Πολλά τα λόγια, αδύνατη να θεραπεύσει η δραστική ουσία τους, Μακαριώτατε… Ωστόσο θα παραθέσω ολόκληρο το μήνυμά σας, μήπως και διαπιστώσει το προδομένο “ποίμνιό” σας τις αντιφάσεις που εμπεριέχονται στα λεγόμενά σας. Λυπάμαι που το λέω, αλλά μ’ ένα τέτοιο δογματικό χριστουγεννιάτικο μήνυμα, δύσκολο κάποιος ακροατής ν’ αφυπνιστεί πνευματικά, αλλάζοντας τρόπο ζωής. Δυστυχώς τα λόγια σας δεν συγκλονίζουν την ψυχή εκείνου που σας ακούει ή σας διαβάζει, αν και σε πολλά σημεία λέτε αλήθειες. Γίνονται όμως ανενεργές όταν τις παραμορφώνετε με δογματικό μανδύα.
Επιτρέψτε μου, όμως, κύριε Ιερώνυμε, να προσθέσω και τα δικά μου σχόλια εντός παρενθέσεως.
*********
Χριστουγεννιάτικο Μήνυμα Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου:
Αδελφοί μου και τέκνα μου εν Κυρίω αγαπητά,
«Ο αχώρητος παντί… εχωρήθη εν γαστρί… και μη εκστάς της φύσεως μετέσχε του ημετέρου φυράματος». (σ.σ.: Ανυπόστατο και ανώφελο χριστιανικό δόγμα που σκανδαλίζει τον σκεπτόμενο άνθρωπο και δημιουργεί στρατιές αθέων.)
Μια καινούρια ανθρωπότητα χάραξε μέσα στο ευτελές Σπήλαιο και τα ταπεινά σπάργανα της Βηθλεέμ. Εκστατικοί αναφωνούμε «τι το δράμα τούτο ο… τεθέαμαι;» κατασπαζόμενοι θεοπρεπώς «το βρέφος το τεχθέν». (σ.σ.: Πού την είδατε την καινούργια ανθρωπότητα, κύριε Ιερώνυμε;)
Μέσα από τη Λατρεία και την έκπληξη προβάλλει η ερώτηση: Γιατί ο Θεός έγινε άνθρωπος; (σ.σ: Ρωτήστε αυτούς που πιστεύουν το θεολογικό μύθο σας.)
Αναπάντεχες ηχούν οι απαντήσεις, ψηλαφητή όμως πραγματικότητα μέσα στη ζωή της Εκκλησίας μας. Ο Θεός έγινε άνθρωπος για να θεοποιηθεί ο άνθρωπος. (σ.σ.: Εσείς που πιστεύετε σ’ αυτό θεοποιηθήκατε; Εκατό και πλέον κομμάτια έγινε ο Χριστιανισμός και οι μεν θεωρούν τους δε “αιρετικούς” και δεν λένε ούτε καλημέρα μεταξύ τους.)
Σκοπός του ανθρώπου από τη δημιουργία του ήταν να υποδεχθεί τον Θεό. Με τη γέννηση του Χριστού ο άνθρωπος πραγματώνει το σκοπό του, γίνεται αληθινός. Η θεοποίησή του είναι η αλήθεια του. (σ.σ.: Ω του βερμπαλισμού η αθεράπευτη υποκρισία!)
Ο Χριστός, το νέο παιδίον, ο «πρωτότοκος πάσης κτίσεως», το Βρέφος της Βηθλεέμ, είναι το αρχέτυπο του ανθρώπου. Στο πρόσωπο του Σαρκωθέντος Κυρίου γίναμε αληθινά παιδιά του Θεού. (σ.σ.: Δηλαδή πρώτα τι ήμασταν; Τέκνα του διαβόλου;)
Μια καινούργια θέαση του χρόνου και της Ιστορίας θεμελιώνεται στη Φάτνη. Η κτίση νοηματοδοτείται από τον «άχρονον Υιόν», η Ιστορία από τα Έσχατα. Οι δυνατότητες του ανθρώπου γίνονται απέραντες, φθάνουν στις εσχατιές του ανθρώπινου είναι. (σ.σ: Μας λέτε ότι προ Χριστού η κτίση δεν είχε κανένα νόημα; Πρόκειται για ανερμάτιστες και βλάσφημες θεολογικές ακροβασίες.)
