στην εκλογή της πρώτης γυναίκας προέδρου.
Η συνέχεια εδώ.
Μετάφραση από τη Μαρία Σεφέρου
Tags: Edward J. Curtin Jr, Leonard Cohen, Trump, USA, γενοκτονία, Δημοκρατία, εκλογές, ελίτ, ΗΠΑ
