Χρόνος μπαίνει, χρόνος βγαίνει, και τα Χριστουγεννιάτικα έθιμα καλά κρατούν. Είναι αυτό που λέει η λαϊκή παροιμία “Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι”...
Είτε πιστεύει κανείς ότι ο Χριστός ήταν ο ενσαρκωθείς μονογενής Υιός του Θεού “Θεός αληθινός εκ Θεού Αληθινού”, “Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος”, είτε πιστεύει ότι ήταν ένας αριστερών φρονημάτων επαναστάτης κατά του Ρωμαϊκού ζυγού που είχε τη φιλοδοξία να απελευθερώσει τον λαό του Ισραήλ και να γίνει “Βασιλεύς των Ιουδαίων” (Μην ξεχνάτε ότι η επιγραφή πάνω στο Σταυρό έλεγε ” Ιησούς Ναζωραίος Βασιλεύς Ιουδαίων”και όχι “Ιησούς Θεός και Σωτήρας των ανθρώπων”– Τυχαίο; Δεν νομίζω), είτε πιστεύει ότι ήταν μέγας προφήτης και θαυματοποιός, όλοι ανεξαιρέτως αυτές τις μέρες εύχονται σε συγγενείς και φίλους “Καλά Χριστούγεννα” και “Χρόνια Πολλά”. Το έθιμο έρχεται από πολύ παλιά, πολύ πριν γεννηθεί ο Χριστός, και είναι αδύνατο να ξεριζωθεί. Στις κρύες μέρες του καταχείμωνου οι άνθρωποι, πιστοί και άπιστοι, έχουν ανάγκη από τόνωση της ψυχολογίας τους και ευφορία, έστω και με εξωτερικά υλικά μέσα.
Έτσι λοιπόν, ανεξαρτήτως “πιστεύω”, οι λαοί της ψευτοχριστιανικής Δύσης – αδιαφορώντας που οι πολεμοχαρείς και ηθικά εκφυλισμένοι ηγέτες τους δεν δειλιάζουν ακόμη και ανήμερα των Χριστουγέννων να εντείνουν τους πολέμους κατοχής και κυριαρχίας και να ποτίζουν τη μάνα Γη με ανθρώπινο αίμα, με πιθανότητα αυτό να συμβεί και στη χώρα τους – προσπαθούν τούτες τις “άγιες μέρες” να νιώσουν ευφορία και ανάταση με τεχνητά φώτα, στολίδια και λαμπιόνια στα μπαλκόνια, Χριστουγεννιάτικα Δένδρα στα σαλόνια, με αχνιστές και παραγεμιστές γαλοπούλες, κουραμπιέδες και μελομακάρονα στα τραπέζια τους, οι δε έχοντες και κατέχοντες με ρεβεγιόν σε πανάκριβα ξενοδοχεία και εστιατόρια και γλέντια διονυσιακού τύπου. Είναι μια προσπάθεια απόδρασης με εξωτερικά μέσα από την ωμή και για τους περισσότερους σκληρή, συχνά οδυνηρή, πραγματικότητα.
Κι ενώ ο Χριστός γεννήθηκε, λέει, για να σώσει την ανθρωπότητα από τον Διάβολο, στον οποίο ο άνθρωπος είχε παραδοθεί, άκουσον-άκουσον, λόγω του “Προπατορικού Αμαρτήματος”, η τραγική πραγματικότητα αποδεικνύει ότι ο Διάβολος αλωνίζει, λύνει και δένει που λένε, και καθοδηγεί τους ισχυρούς της γης σε διαρκή ειδεχθή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Τι μπορούμε να κάνουμε μέσα σε αυτό το σατανικό πλαίσιο που έχουμε εγκλωβιστεί; Πώς μπορούμε να βρούμε μέσα μας διαρκή ψυχική ηρεμία και δύναμη, ανεξάρτητα από την τρέλα, τη βία, την αδικία και την εκμετάλλευση που οργιάζουν γύρω μας; Ένας μόνο τρόπος υπάρχει: Να εγκαταλείψουμε τους ψεύτικους θεούς που μας “φόρεσαν” από τα γεννοφάσκια, αφού αποδεδειγμένα αποδείχτηκαν ανίκανοι (ή απρόθυμοι;) να αποτρέψουν το κακό, και να αποκαταστήσουμε την επαφή με τον θεό μέσα μας.
Αποκαθιστώντας συνειδητά και θεληματικά την επαφή με το θείο πνεύμα, τον “λύχνο του Θεού” μέσα μας, και ακολουθώντας τις υποδείξεις της συνείδησής μας, θα λαμβάνουμε φώτιση, σοφία και δύναμη ώστε να μην μας γονατίζουν οι καθημερινές προκλήσεις και αντιξοότητας της ζωής. Αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο γύρω μας, ας προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας και τον τρόπο που αντιδρούμε σε εξωτερικά αρνητικά ερεθίσματα.
