Λαός διχασμένος, πάντα ηττημένος

Σήμερα, ο ουρανός της Ελλάδας πενθεί. Θρηνεί για τη χθεσινή δολοφονία τριών αθώων Ελλήνων. Τους έκαψαν εν ψυχρώ διεφθαρμένοι και ξεπουλημένοι συμπατριώτες τους. Μαρτυρίες λένε ότι είδαν τον εμπρηστή με γάντια να ρίχνει βενζίνη στο κτίριο της μοιραίας τράπεζας… Ωιμέ! Το ειδεχθές έγκλημα ήταν προμελετημένο. Οι εμπρηστές της Ελλάδας ήθελαν οπωσδήποτε αίμα, αίμα αθώων… Αλίμονο, χθες βιώσαμε με τρόμο ένα μίνι εμφύλιο… Ποια λόγια μπορούν να βρεθούν για να παρηγορήσουν τις οικογένειες των θυμάτων; Δεν υπάρχουν!
Χωρίς αμφιβολία, η 5η Μαΐου 2010 θα μείνει στην ιστορία ως αποφράδα μέρα της μεταπολίτευσης.

Δυστυχώς, όμως, η επόμενη μέρα της τραγωδίας βρήκε τους Έλληνες να ερίζουν στα τηλεπαράθυρα πάνω στα συντρίμμια και τ’ αποκαΐδια των χθεσινών δραματικών γεγονότων και, το χειρότερο, πάνω στο αίμα των τριών δολοφονημένων υπαλλήλων της Marfin. Ο ένας φταίει του άλλου, ο ένας είναι εχθρός του άλλου, ο ένας μισεί τον άλλο… Business as usual…

Το θλιβερό τηλεοπτικό θέαμα είναι γνώριμο, αφού οι Έλληνες δεν έμαθαν ποτέ τι σημαίνει διάλογος και τι θα πει σεβασμός στο συνομιλητή, και φυσικά, λόγω χαμηλής νοημοσύνης (αφήστε το έλλειμμα παιδείας και πολιτισμού), δεν έμαθαν ποτέ πως όταν μιλάνε όλοι μαζί χάνουν το δίκιο τους, και ότι κανείς δε μπορεί να παρακολουθήσει τι λένε. Θα μου πεις, από ποιους να το μάθαιναν, αφού οι κυνομαχίες δίνουν και παίρνουν μέσα στο «ναό» της Δημοκρατίας, το Κυνοβούλιο, όπου το ένα κόμμα κατηγορεί το άλλο για κοινωνική αναλγησία και εθνική προδοσία, διεκδικώντας για τον εαυτό του τον άδολο πατριωτισμό και το αναμάρτητο;

Ωστόσο, στη σημερινή μέρα οι τηλε(κυνο)μαχίες αποκτούν μια τραγικότερη διάσταση διότι δείχνουν ότι οι Έλληνες δεν συγκλονίστηκαν αρκετά, ούτε σοκαρίστηκαν, από τα χθεσινά τραγικά γεγονότα ώστε να χαμηλώσουν τους τόνους, ούτε πτοούνται από τα χειρότερα που νομοτελειακά έρχονται… Μάλιστα, το να θεάται βουλευτής, όταν οι άλλοι καυγαδίζουν οργισμένοι στα τηλεπαράθυρα, να το απολαμβάνει μειδιώντας προκαλεί μεγαλύτερη απογοήτευση διότι δείχνει ότι δεν υπάρχει συναίσθηση ευθύνης και επίγνωση της αθλιότητας του γαβ-γαβ των τηλεπροσκεκλημένων.

Λαός διχασμένος πάντα ηττημένος, και η κομματοκρατία εκτρέφει το διχασμό και τον κατακερματισμό της κοινωνίας. Επομένως δεν υπάρχει φως στην άκρη του σκοτεινού τούνελ με τούτο το μοντέλο της διχαστικής φαυλοδημοκρατίας. Αυτοί που το εμπνεύστηκαν και το συντηρούν θα είναι πάντα νικητές και ο κατακερματισμένος λαός θα τρέχει ξοπίσω ασθμαίνοντας, μπας και του ρίξουν κάνα ξεροκόμματο.

Η φτώχεια λένε φέρνει γκρίνια, όμως η γκρίνια ήταν πάντα παρούσα στο ΤρΕλλαδιστάν ακόμη και όταν η ελληνική οικονομία σε αριθμούς ήταν στα καλύτερά της. Διότι ο διχασμός είναι στο αίμα του Έλληνα, είναι στο DNA του, κι έρχεται από την αρχαιότητα όπου το προσφιλέστερο σπορ των Ελληνικών πόλεων-κρατιδίων ήταν να πολεμάει και να εξοντώνει το ένα το άλλο.

Θλίβομαι να βλέπω bloggers (ανώνυμοι οι περισσότεροι λόγω «θάρρους») να ζητούν εκλογές την ώρα που το καράβι “Ελλάδα” βουλιάζει. Δεν υποψιάζεται κανείς ότι η λύση δεν βρίσκεται στην αλλαγή φρουράς, αφού λόγω πτώχευσης χάσαμε πια την εθνική μας κυριαρχία. Εξάλλου, όποιος κι αν είναι στην εξουσία, τα λοιπά κόμματα παίρνουν θέση λυσσαλέας μάχης εναντίον του συμπαρασύροντας και τους οπαδούς των, ακόμη κι αν η καινούργια κυβέρνηση έχει τις καλύτερες προθέσεις και δυνατότητες να υλοποιήσει ένα φιλολαϊκότερο και δικαιότερο οικονομικό πρόγραμμα.

Έχω γράψει κατά κόρον ότι το παρόν σύστημα διακυβέρνησης – κατ’ ευφημισμόν λεγόμενο «Δημοκρατία» – όχι μόνο είναι αδιέξοδο αλλά προάγει τον κατακερματισμό της κοινωνίας, και ευθύνεται για τη σημερινή οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση. Επομένως πώς ζητάμε σωτηρία από το ίδιο μωρό και σάπιο σύστημα που βούλιαξε την Ελλάδα και εξαθλίωσε την πλειοψηφία των Ελλήνων; Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος! Δείτε εδώ κάποιες προτάσεις μου.