Οι υπουργοί φαίνεται πως γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια το “μνημόνιο” που υπέγραψαν με την Τρόικα! Κάνουν πως δεν υπάρχει και προχωράνε τα ζώα μου αργά, ενώ στην Ευρώπη φουντώνουν τα σενάρια πιθανής χρεοκοπίας της Ελλάδας – χτύπα ξύλο, κούφια η ώρα που τ’ ακούει – και ο λαός κοιμάται ακόμη τον ύπνο του αποχαυνωμένου. Η χαζοχαρούμενη κυβέρνηση παιδικής χαράς του Τζέφρυ βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου, και μοιραία κι άβουλη, ου μην αλλά και εντελώς ανίκανη, μας οδηγεί στην πτώχευση.
Κατά τ’ άλλα, οι αδιάντροποι βολευτές βολεύονται με έξτρα ρευστό χάρη στις ψευτο-Εξεταστικές Επιτροπές για δήθεν κάθαρση, παίζοντας θέατρο για στάχτη στα μάτια των εργαζόμενων και των συνταξιούχων που καταληστεύθηκαν δημοκρατικά και χωρίς σάλιο. Οι τελευταίοι είδαν τη σοσιαληστρική Κυβέρνηση – ανδρείκελα του ΔΝΤ- να τους αρπάζει χωρίς έλεος τη μπουκιά από το στόμα – μπουκιά για την οποία μόχθησαν μια ζωή, για να εξασφαλίσουν καλύτερα γεράματα.
Αντί αυτού, βλέπουν το χειρότερο εφιάλτη να γίνεται πραγματικότητα, ενώ καινούργια σενάρια τρόμου πέφτουν στο τραπέζι καθημερινά για να τους κλέβουν το χαμόγελο και την ελπίδα και να μην τους αφήνουν να πάρουν ανάσα. Τα οικονομικά χαστούκια πέφτουν βροχή από κάθε κατεύθυνση! Σέρνουν τα βήματά τους αργά και παραμιλάνε ξύπνιοι. Οργίζονται, βρίζουν, καταριούνται, απειλούν θεούς και δαίμονες, αναπολούν τις παλιές καλύτερες μέρες και πνίγονται καθώς κάτι τους λέει μέσα τους πως δεν θα ξαναγυρίσουν πια…
Ο λαός βρίσκεται πια εγκλωβισμένος σ’ ένα αδιέξοδο και δεν υπάρχουν εκείνοι που θα τον σώσουν. Η «δημοκρατία» έκανε το θαύμα της, αλλά οι αφιονισμένοι οπαδοί συνεχίζουν να καταριούνται τους από κει, αντί να ξυπνήσουν επιτέλους συνειδητοποιώντας ότι είναι η ίδια η φαυλοδημοκρατία που τους πρόδωσε!
Είναι η πόρνη η Δημοκρατία που γεννάει τη διαφθορά, τις μίζες, τις χορηγίες, τα ρουσφέτια, τις συναλλαγές, που διαφθείρει τα ΜΜΕ και διαφθείρεται από δαύτα, που υποθάλπει τη φοροδιαφυγή, που διέφθειρε τη Δικαιοσύνη, που εκπόρνευσε και εκπορνεύτηκε από την Εκκλησία, και πάει λέγοντας, δηλαδή κλαίγοντας. Κι όλα αυτά για το σταυρό προτίμησης, που τελικά έγινε ένα βαρύς κι αβάσταχτος σταυρός μαρτυρίου για το λαό που, παρόλα αυτά, συνεχίζει να πιστεύει σε μύθους.
Κι αν αποτύχει ο θίασος–παιδική χαρά του Τζέφρυ, και αν ξυπνήσει ένα πρωί ο λαός και δεν αφήσει λίθον επί λίθου, ποια θα είναι η εναλλακτική λύση; Οι ουτοπιστές «αριστεροί» συνεχίζουν ακόμη να πιστεύουν στη δικτατορία του προλεταριάτου, παρόλο που δοκιμάστηκε και απέτυχε παταγωδώς. Μιλάμε για αθεράπευτα μα επικίνδυνα ρομαντικούς… Τότε τι;
Η ταπεινότητά μου, μέσα από τούτο το blog έχει καταθέσει κατά καιρούς εναλλακτικές προτάσεις διακυβέρνησης, που είναι περισσότερο φιλικές στον κοινό νου, όμως δεν θα τις επαναλάβω διότι είναι σα να χτυπάω στου κουφού την πόρτα. Δεν είναι ώριμος ο λαός για τις λύσεις που προτείνω. Πάσχει από χρόνια εκφυλιστική δημοκρατίτιδα, μια αθεράπευτη ασθένεια που κατατρώγει τα θεμέλια της κοινωνίας.
Περιδιαβαίνοντας τα διάφορα ιστολόγια και τα φόρουμ του Διαδικτύου, απογοητεύομαι να βλέπω παθιασμένους κουκουλοφόρους (ανώνυμους και ψευδώνυμους) να βρίζουν χυδαία εκείνους που εναντιώνονται στο κόμμα τους θεωρώντας το υπεύθυνο για την κρίση. Οι πράσινοι θεωρούν υπεύθυνους και οργίζονται κατά των γαλάζιων, και τούμπαλιν, οι δε αυτοαποκαλούμενοι “αριστεροί” θεωρούν υπεύθυνους και τους πράσινους και τους γαλάζιους, χωρίς όμως να προτείνουν εναλλακτική λύση αφού οι ίδιοι προτιμούν να λουφάρουν ως κόμματα διαμαρτυρίας – πράγμα ανώδυνο και άκρως προσοδοφόρο.
Ποιοι, λοιπόν, θα σηματοδοτήσουν την εθνική παλιγγενεσία; Θέλω και το παλεύω να είμαι αισιόδοξη, αλλά δεν τα καταφέρνω. Τυχεροί εκείνοι που δεν φαντάζονται πόση ακόμα φτώχεια τους περιμένει… Υπερτυχεροί όσοι ακόμα ελπίζουν! Όμως εγώ, ντρέπομαι που το λέω, αν και γενικώς πιστεύω σε θαύματα, νιώθω πως η πολυπόθητη από όλους μας κοινωνική ειρήνη και ευημερία έφυγε… Μια φωνή μου ψιθυρίζει μυστικά πως δεν θα γυρίσει πια…
Ας είμαστε τουλάχιστον προετοιμασμένοι ψυχικά ώστε ν’ αντέξουμε αυτά που μας περιμένουν. Άλλωστε, σύμφωνα με τον Κυνικό φιλόσοφο Διογένη, η αρετή και η αυτάρκεια είναι το μυστικό της ευτυχίας και όχι το χρήμα και η κατανάλωση. Ας το δούμε κι έτσι… Εγώ προσωπικά μεγάλωσα στη φτώχεια και δεν τη φοβάμαι, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δίνω συγχωροχάρτι στους μεγαλοαπατεώνες πολιτικούς που με καταλήστεψαν “δημοκρατικά”.
Tags: Δημοκρατία, ελεγχόμενη πτώχευση, μνημόνιο, χρεοκοπία