Θα μου πεις, επαναλαμβάνω χιλιοειπωμένα λόγια φιλοσόφων και Μυστών δια μέσου των αιώνων… Και όμως, πόσοι από εμάς τα έχουμε εμπεδώσει ώστε να γίνουν η φύση μας; Πόσοι από εμάς έχουμε φτάσει στο σημείο που η θέλησή μας να ταυτίζεται με τις υπαγορεύσεις της συνείδησης, όχι επειδή έτσι πρέπει να είναι αλλά επειδή αυτό μας δίνει υπέρτατη εσωτερική χαρά και γαλήνη και είναι ο υπέρτατος σκοπός του σύντομου γήινου ταξιδιού μας; Και πόσοι από εμάς, που θεωρητικά γνωρίζουμε και μιλάμε για το Θεό μέσα μας, έχουμε φτάσει στο ύψιστο επίπεδο πνευματικότητας ώστε ανά πάσα στιγμή να διακρίνουμε καθαρά την εσωτερική φωνή του πνεύματος που διακριτικά και όχι πιεστικά μας αποτρέπει ή μας προτρέπει να μην πάρουμε ή να πάρουμε κάποια απόφαση;
Μέχρις ότου το θέλω μας ταυτιστεί, αβίαστα και χωρίς καμία προσδοκία ανταμοιβής σε τούτη τη ζωή ή μετά θάνατον – αν η ψυχή επιβιώνει ως οντότητα εκτός σώματος – με το πρέπει, βρισκόμαστε σε νηπιακή πνευματική ηλικία.
Ας κοιτάξουμε τη φύση γύρω μας κι ας διδαχτούμε από αυτή:
Ποια προσδοκία ανταμοιβής περιμένει το τριαντάφυλλο που μας προσφέρει την ομορφιά και το άρωμά του;
Ποια προσδοκία ανταμοιβής περιμένει η πορτοκαλιά που μας προσφέρει τα πορτοκάλια της;
Ποια προσδοκία ανταμοιβής περιμένει η μέλισσα που μας προσφέρει το ζωογόνο μέλι της;
Προσπαθώντας να πραγματώσουμε το Θεό μέσα μας, δεν αγνοούμε το γεγονός ότι συγχρόνως έχουμε χρέος να πολεμάμε το κακό γύρω μας με όποιον τρόπο μπορεί και “ετάχθη” ο καθένας. Και ο πιο προσιτός τρόπος για τον καθένα μας είναι η προσευχή, ο πνευματικός πόλεμος εναντίον του κακού, συνειδητοποιώντας ότι τα όπλα του πολέμου μας δεν είναι υλικά αλλά πνευματικά και ότι οι ορατοί πόλεμοι στη γη είναι αντανάκλαση των πολέμων μεταξύ του καλού και του κακού που διεξάγονται στο άυλο και αόρατο για εμάς πεδίο των πνευμάτων.
Κι ενώ οι πιστεύοντες και ανυπομονούντες για την εκπλήρωση μακάβριων προφητειών ενυπνιαζόμενων προφητών περί Αρμαγεδδώνων κλπ, ώστε να επέμβει δια της φυσικής Δευτέρας Παρουσίας του ο Χριστός – που ως τώρα παραμένει αδιάφορος παρατηρητής του αιματηρού δράματος της ανθρωπότητας, είτε επειδή δεν συγκινείται από την ενορχηστρωμένη από τον Διάβολο κόλαση επί της γης είτε επειδή είναι ανίκανος, ως Πνεύμα και Πανταχού Παρών (!), να επέμβει – η απρόσωπη Θεότητα, ή αν θέλετε, το Σύμπαν, προσδοκά από τους ανθρώπους να έλθουν στα συγκαλά τους και να βάλουν τάξη στα του οίκου τους, αν θέλουν να επιβιώσουν ως είδος στον πανέμορφο πλανήτη γη που το Σύμπαν μας χάρισε.
Φοβάμαι όμως ότι είχε δίκιο ο Μωυσής όταν έγραφε στο βιβλίο της Γένεσης:
«Και είδεν ο Κύριος ότι επληθύνετο η κακία του ανθρώπου επί της γης, και πάντες οι σκοποί των διαλογισμών της καρδίας αυτού ήσαν μόνον κακία πάσας τας ημέρας. Και μετεμελήθη ο Κύριος ότι εποίησε τον άνθρωπον επί της γης, και ελυπήθη εν τη καρδία αυτού». (Γένεσις 6: 5-6)
Μετάνιωσε ο Θεός που έφτιαξε τον άνθρωπο, μας λέει ο Μωυσής, προσπαθώντας να μεταφέρει τα συναισθήματα του Θεού. Θα είχε άδικο αν όντως ο Δημιουργός μετάνιωνε; Αλλά τότε, μήπως μετάνιωσε που τα σαρκοφάγα ζώα που δημιούργησε τρώνε τα καημένα τα φυτοφάγα για να επιβιώσουν;
Μήπως, δηλαδή, δεν είναι μόνο ο άνθρωπος εξελίξιμο ον αλλά και ολόκληρο το Σύμπαν, δηλαδή η ίδια η Θεότητα, η ίδια η Δημιουργία;
Άστο, δεν το πάω παραπέρα, διότι όποιος προσθέτει γνώση προσθέτει θλίψη και μακάριοι οι πτωχοί των πνεύματι.
Χαρούμενα Χριστούγεννα σε όλους και συγνώμη απ’ όσους στενοχώρησα.
Ας προσευχόμαστε ένθερμα, εν παντί τόπω και χρόνω, για την ΕΙΡΗΝΗ του Κόσμου, διότι ο χάρος βγήκε παγανιά…
Tags: ειρήνη, Μωυσής, πνεύμα, πόλεμος, Σύμπαν, Χάρος, Χριστός, Χριστούγεννα
