Βουλή, 30/07/2020 – ΚΛΕΩΝ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΜέΡΑ25):
Σας ευχαριστώ πολύ, κυρία Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, κύριε Υπουργέ, κύριε Κοντοζαμάνη, θα ήθελα να πω κι εγώ κάτι, μιας και ο συνάδελφος από τη Συμπολίτευση αναφέρθηκε στο ΛΑΪΚΟ και στη θαυμάσια περίθαλψη που έτυχε εκεί, όταν χρειάστηκε τη βοήθειά του.
Δεν αμφιβάλλει κανείς για την επιστημοσύνη των Ελλήνων γιατρών. Θεωρούνται από τους καλύτερους στον κόσμο, το ξέρουν και οι πέτρες αυτό, αλλά δεν κρατιέμαι από τον πειρασμό να περιγράψω την προσωπική μου εμπειρία εδώ στο Σώμα και κατ’ επέκταση στον ελληνικό λαό που τυχόν μας βλέπει από το σπίτι του αυτή τη στιγμή.
Την προηγούμενη Τετάρτη, αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι, συγγενικό μου πρόσωπο χρειάστηκε άμεση διακομιδή στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Όπως ξέρετε, το ΛΑΪΚΟ είναι νοσοκομείο αναφοράς για τον «Covid-19», εκτός από εφημερεύον και διανυκτερεύον νοσοκομείο.
Χρειάστηκε, λοιπόν, συγγενικό μου πρόσωπο, εξαιρετικά στενό, άμεση μεταφορά με το Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας, το ΕΚΑΒ.
Πήρα, λοιπόν, το «166» και από εκεί ξεκίνησε ο Γολγοθάς μας, τον οποίο θα σας τον περιγράψω εν συντομία.
Το «166» με παρέπεμψε στον ΕΟΔΥ, λογικά – χάρηκα γι’ αυτό – λέγοντάς μου ότι πρέπει να διαπιστώσει ο ΕΟΔΥ αν υπάρχει υποψία «Covid-19», κορωνοϊού, ούτως ώστε να έρθει ειδικά επανδρωμένο και ειδικά θωρακισμένο ασθενοφόρο το οποίο θα έπαιρνε τον άνθρωπό μου.
Ειρήσθω εν παρόδω, τυγχάνει να είναι και γιατρός ο συγκεκριμένος ασθενής που ήθελα εγώ να μεταφέρω, ο συγγενής μου.
Επικοινώνησα μαζί τους και εκεί έγινε το εξής πρώτο εκπληκτικό πράγμα και ανησυχητικό, κατά τη γνώμη μου. Κύριε Κοντοζαμάνη, σημειώστε το και ψάξτε το λίγο.
Με ρώτησαν αν ο άνθρωπος έχει συμπτώματα «Covid-19». Ήταν μία γυναικεία φωνή στο τηλέφωνο του ΕΟΔΥ. Είπα ότι δεν έχει και πρόσθεσα ότι επειδή είναι γιατρός, από το πρωί έκανε τεστ το οποίο βγήκε αρνητικό.
«Α, ωραία», μου είπε, «Τότε μπορείτε να πάρετε ξανά το ΕΚΑΒ». Έτσι είναι ο μηχανισμός –το λέω για όποιον δεν ξέρει – παίρνεις το ΕΚΑΒ, το ΕΚΑΒ σε παραπέμπει στον ΕΟΔΥ και ο ΕΟΔΥ σε ξαναπαραπέμπει εκεί. Δεν μπορεί να στείλει ασθενοφόρο το ΕΚΑΒ, αν ο ΕΟΔΥ δεν δώσει το «οκ», γιατί πρέπει να κρίνει αν χρειάζεται να είναι ένα αθωράκιστο ή ένα θωρακισμένο για «Covid-19» ασθενοφόρο.
Δέχθηκε, λοιπόν, αυτή η κυρία ότι δεν έχει ο συγγενής μου «Covid-19» και έστειλε ένα ασθενοφόρο το οποίο δεν είχε κανένα μέτρο προστασίας, εννοώ για τους τραυματιοφορείς και για τον συγγενή μου, αλλά και για μένα που τον συνόδευα, αλλά κυρίως για τους τραυματιοφορείς, τους έρμους αυτούς ανθρώπους για τους οποίους θα μιλήσουμε μετά για το τι μου είπαν κατά τη μεταφορά.