Ωστόσο το Σπήλαιο υπήρξε ευτελές. Την ίδια στιγμή που η ανθρωπότητα προσέφερε με χάρη και ωραιότητα την Παναγία ως καρπό των κτισμάτων, την ίδια στιγμή «επέστη… καιρός ο της γεννήσεως και τόπος ην ουδείς τω καταλύματι». (σ.σ.: Το Σπήλαιο δεν υπήρξε ευτελές. Ταπεινό υπήρξε. Το νόημα του μύθου είναι αλληγορικό. Αν ο Χριστός γεννήθηκε δια να μαρτυρήσει εις την Αλήθεια – πράγμα που δήλωσε ο ίδιος [Κατά Ιωάννη 18:37] – τότε δεν είναι παράδοξο που η Αλήθεια δεν ήταν ευπρόσδεκτη και δεν βρήκε κατάλυμα για να γεννηθεί.)
Σήμερα οι άνθρωποι αισθανόμαστε τη δύναμη του κακού να συμπλέκεται τόσο συχνά με το ανθρώπινο μεγαλείο. Απ’ τη μια ο άνθρωπος, όχι απλώς σοφός, όπως ονομάστηκε, αλλά ταξιδιώτης και ερευνητής του σύμπαντος, παρατηρητής επίσης και κατά κάποιο τρόπο διαμορφωτής της πραγματικότητας του μικρόκοσμου, όπως εκπληκτικά μας βεβαιώνει η σύγχρονη φυσική. (Δυστυχώς ο άνθρωπος το μόνο που δεν εξερεύνησε είναι το “σύμπαν” μέσα του, δηλαδή τον πνευματικό και πραγματικό Εαυτό του.)
Κορυφαίοι βέβαια ανάμεσα στα ανθρώπινα θαυμαστά οι τόσοι παλαιοί και σύγχρονοι άγιοι του Θεού· αυτοί που από τη γη μας δείχνουν ανυποχώρητα τον ουρανό. (σ.σ.: Ποιον ουρανό; Εκείνον που κανείς δεν είδε; Για τη βελτίωση της ζωής εδώ στη γη τι μας είπαν οι άγιοι; Να κλειστούμε σε μοναστήρια για να αποφύγουμε τους πειρασμούς και το άγχος της επιβίωσης και να ζούμε από τις ελεημοσύνες των κορόιδων;)
Απ’ την άλλη η ανθρώπινη μικρότητα συχνά ασφυκτική. Τραγωδίες μικρής και μεγάλης κλίμακας· κοινός παράγοντας ο εγωισμός και η αλαζονεία. Πόλεμοι, τυραννικά καθεστώτα, αδικία, ανισότητα και πόνος, όλη αυτή η αρχαία κληρονομιά της ανθρωπότητας κάνει καθημερινά αισθητή την παρουσία της. Ο ανθρώπινος ναρκισσισμός προσβλέπει σε ένα παντοδύναμο μετα-άνθρωπο, σε μια αχαλίνωτη βούληση που περιφρονεί ακόμη και τη φυσική τάξη των πραγμάτων, προσβάλλοντας τη δημιουργία του Θεού. (σ.σ.: Αυτά τα ξέρουμε, τα βιώνουμε καθημερινά. Η Εκκλησία, όμως, τι έκανε για να τα σταματήσει; Μήπως είναι μέρος του προβλήματος παρά η λύση; Έγινε άραγε φως του κόσμου και άλας της γης;)
Και μ’ όλα αυτά οι στρατιές των ξεριζωμένων και εξαπατημένων ανθρώπων που μετακινούνται αναζητώντας ελπίδα. Μετανάστες και πρόσφυγες, ανάμεσά τους και ασυνόδευτα παιδιά, γίνονται πρόβλημα και κρίση για όλους μας, αποδιοργανώνοντας και διακινδυνεύοντας τη ζωή τους, θύματα οι ίδιοι των συμφερόντων και των ισχυρών της γης. (σ.σ.: Είχε δεν είχε ο Αρχιεπίσκοπος το έφερε εκεί που ήθελε: στους ξεριζωμένους και εξαπατημένους.)
