Φοβού τους Αμερικανούς και δώρα φέροντες...

Η αλήθεια πρέπει να λέγεται πάντοτε! Μπορεί να κάνω σκληρή κριτική στο Γιώργο Παπανδρέου, αλλά δεν υπάρχει πολιτική εμπάθεια, και όταν βλέπω να επιτυγχάνει κάτι καλό νιώθω την επιθυμία και το χρέος να το επισημάνω. Έτσι, λοιπόν, ομολογώ ότι έκρινα πολύ θετική την επίσκεψη του Πρωθυπουργού μας στις ΗΠΑ. Οι εντυπώσεις άριστες! Συγχαρητήρια κ. Πρωθυπουργέ! Ειλικρινά κλέψατε την παράσταση πέραν του Ατλαντικού.

Τελικά οι Αμερικανοί φαίνεται να μας υπολογίζουν περισσότερο από τους εταίρους μας στην ΕΕ, που μας θεωρούν το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης. Ομολογουμένως δούλεψε έξυπνα ο Γιώργος και πήρε και το πολυαναμενόμενο δώρο, την κατάργηση της βίζας εισόδου των Ελλήνων στις ΗΠΑ, στόχο για τον οποίο είχε δουλέψει επίμονα και η κ. Ντόρα Μπακογιάννη! Χωρίς ανταλλάγματα, άραγε; Έλαβε ο Ομπάμα κάποιες υποσχέσεις από τον Έλληνα Πρωθυπουργό; Ίδομεν! Πάντως ο άψογος χειρισμός της Αγγλικής γλώσσας, που είναι η μητρική του, είναι ένα αδιαμφισβήτητο ατού, αφού βοηθάει πολύ στην επικοινωνία και την αποφυγή παρανοήσεων.

Αναμφίβολα θα έπαιξαν θετικό ρόλο τόσο το γεγονός ότι είναι Ελληνοαμερικανικής καταγωγής όσο και οι διασυνδέσεις της μητέρας του Μαργαρίτας, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, υπήρξε και γραμματέας του 38ου Αντιπροέδρου των ΗΠΑ (1965-1968) και Δημοκρατικού υποψήφιου για την προεδρία των ΗΠΑ, Hubert Humphrey. Ο τελευταίος είχε χάσει στις εκλογές του 1968 από το Ρεπουμπλικάνο αντίπαλό του Richard Nixon. Βλέπετε στις κοινωνίες που ζούμε, συνήθως δεν έχει τόση σημασία τι ξέρεις αλλά ποιον ξέρεις και ποιοι σε στηρίζουν.

Ας είναι, δε θα υποβαθμίσω το γενεαλογικό δέντρο του Πρωθυπουργού, πολύ περισσότερο όταν αυτό μπορεί να βοηθήσει τις τύχες του έθνους μας. Καθώς παρακολουθούσα την τελετή στο Λευκό Οίκο τις πρώτες πρωινές ώρες, σας εξομολογούμαι ένιωσα μια κάποια υπερηφάνεια για τον Πρωθυπουργό μας. Ήταν σοβαρός και έδειχνε σκεπτικός.

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του 82χρονου Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Δημητρίου, το μάτι μου έπεφτε συχνά στο Γιώργο Παπανδρέου που στεκόταν δίπλα του. Έδειχνε φοβερά κουρασμένος! Εκείνη τη στιγμή δεν έβλεπα τον πολιτικό αλλά τον άνθρωπο που, μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες που του έτυχαν, αγωνιζόταν με νύχια και με δόντια για τη χώρα του ξεπερνώντας τον εαυτό του. Αλλεπάλληλα αεροπορικά ταξίδια, καθώς και ομιλίες και συνεντεύξεις σε Ευρώπη και Αμερική προϋποθέτουν, εκτός από δυνατή θέληση, και εξαιρετική φυσική και πνευματική αντοχή, αφού αναπόφευκτα αυτές οι δραστηριότητες συνεπάγονται τρομερή κόπωση. Ο Πρωθυπουργός δεν είναι δα και υπεράνθρωπος!