Σε όλη τη διάρκεια της παραλαβής του ασθενούς, της μεταφοράς του στο Λαϊκό Κρατικό, σε όλη τη διάρκεια της σχεδόν εικοσιτετράωρης περίθαλψης στο ΛΑΪΚΟ ΚΡΑΤΙΚΟ, κανείς δεν τσέκαρε – συγγνώμη για το αγοραίο ρήμα – δεν ήλεγξε κατά κανέναν τρόπο εάν πράγματι είχε γίνει τεστ «Covid-19» σ’ αυτόν τον συγγενή μου. Συνεπώς, βασίστηκαν στα καλά μου λόγια. Αυτό εγώ δεν το βλέπω πάρα πολύ σοβαρό για ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας.
Ας περάσουμε τώρα στην ουσία του πράγματος. Ξέρω δεν το κάνετε εσείς εδώ και έναν χρόνο. Είναι παθογένειες δεκαετιών. Αυτές όμως τις δεκαετίες θα σας θυμίσω ότι ένα μεγάλο χρονικό διάστημα κυβερνούσε η παράταξή σας. Κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ, κυβερνούσατε και εσείς, κυβερνούσε λίγο και ο ΣΥΡΙΖΑ.
Όταν πήρα τηλέφωνο στο ΕΚΑΒ, στο 166 δηλαδή, που σας θυμίζω ότι είναι κέντρο άμεσης βοήθειας, ο άνθρωπος εκεί με παρέπεμψε στον ΕΟΔΥ. Πήρα τηλέφωνο στο ΕΟΔΥ. Τώρα πια είχα το δικαίωμα να φωνάξω ασθενοφόρο χωρίς θωρακισμό. Ξαναπήρα στο ΕΚΑΒ και εξήγησα ότι ο ΕΟΔΥ είχε δώσει το ΟΚ.
Μου απάντησε: «Ωραία, θα σας στείλω ασθενοφόρο, μόνο που δεν ξέρω πότε θα σας το στείλω».
Τον ρώτησα: Τι εννοείτε, κύριε; Μου απάντησε: Θα σας πω σε έξι ώρες, σε δεκαεπτά ή σε είκοσι τέσσερις.
Τον ρώτησα εύλογα νομίζω, όλοι συμφωνείτε, σε αυτό: Τι είδους άμεση βοήθεια είναι μια βοήθεια που δεν μπορεί να μου απαντήσει το κέντρο τηλεφωνικό αν θα έρθει μέσα στο εικοσιτετράωρο και αν θα είναι ζωντανός ο άνθρωπός μου, αν θα κάνει είκοσι δύο ώρες να έρθει.
Μου απάντησε και το καταθέτω αυτό από αυτό εδώ το Βήμα, που είναι πολύ σοβαρό, ότι δυστυχώς τα ασθενοφόρα δεν φτάνουν και είναι τόσο λίγα που θα ήταν πάρα πολύ παρακινδυνευμένο να πει ότι στις επόμενες έξι ή δέκα ώρες θα έρθει το ασθενοφόρο να πάρει τον άνθρωπό μου. Αυτό είναι το πρώτο.
Μέσα στο ασθενοφόρο συνάντησα δύο θαυμάσιους τραυματιοφορείς οι οποίοι…
(Θόρυβος στην Αίθουσα)
Σε πόσες ώρες ήρθε το ασθενοφόρο;
Στις 10.30΄ το βράδυ, κύριε συνάδελφε, έφτασε τελικά το ασθενοφόρο.
Σε όλη τη διάρκεια της μεταφοράς οι άνθρωποι που ήταν εκεί μου εξιστορούσαν το δράμα τους. Μου είπαν ότι είναι περίπου όμηροι, ότι είναι αιχμάλωτοι στην Αθήνα. Μου είπαν, δηλαδή, ότι, λόγω του COVID-19, λόγω των τρομακτικών οικονομικών προβλημάτων που έχουμε όλοι λόγω δεκαετών μνημονίων, αλλά και COVID-19, ενώ ήταν από τα Τρίκαλα, από την Καρδίτσα, δεν τους αφήνουν, δεν τους δίνουν μετάθεση – το Εθνικό Σύστημα Υγείας – να γυρίσουν πίσω αναγκάζοντάς τους να παραμένουν στην Αθήνα με ενοίκια, με ό,τι συνεπάγεται το να είσαι σε μια άλλη πόλη από την πόλη που είναι η πραγματική σου κατοικία.