Θα ήθελα να πω στους συνανθρώπους μας: Μην ξεχνάτε μέσα στις περιπέτειές σας ότι σας συνοδεύει ο Θεός. (σ.σ.: ο Θεός “συνοδεύει” κάθε άνθρωπο διότι είναι το πνεύμα μέσα του. Το δυσάρεστο είναι ότι ο άνθρωπος δεν εκπαιδεύτηκε στο ν’ ακούει την εσωτερική φωνή και γι’ αυτό άγεται και φέρεται από τις εξωτερικές σειρήνες. Το αποτέλεσμα είναι οδυνηρές περιπέτειες.)
Είναι τόσο χαρακτηριστικός ο ευαγγελιστής Ματθαίος όταν εξιστορεί τη φυγή στην Αίγυπτο. Άγγελος καθοδηγούσε στο δρόμο της προσφυγιάς, Άγγελος στο δρόμο της επιστροφής στην πατρίδα. Όλα ήταν τελικά κάτω από τη σκέπη του Θεού. (σ.σ.: Και γιατί ο Άγγελος δεν παρουσιάστηκε και στους γονείς των άλλων νηπίων της Βηθλεέμ αλλά τα άφησε πίσω για να σφαγιαστούν από τον Ηρώδη;)
Ζούμε λοιπόν όλοι μας αυτή την ακατανόητη και oδυνηρή παρουσία του κοσμοκράτορος «του σκότους του αιώνος τούτου» μέσα στη δημιουργία του Θεού του παντοκράτορος. (σ.σ. Και αφού ο Θεός είναι παντοκράτορας γιατί αφήνει τον διάβολο να είναι κοσμοκράτορας; Πιο πάνω δεν μας είπε ο Αρχιεπίσκοπος ότι μέσα στο ευτελές Σπήλαιο ο Χριστός χάραξε μια καινούρια ανθρωπότητα;)
Είναι το αίνιγμα του κακού, το παράλογο, το αδιανόητο κάποτε, κακό.
Και όμως, αν θέλουμε μπορούμε πάντα να διαβλέπουμε, πίσω από το παράλογο, τον Σαρκωθέντα Θεό να σέβεται τις επιλογές της αποστασίας μας και να μας αγαπά ταυτόχρονα. (σ.σ.: Δεν σέβεται καμία αποστασία ο Θεός, που, ειρήσθω εν παρόδω, είναι απρόσωπος. Ό,τι σπέρνει ο άνθρωπος τούτο και θερίζει. Ο νόμος της ανταπόδοσης [Νέμεσις] είναι αμείλικτος.)
Είναι Αυτός που προσφέρει «καινούς… ουρανούς και γην καινήν». Είναι αυτός που «εξήλθε νικών και ίνα νικήση». Και είναι πάντα ο αντιλεγόμενος. (σ.σ.: Να νικήσει ποιον ο Θεός; Παλεύει ο Θεός με κάποιον για να τον νικήσει; Και τι σημαίνει ότι ο Σαρκωθείς Θεός είναι αντιλεγόμενος; Βεβαίως, ο “θεός” τον οποίο έφτιαξε το Χριστιανικό Ιερατείο είναι όντως αμφιλεγόμενος. Ο προφήτης Ιησούς όμως δεν είναι.)
Αδελφοί μου και τέκνα μου εν Κυρίω αγαπητά, Ας ταχθούμε με το μέρος του Νικητή της Ιστορίας. Ας προσφέρουμε στο Παιδίον «αρετάς αντί μύρου»· κόπο για το Θεό και τον αδελφό.