Για λίγο ξέχασα το διχαστικό, λαϊκίστικο, ανελέητο και συχνά άδικο αντιπολιτευτικό παρελθόν του Γιώργου Παπανδρέου, τις υποσχέσεις προς τους εργαζομένους που δεν τήρησε, τις αδικίες στα σκληρά μέτρα που την περασμένη εβδομάδα εξήγγειλε καθ’ υπαγόρευση της Κομισιόν η κυβέρνησή του, καθώς και τα αδιέξοδα στις οποίες οδηγούν. Τα ξέχασα όλα προς στιγμή, και τον είδα σα συνάνθρωπο με τις περιορισμένες δυνάμεις και αντοχές που κάθε άνθρωπος έχει. Μέσα μου ευχόμουνα αυθόρμητα με όλη μου την καρδιά να έχει υγεία, δύναμη και φώτιση για να τα καταφέρει, χωρίς υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα.

Ο Πρόεδρος Ομπάμα μου έκανε επίσης πολύ καλή εντύπωση. Μάλιστα τη στιγμή που ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος μπέρδεψε τα χαρτιά του κι έσπευσε να τον βοηθήσει στοργικά, ένιωσα πως αυτός ο Αμερικανός Πρόεδρος έχει αποθέματα ανθρωπιάς μέσα του. Καμία σχέση με τον προκάτοχό του Μπους, που σε κάθε συνάντηση αντιμετώπιζε τον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο με αλαζονεία και υπολανθάνουσα ειρωνεία. Σε κάθε περίπτωση, αυτή καθεαυτή η εορταστική εκδήλωση στο Λευκό Οίκο για την 25η Μαρτίου δείχνει ότι η Ελληνική Ομογένεια είναι μια υπολογίσιμη δύναμη στις ΗΠΑ. Και αυτό το κεφάλαιο πρέπει να το αξιοποιήσουμε σε τούτη τη δύσκολη συγκυρία.

Όπως ήταν αναμενόμενο, κύριο θέμα στην ατζέντα ήταν η δονκιχωτικής φιλοδοξίας καταπολέμηση της διεθνούς κερδοσκοπίας. Αν είναι δυνατόν! Σα να λέμε, η καταπολέμηση του σάπιου παγκόσμιου κερδοσκοπικού χρηματοπιστωτικού συστήματος από τις ίδιες τις χώρες που το εγκαθίδρυσαν, το έχουν ανάγκη και το εκτρέφουν με τις δομές που οι ίδιες έφτιαξαν! Τέλος πάντων, από άποψη εντυπώσεων, η κήρυξη πολέμου κατά των κερδοσκόπων “πουλάει” και ο επικεφαλής του ανένδοτου αυτού αγώνα, Γιώργος Παπανδρέου, κερδίζει συμπάθειες.

«Ο Έλληνας πρωθυπουργός τόνισε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος τον διαβεβαίωσε ότι θεωρεί την πρωτοβουλία αυτή χρήσιμη και θετική και πως οι ΗΠΑ θα κινηθούν προς την ίδια κατεύθυνση έτσι ώστε “να μπει τάξη στις διεθνείς αγορές”», διάβασα εδώ. Να το δούμε κι ας μην το πιστέψουμε!

Στο ίδιο άρθρο γράφτηκε: «Σε σχέση με την ελληνική παρουσία στο Αφγανιστάν, ο κ. Παπανδρέου διευκρίνισε πως από την αμερικανική πλευρά δεν υπήρξε κανένα αίτημα και καμία πίεση για αύξηση της ελληνικής συμμετοχής. Η Ελλάδα, όπως είπε ο κ. Παπανδρέου, έχει πολύ συγκεκριμένη θέση στο θέμα, η οποία είναι απολύτως κατανοητή. Η Ελλάδα, όπως προβλεπόταν, θα αναλάβει τη διαχείριση του αεροδρομίου της Καμπούλ για ένα συγκεκριμένο διάστημα, στη διάρκεια του οποίου θα εκπαιδεύσει Αφγανούς πιλότους σε τύπους αεροσκαφών τα οποία διαθέτει και η Ελλάδα.»