Φτάνουμε στις 10:30 στο «Λαϊκό» και καταλήγουμε φυσικά στα εξωτερικά ιατρεία της παθολογικής κλινικής.
Σας ενημερώνω ότι σε χώρο όχι μεγαλύτερο – και το εννοώ ακριβώς – των είκοσι πέντε τετραγωνικών συνωστίζονταν δεκαπέντε φορεία του ΕΚΑΒ, με δεκαπέντε ασθενείς και δεκαπέντε συνοδούς, ένας από τους οποίους ήμουν εγώ. Βεβαίως αν υπολογίσετε τα τετραγωνικά και τα φορεία που σας είπα, καταλαβαίνετε ότι ήταν πακτωμένα, το ένα ακουμπούσε το άλλο, όπως πακτωμένοι ήταν και οι συνοδοί.
Μέσα σε όλον αυτόν τον ορυμαγδό δύο έρημες ηρωίδες – απολύτως ηρωίδες – γυναίκες Ελληνίδες γιατροί, θαυμάσιες κυρίες, χάρη στον ηρωισμό των οποίων γλίτωσαν αρκετοί εκείνο το βράδυ, μεταξύ των οποίων και ο δικός μου συγγενής, έδιναν μάχη να αξιολογήσουν, να διαγνώσουν, να βρουν τι πρέπει να κάνουν και να παραπέμψουν στην ανάλογη κλινική τον κάθε άνθρωπο.
Εμείς ήμασταν στα εξωτερικά ιατρεία που ήταν σε ένα δωμάτιο μέσα από τον κεντρικό διάδρομο. Κατά τη διάρκεια αυτής της ιστορίας ανά πέντε λεπτά με το ρολόι – άντε δέκα λεπτά ή δεκαπέντε – κάποιος άνοιγε τον κεντρικό διάδρομο και φώναζε: «Πιθανό COVID-19, φύγετε από το διάδρομο».
Έτσι οι συγγενείς οι λοιποί, που ήταν εκεί συνωστισμένοι έτρεχαν έξω από το «Λαϊκό», στο προαύλιο, δηλαδή, ώστε να περάσει το πιθανό COVID-19. Και ήταν γραφικό, πραγματικά, κύριε Κοντοζαμάνη μου, το εξής: Υπήρχε μία μπλε γραμμή – ξέρετε, κατά το πρότυπο της Ιταλίας ή των σοβαρών χωρών – που έδειχνε από πού πρέπει να περάσει το φορείο, δήθεν για να μην μολύνει τον υπόλοιπο διάδρομο. Έλα όμως που ο διάδρομος του «Λαϊκού» είναι τόσο στενός που αυτή η γραμμή ήταν στο κέντρο του στην πραγματικότητα.
Και σας λέω πράγματα που τα είδα πριν μία εβδομάδα. Περάσαμε – ακούστε το και αυτό – από τις 10:30 μέχρι σχεδόν τις 2:00 προ μεσημβρίας της επόμενης μέρας μέχρι να καταφέρουν οι δύο έρμες αυτές γιατροί και επιστήμονες να καταλάβουν τι έχει ο καθένας ή τουλάχιστον να καταλάβουν τι έχει ο δικός μου συγγενής ο οποίος ήταν και από τους πρώτους που διακομίστηκε στην παθολογική κλινική του τρίτου ορόφου.
Κινδύνευε η ζωή του συγγενικού μου προσώπου αυτού και είμαι σε θέση να το γνωρίζω, γιατί είναι γιατρός και αυτός, όπως είναι γιατροί και πάρα πολύ άλλοι στην οικογένειά μου – ο πατέρας μου, η αδερφή μου και η μητέρα μου – και άρα έχω λίγες γνώσεις περί ιατρικής. Κινδύνευε άμεσα η ζωή του.