Ας είναι φέτος η καλλιέργεια των χριστουγεννιάτικων δένδρων, όπως έγραψε ένας μεγάλος της Λογοτεχνίας του 20ού αιώνα, ευκαιρία όχι απλώς για νοσταλγία, αλλά για αγώνα. Αγώνα για τη δικαιοσύνη και το γκρέμισμα των αμαρτωλών κατεστημένων γύρω μας και μέσα μας. Ας μη συνθηκολογούμε με τις δυνάμεις του κακού. Ας αναγνωρίσουμε σε κάθε άνθρωπο δίπλα μας, στον πεινασμένο, στον ξένο, στον φυλακισμένο, στον άρρωστο, τον ελάχιστο αδελφό του Χριστού. (σ.σ: Καλές οι προτροπές, αλλά λείπει το ζωντανό παράδειγμα του ιερατείου… Πάντως ο Αρχιεπίσκοπος εδώ ξεχάστηκε και αποκάλεσε τον Χριστό, δηλαδή τον κατά το θεολογικό δόγμα “Θεό” – δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος – αδελφό μας. Μα έχει ο Θεός και αδέλφια; Είναι αυτό που λένε, “η γλώσσα λανθάνουσα λέγει την αλήθεια“)
Ας αναγνωρίσουμε επίσης γύρω μας την ομορφιά του κόσμου, φανερή και κρυμμένη. Ας είναι φέτος τα Χριστούγεννα ευκαιρία αληθινής Λατρείας. Ας μην παραμείνει το Σπήλαιο ευτελές. (σ.σ.: Άντε πάλι με το ευτελές Σπήλαιο… Ο αρχιεπίσκοπος προφανώς δεν θέλει να τον καταλαβαίνουν όταν μιλάει. Μήπως εννοούσε το ευτελές, λόγω της αμαρτίας, “σπήλαιο” της καρδιάς του ανθρώπου;)
Αδελφοί μου, Όσο παράλογο είναι το κακό τόσο αδιανόητα τα Χριστούγεννα χωρίς Χριστό. (σ.σ.: Το κακό δεν είναι παράλογο, είναι απλά ασύμφορο και βλαπτικό για το άτομο και την κοινωνία στο εδώ και τώρα. Όσο για Χριστούγεννα χωρίς Χριστό, θα ήταν καλύτερα η Εκκλησία να επικεντρωνόταν στη διδασκαλία του Ιησού παρά στο παράλογο χριστολογικό δόγμα που έφτιαξαν τα ιερατεία.)
Εύχομαι σε όλους αληθινά και ευλογημένα Χριστούγεννα! Χριστός γεννάται δοξάσατε λοιπόν, «Θεός το τεχθέν η δε μήτηρ παρθένος, τι μείζον άλλο καινόν είδεν η κτίσις;» (σ.σ.: Εσείς το είπατε αυτό, αλλά η κτίσις δεν το πήρε χαμπάρι.)
*******
Συγνώμη Αρχιεπίσκοπε για τις παρατηρήσεις μιας πυγολαμπίδας. Άλλωστε είναι διακριτές κι όποιος θέλει τις διαβάζει, όπως φυσικά και το μήνυμά σας. Επαναλαμβάνω λοιπόν ότι, με αυτά που είπατε, δεν μπορείτε να αφυπνίσετε πωρωμένες συνειδήσεις. Το καταλαβαίνω, όμως, πόσο δύσκολο είναι να μιλήσετε διαφορετικά, αφού λόγω του αξιώματός σας αναγκάζεστε να ταυτίζετε την Χριστιανική θεολογία με την Αλήθεια και αγνοείτε την εσωτερική φωνή του πνεύματός σας όταν σας ψιθυρίζει κάτι διαφορετικό.
Τελειώνοντας θέλω να τονίσω ότι, ΕΥΤΥΧΩΣ, τον Θεό δεν τον προσεγγίζουμε με τα δογματικά πιστεύω μας – σωστά ή λάθος – αλλά με την καθαρή καρδιά.
Εύχομαι ευλογημένα Χριστούγεννα σε όλους και επί γης ειρήνη!