Διαβάζοντας αυτά σφίγγομαι και αγανακτώ. Τούτο το τελευταίο το φοβάμαι αρκετά. Το βλέπω παρακινδυνευμένο! Τι γυρεύουμε εμείς εκεί κάτω; Γιατί να σερνόμαστε σε αδιέξοδες και επικίνδυνες στρατιωτικές επιχειρήσεις, θέλουμε δε θέλουμε; Δε μας φτάνουν τα δικά μας προβλήματα; Δεν υπάρχει δηλαδή φιλία μεταξύ κρατών χωρίς ανταλλάγματα; Και ποιος ανέθεσε στις ΗΠΑ να γίνουν ο χωροφύλακας των λαών; Μήπως η θεία πρόνοια; Μήπως η δαιμονική πρόνοια;

Αυτά τα ερωτήματα ακολουθούνται αμέσως από άλλα: Ποιος θα ήταν ο κόσμος μας χωρίς τις παρεμβάσεις, επεμβάσεις και τους πολέμους της υπερδύναμης; Καλύτερη ζούγκλα;, Χειρότερη ζούγκλα; Ζούγκλα θα ήταν πάντως, αφού ο άνθρωπος παραμένει λύκος για τον άνθρωπο. Ποιο είναι άραγε το άθροισμα των επεμβάσεων των ΗΠΑ στον πλανήτη; Θετικό; Αρνητικό; Θα χρειάζονταν τόμοι ολόκληροι για ν’ αναλύσει κανείς το τεράστιο τούτο θέμα, και άκρη δε θα έβρισκε. Η προσωπική μου άποψη επί του προκειμένου είναι ότι κάθε ομάδα, κάθε έθνος, κάθε κοινωνία εθνών, χρειάζεται τον ηγέτη της. Κάποιος πρέπει να έχει τον τελευταίο λόγο για ν’ αποφεύγεται το χάος. Και, δυστυχώς, ο τελευταίος λόγος στη ζούγκλα ανήκει στον ισχυρότερο και επιβάλλεται δια της βίας… Αυτό συμβαίνει από καταβολής κόσμου!

Πάντως, κάθε φορά που περνώ έξω από το Συμμαχικό Στρατιωτικό Νεκροταφείο στο Παλαιό Φάληρο, σκέπτομαι πως κάποιοι Αμερικανοί που κείτονται εκεί θυσιάστηκαν για να είναι ελεύθερη η Ελλάδα! Τότε νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη προς τον Αμερικανικό λαό. Όμως, όταν σκέπτομαι τα εκατομμύρια των παιδιών που θυσιάστηκαν στο ΙΡΑΚ από τους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ με τα υψηλής τεχνολογίας βομβαρδιστικά, μισώ το Αμερικανικό πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο.

Στα συναισθήματά μου απέναντι των Αμερικανών είμαι διχασμένη, όπως άλλωστε είμαι διχασμένη και στα συναισθήματά μου απέναντι στον ελληνικό λαό, τη σάρκα εκ της σαρκός μου… Και αξιαγάπητοι είμαστε και αντιπαθητικοί, αφού στη διαφθορά πρωταθλητές είμαστε… Μου έκανε εντύπωση που ο Πρόεδρος Barack Obama αναφέρθηκε στην ελληνική λέξη φιλότιμο. Πού χάθηκε μωρέ το φιλότιμο της φυλής μας; Μήπως θάφτηκε μέσα στη φαυλοδημοκρατία μας;

Τελικά ο homo sapiens είναι ένα τραγικό ον. Μέσα του αντιπαλεύουν λυσσαλέα ο άνθρωπος και το κτήνος. Τη μια νικάει ο πρώτος, την άλλη το δεύτερο. Αν δε μπορούμε να δαμάσουμε το θηρίο μέσα μας, τουλάχιστον ας ευχόμαστε κι ας το προσπαθούμε οι νίκες του ανθρώπου να είναι περισσότερες από εκείνες του κτήνους σε ατομικό, κοινωνικό, πολιτικό και διεθνές επίπεδο.

Μα τι κάνω; Πάλι το έριξα στη φιλοσοφία σε ώρα μάχης; Έξω πάμε καλά… Μέσα όμως; Αύριο δε θα μπορέσω να είμαι τόσο ευχάριστη μαζί σου, Γιώργο! Εκτός κι αν με κάποιο τρόπο υποχρεώσεις όλους τους κλέφτες πολιτικούς της τελευταίας τριακονταετίας να επιστρέψουν τα κλεμμένα. Μη μου πεις πως δεν ξέρεις ποιοι είναι; Είναι πολλά που πρέπει πρώτα να κάνεις για να έχεις δικαίωμα να ζητάς από τους αθώους θυσίες. Αλλιώς, μην περιμένεις κοινωνική ειρήνη…