Στις 2:00 η ώρα άρχισε να δέχεται την εκπληκτική περίθαλψη της παθολογικής κλινικής του Λαϊκού Νοσοκομείου στον τρίτο όροφο. Προσέξτε τα στοιχεία γιατί είναι χαρακτηριστικά:
Πρώτον, φτάνει αυτός ο άνθρωπος στην παθολογική κλινική, με δεδομένο ότι κινδυνεύει η ζωή του, και μου λένε στο γραφείο των νοσοκόμων και των νοσηλευτών: «Επιτέλους, φτάσατε, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει δωμάτιο, δεν υπάρχει κρεβάτι, θα μπείτε σε ράντζο». Ράντζο ήταν τελικά το ίδιο το φορείο του ΕΚΑΒ από το οποίο ο συγγενής μου δεν είχε κατέβει από την ώρα που φτάσαμε στο Λαϊκό;
Καθίσαμε εκεί πέρα, λέμε: Δεν πειράζει. Τι να κάνουμε; Δημοκρατία έχουμε. Φυσικά εγώ ως αριστερός Βουλευτής δεν είπα σε καμία περίπτωση τίποτα, ποτέ κανείς δεν έμαθε από όλους με τους οποίους ήρθα σε επαφή από τον πρώτο μέχρι το τελευταίο ότι είμαι Βουλευτής γιατί δεν θέλουμε ρουσφέτια στο ΜέΡΑ25, ήμουν ένας κανονικός πολίτης, λοιπόν, χωρίς να φωτογραφίζεται η ταυτότητά μου και επειδή φορούσα μάσκα δεν είχαν καν τα μικρά ρουσφέτια που έχω συνήθως ως γνωστός ηθοποιός της ελληνικής τηλεόρασης.
Φτάσαμε, λοιπόν, στις 2:00 η ώρα εκεί. Εκεί μάθαμε ότι πρέπει να είναι σε ράντζο κάποιος που κινδυνεύει η ζωή του. Ήταν το πρώτο ράντζο ο συγγενής μου. Στα επόμενα δέκα λεπτά ήταν είκοσι ράντζα στον διάδρομο του τρίτου ορόφου του Λαϊκού Νοσοκομείου με ανθρώπους σας διαβεβαιώ που κινδύνευε η ζωή τους. Δίπλα μας ήταν ένας καπετάνιος εβδομήντα έξι ετών ο οποίος είχε αιματοκρίτη 22.
Οι γιατροί – και έχουμε αρκετούς στην Αίθουσα – καταλαβαίνουν τι σημαίνει να είναι ένας άνθρωπος με αιματοκρίτη 22 σε ένα ράντζο περιμένοντας απλώς το τέλος. Ελπίζω ότι θα έζησε ο άνθρωπος, καλή του ώρα!
Ζητήσαμε σεντόνια σε αυτά τα έρημα ράντζα.
Μας είπαν: «Δυστυχώς τέλειωσαν!». Σας το καταθέτω εγώ. Ήμουν εκεί.
«Τέλειωσαν;» Είπα. «Ναι, τέλειωσαν» μου απάντησαν.
Τους λέω: «Έχουμε πρόβλημα. Ο συγγενής μου κατουριέται και λερώνεται». Μου λένε: «θα σας δώσουμε τα υποστρώματα τα πλαστικά που μπαίνουν κάτω από τα σεντόνια».
Τα βάλαμε σκέτα αυτά. Θέλετε να μάθετε το αποτέλεσμα; Το αποτέλεσμα ήταν στις 5 το πρωί δεν είχε λάβει καμία άλλη περίθαλψη ο συγγενής μου, μόνο ορό είχε, γιατί έτσι κι αλλιώς ήταν τέτοια η πάθησή του, είχε συμπτώματα οξείας γαστρεντερίτιδας που δεν ξέραμε πού οφείλονταν, με πυρετό, διάρροιες και εμετούς μέσα σε διάστημα μερικών ωρών.
Ήταν μεγάλος άνθρωπος, ογδόντα πέντε ετών και κινδύνευε σαφώς η ζωή του, έχοντας χάσει τόση υγρασία και ηλεκτρολύτες. Πέρασε λοιπόν αυτός ο άνθρωπος πάνω στα πλαστικά, στον διάδρομο του τρίτου ορόφου του Λαϊκού μας Νοσοκομείου, όπου άνοιγε η πόρτα του ισογείου και φώναζαν «πιθανό COVID-19, φύγετε να σωθείτε» μέχρι τις 5 το πρωί, πάνω σε αυτά τα πλαστικά να κυλάει πάνω στα ούρα του και τις ακαθαρσίες του.
