Η ευλογία με τον υποθαλάσσιο πλούτο στο Αιγαίο να μην καταλήξει κατάρα τραγική… Σε περίπτωση θερμού επεισοδίου οι Σύμμαχοι, ως διαιτητές, θα μας αναγκάσουν να διαπραγματευτούμε με τον Ερντογάν. Τότε η κατάληξη είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένη και περίπου προσχεδιασμένη.
Το εφικτό και το επιθυμητό
Δημήτρης Δανίκας
Ελλάς-Γαλλία συμμαχία. Το σύνθημα γνωστό και εξαιρετικό. Από “αρχαιοτάτων” χρόνων αυτό. Επομένως με γεμάτες αποσκευές η επιστροφή του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως φαίνονται να είναι. Για πολλούς λόγους:
Όπως, για παράδειγμα, το γεγονός πως η Γαλλία από μόνη της, δεν είναι ικανή να καθορίσει την πλεύση της ΝΑΤΟικής συμμαχίας.
Όπως το γεγονός πως η Ουάσινγκτον βρίσκεται σε σύγχυση, τραμπαλιζόμενη μεταξύ του Ντον Τραμπ(άκουλα) και του υπουργείου Εξωτερικών.
Όπως, λόγου χάριν, η φιλία Βερολίνου με την Άγκυρα.
Όπως τα συμφέροντα πολυεθνικών πλην εκείνων των γαλλικών συμφερόντων
Που πάει να πει πως ο τόπος δεν έχει τόση μα τόση ανάγκη από προστάτες.
Άλλωστε η προστασία είναι επιλεκτική.
Άλλωστε η προστασία είναι εφήμερη, προσωρινή και ενίοτε “προδοτική”.
Και άλλωστε όλοι οι μεγάλοι προστάτες με κάθε ευκαιρία και σε κάθε περίσταση δύο πράγματα έχουν να πουν:
Το πρώτο “και οι δύο έχετε τα δίκια σας”.
Και το δεύτερο “επομένως βρείτε τα”!
Αν τώρα υπολογίσουμε την ασυγκράτητη βουλιμία της Τουρκίας. Το γεγονός πως διαρκώς πιέζει και απειλεί με κάθε τρόπο. Πως οι εναέριες παραβιάσεις αυξάνονται αδιάκοπα και εκβιαστικά. Και πως οι μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές είναι ένα από τα υπόγεια, αποτελεσματικά όπλα του ψευτοσουλτάνου Ερντογάν, τότε η πραγματικότητα δεν μπορεί να “σκηνοθετηθεί” μόνο από τη Γαλλία την φιλική.
Η Ελλάδα πρέπει απαραιτήτως να στηριχτεί στις δικές της δυνάμεις. Η κυβέρνηση και ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό πρέπει να χαράξουν κοινή εθνική, εξωτερική πολιτική. Οι Ένοπλες δυνάμεις πρέπει να είναι πανέτοιμες. Αλλά στο τέλος της ημέρας το δίλημμα απλό:
Είτε θα κουβεντιάσουμε και θα διαπραγματευτούμε με τον Ερντογάν. Είτε θα αναγκαστούμε να το κάνουμε υπό την απειλή θερμού επεισοδίου. Με απλά λόγια: Συμβιβασμός ή πόλεμος.
Και αφού το σενάριο του πολέμου δεν είναι πιθανό. Και αφού σε περίπτωση θερμού επεισοδίου οι Σύμμαχοι, ως διαιτητές, θα μας αναγκάσουν να διαπραγματευτούμε με τον Ερντογάν. Τότε η κατάληξη είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένη και περίπου προσχεδιασμένη.
Γιατί αυτό; Μα είναι τόσο απλό.
Ένα λοιπόν: Ο Ερντογάν και κάθε Τούρκος αρχηγός, αποκλείεται να εγκαταλείψουν τις διεκδικήσεις στο Αιγαίο και το Ενεργειακό. Για σκεφτείτε το λιγάκι. Είναι δυνατόν οι Τούρκοι να αγναντεύουν από την απέναντι όχθη τους Έλληνες να κερδίζουν από φυσικό αέριο και πετρέλαιο και από πάνω να τους χειροκροτούν; Ούτε μία στο δισεκατομμύριο.
Δύο λοιπόν: Ούτε οι πολυεθνικές θα εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους σχετικά με τα πλούσια κοιτάσματα στο Αιγαίο. Αν υπάρχουν και αν η διαδικασία εξόρυξής τους είναι συμφέρουσα με χαμηλές τιμές.
Τρία λοιπόν: Επειδή οι αναθεωρητικές δυνάμεις, ανάμεσά τους και η Τουρκία, επιχειρούν να ξανασχεδιάσουν την γεωγραφία του πλανήτη. Και επειδή μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια αναπτύσσονται τα σχέδια του Ερντογάν, το βέβαιο είναι πως είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο όλα πρόκειται να αλλάξουν.
Και έτσι η ελπίδα είναι μία και μοναδική. Η ευλογία με τον υποθαλάσσιο πλούτο στο Αιγαίο να μην καταλήξει κατάρα τραγική. Αυτό να το βάλουμε καλά στο μυαλό μας. Ώστε μετά από χρόνια να μην κοπανάμε το κεφάλι μας στον τοίχο όπως με το Κυπριακό.
Κάλλιο το εφικτό παρά το επιθυμητό!
πηγή