Απηύδησε και αυτός και εγώ. Αυτό είναι το 2020 το Εθνικό Σύστημα Υγείας μας. Πρακτικά μέχρι το πρωί αυτήν την τραμπάλα έκανε ο συγγενής μου. Εκυλίετο και μετακυλίετο πάνω στα ούρα και τις ακαθαρσίες του μέχρι τις 11 το πρωί, οπότε ξέρετε τι έκανε; Υπέγραψε κόντρα στη γνώμη των γιατρών, γιατί ήταν σε άμεσο κίνδυνο η ζωή του – πρέπει να πω ειρήσθω εν παρόδω ότι διαλέξαμε να πάμε σε κρατικό νοσοκομείο γιατί όντας από ιατρική οικογένεια γνωρίζουμε πολύ καλά ότι μόνο εκεί θα σωθείς αν κινδυνεύει πραγματικά η ζωή σου, αν και πολύ κακώς κάναμε όπως αποδείχθηκε με το Λαϊκό – για να φύγουμε, να πάμε σε ένα ιδιωτικό νοσοκομείο, να πληρώσουμε, ώστε να δεχθεί τελικά κάποια ανθρώπινη περίθαλψη το 2020 αυτός ο άνθρωπος.
Υπέγραψε, λοιπόν, κόντρα στη γνώμη των γιατρών οι οποίοι έλεγαν ότι κινδυνεύει άμεσα η ζωή του και είπε ότι «εδώ η ζωή μου θα φύγει έτσι κι αλλιώς από μόλυνση ή σηψαιμία. Θα πεθάνω. Γιατρός είμαι. Πρόκειται να πεθάνω σε λίγο. Άρα ας φύγω. Στον δρόμο έχω περισσότερες πιθανότητες».
Έτσι έφυγε από εκεί. Την επόμενη μέρα το πρωί, που ακόμα ήμουν εκεί βέβαια γιατί δεν υπήρχε κανείς άλλος συγγενής λόγω του ότι λείπουν διακοπές οι κοινοί μας συγγενείς αυτόν τον καιρό, μίλησα λίγο με αυτές τις δύο γιατρούς – οι νοσηλευτές ήταν άλλοι τρεις πρέπει να σας πω στον όροφο της παθολογικής κλινικής του Λαϊκού. Οι άνθρωποι που χρειάζονταν περίθαλψη θα ήταν καμιά εκατοστή και τους αντιμετώπιζαν αυτοί οι συνολικά τρεις νοσηλευτές και δύο γιατροί.
Τους είπα το εξής: «Αν υποψιαστώ ότι είστε ακόμα εδώ χωρίς να έχετε πάει σπίτι από τις 10:30 που ήρθα εγώ χθες μέχρι σήμερα στις 11:00, θα πεθάνω!».
Και μου απάντησαν: «Όχι, δεν είμαστε από την ώρα που ήρθατε εσείς. Είμαστε από το πρωί στις 7:00». Οι κυρίες αυτές οι ηρωίδες, με τις οποίες όλοι οι Υπουργοί, Πρωθυπουργοί φωτογραφίζονται, είχαν κάνει τριανταεξάωρη βάρδια έχοντας να αντιμετωπίσουν πενήντα άτομα η καθεμία σε σοβαρή κατάσταση.
Οι γιατροί είναι αρκετοί σε αυτήν την Αίθουσα. Καταλαβαίνουν για τι εγκληματικό πράγμα μιλάω. Όσον αφορά το γιατί έζησα εγώ αυτήν την εμπειρία και ο συγγενής μου αυτήν την τραυματική και παραλίγο μοιραία εμπειρία έχουμε την απάντηση: Ξέρετε γιατί τη ζήσαμε; Τη ζήσαμε για τον απλό λόγο ότι μετά από έξι ή επτά συναπτούς μήνες κορωνοϊού, μετά από το δράμα που είδαμε να βιώνουν οι Ιταλοί γείτονές μας, μετά από όλο αυτόν τον χαμό που έχουμε ζήσει στην υδρόγειο, έχετε καταφέρει – μιλάω για την Κυβέρνηση – να έχετε προσλάβει τετρακόσιους τριάντα επικουρικούς γιατρούς.
Τετρακόσιους τριάντα γιατρούς έχετε προσλάβει και τρεισήμισι χιλιάδες επικουρικούς λοιπούς υγειονομικούς.
Σκεφθείτε πόσο σταγόνα στον ωκεανό είναι όταν έχουμε το δεδομένο, ότι πριν την πανδημία έλειπαν από ΕΣΥ πέντε χιλιάδες μόνιμοι – μόνιμοι, όχι επικουρικοί, όχι, δηλαδή, με διετή σύμβαση – ειδικευμένοι γιατροί και είκοσι πέντε χιλιάδες λοιποί υγειονομικοί, σύμφωνα με τα επίσημα δικά σας, αγαπητοί φίλοι και φίλες, οργανογράμματα του 2012, όπου λέγατε τότε ότι λείπουν από το σύστημα είκοσι πέντε χιλιάδες υγειονομικοί και πέντε χιλιάδες γιατροί.
Δεν κυβερνούσα εγώ. Δεν κυβερνούσε ο κ. Βαρουφάκης. Δεν ήταν το ΜέΡΑ25. Ήταν το 2012, αν δεν απατώμαι, ο κ. Βενιζέλος, ήταν μία από αυτές τις «θαυμάσιες» μνημονιακές κυβερνήσεις! Δεν θυμάμαι ακριβώς. Μπορεί να κάνω και λάθος. Μπορεί να ήταν ο κ. Σαμαράς. Πιθανόν να ήταν ο κ. Σαμαράς. Δεν είχε και μεγάλη διαφορά. Μνημόνια φέρνουν αυτές οι κυβερνήσεις που καταδυναστεύουν τον ελληνικό λαό. Την ίδια εποχή που αυτό δεχόταν τα οργανογράμματά σας, οι κανονικοί υγειονομικοί και γιατροί ισχυρίζονταν ότι στην πραγματικότητα λείπουν τριάντα πέντε χιλιάδες υγειονομικοί από το σύστημα και οκτώμιση χιλιάδες γιατροί.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν ότι εσείς έχετε καταφέρει να προσλάβετε κάτω από πέντε χιλιάδες ανθρώπους, από τους οποίους λιγότεροι από πεντακόσιοι – δεν έχετε το θεό σας, συγνώμη για την έκφραση – είναι γιατροί και από αυτούς ουδείς δεν έχει προσληφθεί μονίμως.
Είπε ο κ. Κικίλιας προχθές στην επίκαιρη ερώτησή μου, «θα το φροντίσουμε». Αυτό, όμως, είναι ευχολόγιο. Κανείς από αυτούς τους ανθρώπους δεν έχει προσληφθεί μονίμως. Κι αυτό είναι ένα δράμα. Επίσης – μια και ήρθε και ο κύριος Υπουργός – στην ίδια ερώτηση του είπα ότι υπάρχουν φήμες πως όταν κάποιος τουρίστας παρουσιαστεί αυτοβούλως και πει «εξετάστε με» και βγει με COVID-19, δεν προσμετράται, δεν ανακοινώνεται.
Δεν κατάλαβα καλά την απάντησή της και μια και είστε εδώ, θέλω μια σαφή εξήγηση και ένα ξεκαθάρισμα, κύριε Κικίλια. Υπάρχει περίπτωση σε κάποιο μικρό νησί – γιατί κάτι τέτοιο ένιωσα ότι υπαινιχθήκατε, αλλά δεν θέλω να σας παραφράσω, μπορεί να σας αδικήσω – για να μη χαλάσουμε την τουριστική του κίνηση, να υπάρχει ένα κρούσμα και αυτό να μη φτάσει ποτέ στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης; Γιατί αν συμβαίνει αυτό, είναι εξωφρενικά επικίνδυνη τακτική. Εξωφρενικά επικίνδυνη τακτική, γιατί αυτό το ένα μπορεί να γίνει χίλια σε λίγες εβδομάδες.
Τελειώνω, κυρία Πρόεδρε – και σας ευχαριστώ για τη μικρή ανοχή σας – αναφερόμενος στο εξής γεγονός: Πριν από πολύ λίγη ώρα συναντήσαμε στα γραφεία του ΜέΡΑ25 δύο Τούρκους δικηγόρους, την κυρία Ντεζιγιέ Ντεμίρ και τον κ. Γκιουνάι Νταγκ. Αυτοί οι δικηγόροι εκπροσωπούν δύο άλλους δικηγόρους, οι οποίοι κάνουν απεργία πείνας και οι οποίοι είναι καταδικασμένοι στην Τουρκία.
Κοιτάξτε να δείτε τι γίνεται στην Τουρκία. Θα σας το πω πολύ γρήγορα, για να μη «φάω» τον χρόνο σας. Στην Τουρκία συμβαίνει – τέτοια δημοκρατία έχουν, τόσο θαυμάσια δημοκρατία ο κ. Ερντογάν! – το εξής: Αν τυχόν κάποιος πει – οποιοσδήποτε, ένας περιπτεράς – ότι αυτός είναι τρομοκράτης, συλλαμβάνεται αμέσως για τρομοκράτης. Αν εγώ είμαι δικηγόρος και πάω να τον υπερασπιστώ, αμέσως μπορεί να μου απευθύνει κατηγορία το επίσημο κράτος, ότι εγώ είμαι τρομοκράτης. Γιατί; Διότι ο εντολέας μου είναι τρομοκράτης. Σε τέτοιο παραλογισμό έχει φτάσει η χούντα και φασισμός της Τουρκίας.
Αυτοί, λοιπόν, είναι οι «δικηγόροι του λαού». Δεκαοκτώ δικηγόροι προφυλακίστηκαν και οι δεκαέξι είναι καταδικασμένοι ως τρομοκράτες, απλώς επειδή υπερασπίστηκαν κάποιους που υποτίθεται ότι είναι τρομοκράτες χωρίς καμία απόδειξη. Σας τα λέω όλα αυτά – και κλείνω με αυτό, κυρία Πρόεδρε – γιατί έχουμε πρόβλημα με τους Τούρκους. Φτάσαμε πολύ κοντά σε πόλεμο την προηγούμενη βδομάδα. Φτάσαμε σε θερμά επεισόδια.
Έχουμε, όμως, ένα λαμπρό όπλο, ένα λαμπρότατο όπλο. Έχετε Ευρωβουλευτές. Εμείς, δυστυχώς, δεν έχουμε. Σας υπόσχομαι ότι την επόμενη φορά το ΜέΡΑ25 θα έχει πέντε, έξι Ευρωβουλευτές στο Ευρωκοινοβούλιο. Προς στιγμή δεν έχουμε. Έχετε, όμως, όλοι εσείς. Χρησιμοποιήστε τους. Και χρησιμοποιήστε το συγκριτικό μας πλεονέκτημα. Ποιο είναι το πλεονέκτημά μας; Το πλεονέκτημά μας είναι ότι έχουμε Δημοκρατία, όχι απόλυτη, όχι τέλεια, οι παρασιτικοί ολιγάρχες κάνουν τα κουμάντα τους, κάνουν ό,τι τους καπνίσει.
Έχουμε, όμως, ένα είδος Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Δείξτε το σε όλους τους διεθνείς Οργανισμούς. Πηγαίντε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο Ευρωκοινοβούλιο και πείτε τι ζουν αυτοί οι άνθρωποι εκεί. Πείτε ότι αυτοί οι άνθρωποι που διεκδικούν τα νησιά μας, που διεκδικούν την υφαλοκρηπίδα μας, που διεκδικούν την ΑΟΖ μας, είναι οι άνθρωποι που δεν αφήνουν καμία ελευθερία στους πολίτες τους, που τους βασανίζουν.
Ο ένας απεργός πέθανε από βασανιστήρια μετά από δώδεκα μέρες με ένα μεταλλικό τετράγωνο στο κεφάλι του και ογδόντα απόπειρες να του περάσουν, παρά τη θέλησή του, ορό στη φλέβα. Πέθανε από τα βασανιστήρια αυτός ο άνθρωπος! Χρησιμοποιήστε το συγκριτικό πλεονέκτημα και ταράξτε τους – θα χρησιμοποιήσω μία τετριμμένη έκφραση – στη νομιμότητα σε όλους τους διεθνείς Οργανισμούς: στα διεθνή δικαστήρια, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κυρίως, όμως, στο Ευρωκοινοβούλιο, που είναι και θεσμικό, αλλά και στην παράνομη Κομισιόν και στο παράνομο Eurogroup.
Κάντε αυτό που θα έκανε το ΜέΡΑ25 αν είχε τη δύναμη. Σας ευχαριστώ πολύ. Ευχαριστώ και για την ανοχή σας, κυρία Πρόεδρε.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΜέΡΑ25)
